Court convicted defendant of speeding on expressway, rejecting defense arguments regarding radar accuracy.

Sygn. akt VII W 377/25

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 1 sierpnia 2025 r. ok. godz. 9:20 na drodze ekspresowej nr (...) gm. G. R. W. kierował samochodem osobowym marki A. (...) o nr rej. (...). Jest to odcinek na którym obowiązuje ograniczenie prędkości do 120 km/h. Pomimo obowiązującego ograniczenia R. W. jechał z prędkością 156 km/h. Prędkość z jaką poruszał się została zarejestrowana przez nieoznakowany radiowóz policji dokonujący pomiaru prędkości za pomocą systemu V. 2A o nr fabrycznym 348.

Obwiniony R. W. nie był karany mandatowo i sądownie za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji. Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie: zeznań świadka J. K. (k. 33), notatki urzędowej (k. 4), świadectwa legalizacji ponownej (k. 7), nagrań na płytach CD (k. 8, 22), zdjęcia (k. 9), informacji (k. 11). Obwiniony R. W. nie przyznał się do winy. Z uwagi na jego niestawiennictwo na rozprawie sąd odczytał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego zgodnie z art. 74§2 kpw. Sąd oddalił przy tym wniosek obwinionego o zdalne przeprowadzenie rozprawy, gdyż obecne przepisy postępowania w sprawach o wykroczenia nie przewidują takiego trybu prowadzenia rozpraw w trybie zwyczajnym.

Odczytane wyjaśnienia obwinionego, złożone na etapie postępowania przygotowawczego ograniczyły się jedynie do nie przyznania się do popełnionego czynu.

Sąd zważył, co następuje:

Obwiniony nie stawił się on na rozprawie, nie złożył pisemnych wyjaśnień, a ponadto odmówił składania wyjaśnień funkcjonariuszom policji na etapie postępowania przygotowawczego ograniczając się jedynie do nie przyznania do winy. Odzwierciedleniem stanowiska obwinionego jest jednakże treść złożonego sprzeciwu od wyroku nakazowego, w którym zakwestionował on dokonany przez funkcjonariuszy pomiar prędkości, podkreślając, że instrukcja producenta (...) wymaga, aby: pomiar odbywał się w sposób ciągły, pojazd policyjny utrzymywał stałą odległość od pojazdu mierzonego, a prędkość była rejestrowana w stabilnych warunkach jazdy, bez gwałtownych zmian dystansu.

W ocenie obwinionego warunki te nie zostały zachowane, gdyż pojazd policyjny miał gwałtownie przyśpieszyć i dojechać do pojazdu obwinionego. co skutkowało nierzetelnością dokonanego pomiaru. Zdaniem obwinionego jedynie chwilowo zwiększył on prędkość dopuszczalną o około 20 km/h celem wykonania manewru wyprzedzania, na dowód czego złożył nagranie z własnego wideorejestratora. Z zebranego materiału dowodowego nie sposób przyjąć argumentów obwinionego kwestionujących winę i sprawstwo, albowiem przeczą temu jednoznacznie dowody w postaci zeznań funkcjonariuszki policji oraz materiał wideo z rejestracji zdarzenia urządzeniem V. 2A oraz nagranie złożone przez obwinionego.

Świadek J. K. w swoich zeznaniach podkreśliła, że uczestniczyła w kontroli prędkości jaka miała miejsce 1 sierpnia 2025 r. Podkreśliła, że pomiar prędkości pojazdu obwinionego odbywał się w stałej odległości. Funkcjonariuszka wskazała też, że przeszli szkolenie w zakresie używania i stosowania sprzętu dokonującego pomiaru prędkości. Odnosząc się do warunków drogowych to świadek zaznaczyła, że sytuacja na drodze nie wymuszała na obwinionym konieczności przekroczenia prędkości. Nie pojawiła się żadna niebezpieczna nagła sytuacja, która mogłaby zagrażać bezpieczeństwu ruchu.

Sąd dał wiarę zeznaniom powyższego świadka, gdyż były one spójne, logiczne i konsekwentne. Świadek nie miała żadnych wątpliwości, iż to obwiniony poruszał się pojazdem którego ruch został zarejestrowany przez urządzenie, gdyż został on zatrzymany do kontroli bezpośrednio po uzyskaniu wyniku pomiaru prędkości. Poza konsekwencją zeznań świadka należy zauważyć, że jest ona funkcjonariuszką policji, a więc osobą postronną dla obwinionego, przez co nie miała jakiegokolwiek powodu, aby go bezpodstawnie obciążać. Nadto zeznania świadka potwierdza treść notatki służbowej oraz obraz zdarzenia zarejestrowany przez urządzenie pomiarowe.

Odnosząc się do argumentów wskazanych w sprzeciwie od wyroku nakazowego zarzucającego niewłaściwe użycie sprzętu pomiarowego V. 2A to należy wskazać, że urządzenie to posiada świadectwo legalizacji ponownej z datą wystawienia 3 września 2024 r. ważne do 3 października 2025 r. (k. 7). Urządzenie to tym samym spełniało na datę zdarzenia wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17.02.2014 r. w sprawie wymagań metrologicznych którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, gdyż w przeciwnym wypadku urządzenie nie otrzymało by świadectwa legalizacji (k. 7).

Urządzenie działa na zasadzie pomiaru średnich prędkości pojazdu, w którym system jest zainstalowany, wyliczając w ten sposób średnią prędkość na podstawie pomiaru przebytej drogi oraz czasu. Urządzenie wylicza przebytą drogę na podstawie biegu kół pojazdu, w którym jest zainstalowane, przy czym generator impulsów przebytej drogi, przekazuje przy każdym obrocie koła zdefiniowaną ilość impulsów, co widoczne jest na nagraniu. Przedmiotowe nagranie całkowicie obala argumenty obwinionego. Pomiar odbywał się w sposób ciągły co potwierdzają nie tylko zeznania świadka, ale i zapis z urządzenia pomiarowego z którego wynika, że prędkość radiowozu od początku pomiaru do jego zakończenia spadła minimalnie ze 162,2 do 160,1 km/h, dając średnią prędkość pomiarową 161,1 km/h (przy czym w pojeździe obwinionego nawet przez ułamek sekundy nie doszło do choćby minimalnego hamowania).

Nagranie potwierdza też jednoznacznie, że pojazd policji utrzymywał stałą odległość od pojazdu obwinionego w momencie rozpoczęcia pomiaru i jego zakończenia, czego dowodem fakt, iż na tym samym zbliżeniu wideorejestratora odległość wyraźnie wyodrębnionych części pojazdu obwinionego jak np. dolnej linii tylnych świateł od dolnej linii ekranu nie zmienia się zauważalnie o więcej niż 1 mm. Potwierdzeniem prawidłowości dokonanego pomiaru jest ponadto dowód złożony przez samego obwinionego w postaci zapisu z jego własnego wideorejestratora.

W szczególności bezpośrednio przed rozpoczęciem manewru wyprzedzania ciemnego pojazdu osobowego w momencie zmiany czasu na nagraniu z 3 na 4 sekundę pojazd obwinionego mija słupek hektometryczny oznaczony cyfrą 4, zaś w momencie zmiany 12 na 13 sekundę słupek oznaczony nr 8. Tym samym odległość 400 metrów pojazd obwinionego przebył w 9 sekund, co oznacza, iż poruszał się z prędkością ok. 44,4 m/s, a więc 160 km/h. Kolejne 400 metrów już w trakcie wykonywania manewru wyprzedzania wyżej wskazanego ciemnego pojazdu (kiedy to został dokonany pomiar prędkości przez funkcjonariuszy policji) pojazd obwinionego pokonał również w czasie 9 sekund, albowiem słupek oznaczony numerem 2 mija w czasie zmiany czasu z 21 na 22 sekundę, co oznacza, iż pojazd obwinionego poruszał się ze stałą prędkością ok. 160 km/h.

Potwierdza to zatem bez żadnych wątpliwości prawidłowość pomiaru dokonanego przez urządzenie zamontowane w radiowozie. Jednocześnie z uwagi na jednoznacznie potwierdzenie dowodem złożonym przez samego obwinionego prawidłowości kwestionowanego przez niego pomiaru brak było podstaw do korzystania z wiadomości specjalnych i dodatkowej weryfikacji tej prawidłowości drogą opinii specjalistycznej. Dlatego sąd uznał, że zebrane w sprawie dowody pozwalają bez jakichkolwiek wątpliwości na przypisanie obwinionemu popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 92a§2 kw.

Poza obszarem zabudowanym na drodze ekspresowej dwujezdniowej obowiązuje ograniczenie prędkości do 120 km/h zgodnie z art. 20 ust.3 pkt. 1b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Obwiniony jak wykazał pomiar prędkości poruszał się z prędkością 161 km/h, a więc o 41 km/h wyższą od dopuszczalnej, którą sąd skorygował na korzyść obwinionego o 5 km/h z racji zawartego w ogólnodostępnych parametrach technicznych urządzenia V. 2A błędu pomiarowego w wysokości 3% (nie mniej niż 3 km/h). Mając to na uwadze sąd uznał, że obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie z art. 92a§2 kw.

Czyn zarzucany R. W. zagrożony jest karą grzywny od 800 zł do 30000 zł. Wymierzając karę sąd kierował się przesłankami określonymi w art. 33 kw i uznał, że karą która spełni warunki prewencyjne i wychowawcze będzie najniższa możliwa do wymierzenia kara grzywny w wysokości 800 złotych. Podstawę wymiaru kary stanowiły zarówno warunki podmiotowe sprawcy, jak i stopień społecznej szkodliwości czynu, który był znaczny. Obwiniony w sposób umyślny dopuścił się bowiem naruszenia elementarnej zasady prawa ruchu drogowego, a mianowicie przekroczył obowiązującą prędkość o 36 km/h.

Jako okoliczności łagodzące sąd potraktował z kolei dotychczasową niekaralność obwinionego za wykroczenia i przestępstwa drogowe oraz fakt przekroczenia prędkości na drodze ekspresowej, gdzie ryzyko wystąpienia niebezpieczeństwa w ruchu drogowym jest niższe niż na pozostałych kategoriach dróg. Wymierzona grzywna zdaniem sądu sprawi, że z większą rozwagą będzie uczestniczył w ruchu drogowym. O kosztach sąd orzekł na postawie art. 118 §1 i 3 kpw. Zasądzona opłata - 80 zł – stanowi 10% zasądzonej grzywny (art. 3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych), natomiast wysokość zryczałtowanych wydatków postępowania – 120 zł - ustalono na podstawie §2 i 3 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.

U. poz. 2467). Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. z. odpis przesłać obwinionemu z pouczeniem o prawie złożenia apelacji w t. 7 dni 24.11.2025 r.