Court dismisses appeal restoration request as premature due to missing simultaneous appeal filing under Polish Civil Procedure Code.

Sygn. akt V Pz 23/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 lipca 2014r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Beata Łapińska (spr.) Sędziowie: SO Agnieszka Leżańska SO Mariola Mastalerz Protokolant: asyst. sędz. Sławomir Fert po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 roku w Piotrkowie Tryb. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. F. przeciwko W. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) w S. o odszkodowanie na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. z dnia 30 kwietnia 2014r. sygn. akt IVP 177/13 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. celem ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego za postępowanie zażaleniowe.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2014 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. odrzucił jako spóźnioną apelację powódki od wyroku tegoż Sądu z dnia 13 grudnia 2013 roku. W dniu 12 marca 2014 roku A. F. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. z dnia 13 grudnia 2013 roku. We wniosku wskazała, że nie złożenie w terminie apelacji nie wynikało jej winy, albowiem działała w sprawie przez ustanowionego dla niej pełnomocnika z urzędu, który to nie dotrzymał terminu do wniesienia apelacji.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014 roku Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. odmówił powódce przywrócenia terminu do wniesienia apelacji i odrzucił apelację. Powódka nie została obciążona kosztami postępowania. Motywując powyższe wskazał, że fakt uchybienia terminowi do wniesienia apelacji przez pełnomocnika strony odnosi skutek w zakresie uprawnień tej strony. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminowi przez pełnomocnika jest przyczyną uchybienia terminowi przez stronę niezawinioną.

Jednocześnie wskazał, że strona powodowa o uchybieniu terminowi do wniesienia apelacji dowiedziała się w dacie doręczenia pełnomocnikowi powódki postanowienia o odrzuceniu apelacji, a więc w dniu 30 stycznia 2014 roku i od tej daty należy liczyć termin 7 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. Na powyższe postanowienie wniosła w dniu 6 maja 2014 roku zażalenie powódka. W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2014 roku nowy pełnomocnik procesowy ustanowiony dla powódki z urzędu przyłączył się do jej stanowiska.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu. Zgodnie z art. 168 § 1 k.p.c., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Natomiast art. 169 § 3 k.p.c. wskazuje, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności procesowej. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwość fakt, że apelacja złożona przez pełnomocnika powódki została odrzucona jako spóźniona przez Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. postanowieniem z dnia 27 stycznia 2014 roku.

Orzeczenie to jest prawomocne. Następnie w dniu 12 marca 2014 roku powódka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia apelacji. Sąd Rejonowy wyznaczył termin rozprawy celem przesłuchania powódki na okoliczność przyczyn złożenia apelacji po terminie i po przesłuchaniu powódki wydał zaskarżone postanowienie, którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia apelacji i odrzucił apelację. Mając na uwadze, że powódka nie została zobowiązana na podstawie art. 130 § k.p.c. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu przez złożenie apelacji, to rozpoznanie wniosku należało uznać za przedwczesne.

Z brzmienia art. 168 § 1 k.p.c. i art. 169 § 3 k.p.c. odczytywanych łącznie wynika bowiem, że bez względu na to, czy przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu środek odwoławczy, bądź środek zaskarżenia był odrzucony, czy nie, równocześnie z wnioskiem strona ma obowiązek dokonać czynności (złożyć środek odwoławczy lub środek zaskarżenia), której wniosek dotyczy. Wniosek o przywrócenie terminu bez równoczesnego dokonania czynności procesowej dotknięty jest brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu na podstawie art. 130 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2007 roku, III PZ 2/07, LEX nr 964475).

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy nie przystąpił do merytorycznego rozpoznania zażalenia, bowiem wniosek powódki o przywrócenie terminu do złożenia apelacji, jest dotkniętym barkiem formalnym, do uzupełnienia którego Przewodniczący winien wezwać stronę. Rozstrzygnięcie o odrzuceniu apelacji bez dokonania tej czynności procesowej, czyli bez faktycznego złożenia tego pisma procesowego, jest orzeczeniem bezprzedmiotowym. Rozpoznając ponownie wniosek o przywrócenie terminu Przewodniczący wezwie najpierw powódkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a dopiero potem wyda rozstrzygnięcie w sprawie.

Podkreślić przy tym należy, że jeżeli Sąd Rejonowy uzna, że złożony wniosek został złożony po terminie określonym w art. 169 § 1 k.p.c., to powinien go odrzucić jako spóźniony na podstawie art. 171 k.p.c. W motywach zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał zaś z jednej strony, że nie ma podstaw do przyjęcia, że powódka uchybiła terminowi bez swojej winy i odmówił przywrócenia terminu, a z drugiej, że termin 7-dniowy na złożenie wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od 30 stycznia 2014 roku, co przy uwzględnieniu, że powódka złożyła wniosek o przywrócenie terminu w dniu 12 marca 2014 roku winno skutkować odrzuceniem wniosku.

Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.