Court allows appeal against traffic fine, quashing driver ban due to lack of specific legal basis in speed limit violation case.

Sygn. akt IX Ka 240/25

UZASADNIENIE

I. S. został obwiniony o to, że w dniu 8 października 2023 r. około godz. 03:27 w W. na drodze publicznej tj. ul. (...) jadąc w stronę ul. (...) w kierunku Al. (...) naruszył zasady przewidziane w art. 20 ust. 1 PRD w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki R. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość 50 km/h na obszarze zabudowanym o 47 km/h jadąc z prędkością 97 km/h, tj. o wykroczenie z art. 92a § 2 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym. Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa, wyrokiem z dnia 21 stycznia 2025 r. sygn. akt VIII W 1922/23:

I. obwinionego I. S. uznał za winnego zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 92a § 2 k.w. i za to na podstawie art. 92 a § 2 k.w. w zw. z art. 24 § 1a k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1.000 zł (jednego tysiąca) złotych, II. na podstawie art. 94 § 3 k.w. orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) miesięcy; III. na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. oraz art. 119 k.p.w. w zw. z art. 627 k.p.k., zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100,00 (stu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania i kwotę 20,00 (dwudziestu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków ponoszonych w toku czynności wyjaśniających oraz kwotę 100,00 (stu) złotych tytułem opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego. Skarżący zaskarżył w/w wyrok Sądu Rejonowego w części co do środka karnego oraz zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 94 § 3 k.w. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na orzeczeniu wobec obwinionego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie art. 94 § 3 k.w., w sytuacji, gdy obwiniony został uznany za winnego popełnienia czynu zabronionego wypełniającego znamiona z art. 92a § 2 k.w., który nie przewiduje możliwości orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdem, a równocześnie nie został uznany za winnego popełnienia wykroczenia wskazanego w art. 94 § 1 k.w.

Skarżący podnosząc powyższy zarzut wniósł o zmianę wyroku poprzez uchylenie rozstrzygnięcia z punktu II (zakazu prowadzenia pojazdów na okres 6 miesięcy), zwolnienie obwinionego od obowiązku zapłaty kosztów na rzecz Skarbu Państwa związanych z postępowaniem odwoławczym oraz zasądzenie na rzecz obwinionego według norm przepisanych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez adwokata.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Złożony środek odwoławczy zasługiwał w całości na uwzględnienie z powodów w nim wskazanych. Zgodnie z art. 28 § 2 k.w., środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Zgodnie z art. 28 § 1 pkt 1 k.w., środkiem karnym jest zakaz prowadzenia pojazdów. Obwinionemu przypisano popełnienie wykroczenia z art. 92a § 2 k.w., tj. przekroczenie dopuszczalnej prędkości o ponad 30 km/h. W przypadku tego wykroczenia brak jest przepisu szczególnego, który nakazywałby lub uprawniałby sąd do orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, jak wymaga tego art. 28 § 2 k.w.

Za podstawę prawą orzeczenia wskazanego środka karnego nie może zostać uznany art. 94 § 3 k.w. bowiem odnosi się on wyłącznie do wykroczenia określonego w art. 94 § 1 k.w., a więc do prowadzenia pojazdu mechanicznego bez uprawnienia. Sąd Rejonowy nie przypisał jednak obwinionemu popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 k.w., a tym samym brak było podstaw do zastosowania wobec obwinionego art. 94 § 3 k.w. i orzeczenia na tej podstawie prawnej zakazu prowadzenia pojazdów. Z uwagi na powyższe konieczna był zmiana zaskarżonego wyroku i uchylenie rozstrzygnięcia z puntu II, dotyczącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Z uwagi na uwzględnienie w całości środka odwoławczego, kierując się względami słuszności, Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.w., zwolnił obwinionego w całości od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Uwzględniając w całości wniosek skarżącego, Sąd Okręgowy na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.w., art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w. oraz § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego kwotę 840 złotych tytułem zwrotu wydatku na ustanowienie obrońcy w postępowaniu odwoławczym.

Zaznaczenia wymaga, iż skarżący domagał się zasądzenia zwrotu wydatku „według norm przepisanych”. Nadto z uwagi na charakter sprawy, odznaczającej się prostotą, brak było podstaw do zasądzenia zwrotu wydatku w wysokości wyższej niż wynikająca ze stawki minimalnej. Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji.