Court dismissed claim for subvention refund, ruling contract terminated upon full payment and defendant fulfilled obligations.

Sygn. akt. I C 401/24

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 października 2024 r. Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Berent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Bronk-Marwicz po rozpoznaniu w dniu 7 października 2024 r. w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko A. B. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powódki (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz pozwanego A. B. kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 401/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 17 października 2024 roku I. (żądanie i podstawa faktyczna pozwu) 1. Powódka (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wystąpiła z powództwem przeciwko A. B., domagając się zasądzenia kwoty 36.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 listopada 2023 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

2. W uzasadnieniu powódka podniosła, że w dniu 25 maja 2020 roku strony zawarły umowę subwencji finansowej w ramach rządowego programu „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm”. W wykonaniu tej umowy powódka podjęła decyzję o przyznaniu i wypłacie pozwanemu subwencji w kwocie 48.000 zł. Następnie, na podstawie informacji pozyskanych od organów państwowych powódka powzięła informację o zmianie przez pozwanego danych ujętych w jego oświadczeniu, będących podstawą udzielenia subwencji w określonej wysokości lub wpływających na wysokość subwencji podlegającej zwrotowi.

Korekta ta skutkowała tym, że pozwany otrzymał niesłusznie subwencję w kwocie ustalonej w oparciu o niepoprawne dane, wobec czego różnica podlega zwrotowi na rzecz powódki zgodnie z § 3 ust. 6 umowy. W konsekwencji powyższego powódka skierowała do pozwanego wezwanie do zapłaty, które jednak okazało się ono bezskuteczne. (pozew, k. 3-6) II. (stanowisko pozwanego) 3. W dniu 17 maja 2024 roku Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. (nakaz zapłaty, k. 66) 4. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

5. Przede wszystkim pozwany zarzucił, że powódka nie wykazała jakie informacje lub oświadczenia złożone przez pozwanego w treści umowy okazały się nieprawdziwe, na czym ta niezgodność polegała i kiedy powstała. Nadto, wskazał, że strona powodowa – wbrew umowie – nie wydała stosownej decyzji i nie udostępniła jej beneficjentowi w określonej formie tj. za pośrednictwem bankowości elektronicznej. Pozwany wskazał także, że zwrócił całość nieumorzonej części subwencji z dniem 26 czerwca 2023 roku, zgodnie z decyzją powódki z dnia 21 czerwca 2021 roku i harmonogramem, a tym samym umowa wygasła.

W związku z tym z dniem spłaty powódka utraciła uprawnienie do kontrolowania prawdziwości informacji i oświadczeń złożonych przez pozwanego. Pozwany zwrócił uwagę, że wezwanie do zapłaty nie jest decyzją, o jakiej mowa w umowie. Nadto, wskazał, że decyzja z dnia 28 czerwca 2021 roku w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu części subwencji stanowi oświadczenie o zwolnieniu z długu. Pozwany zaprzeczył też, aby przed zawarciem umowy doręczono mu regulamin, a tym samym nie wiąże on pozwanego. Niezależnie od powyższego wskazał, że (...) tworzy w umowie iluzję, jakoby zmiany umowy wymagały zgodnych oświadczeń woli stron pod rygorem nieważności, a jednocześnie nadaje sobie uprawnienie do swobodnego modyfikowania regulaminu, stanowiącego integralną część umowy i ustanawia swoiste domniemanie, że beneficjent domyśli się, że zostały wprowadzone zmiany, zapozna się z każdą zmianą, zrozumie je i zaakceptuje.

Tego rodzaju postanowienia są niezgodne z zasadami współżycia społecznego i nieważne. Dodatkowo, w §10 ust. 11 regulaminu powód przyznał sobie pozbawione obiektywnych kryteriów uprawnienie do dowolnego wyboru wobec którego z beneficjentów będzie stosował określone wymogi uzasadniające potencjalnie roszczenie o zapłatę. Pozwany podniósł, że wypełnił wszelkie dokumenty związane z zawarciem umowy z należytą starannością i zgodnie z powszechnie dostępnymi wskazówkami, a dokumenty te zostały zaakceptowane przez powódkę, co jest równoznaczne z uznaniem zawartych tam danych za prawidłowe.

Zdaniem pozwanego praktyka weryfikacji danych po zawarciu umowy jest kompletnie niezrozumiała. Nadto, to powódka jako autorka wzorca umownego powinna ponosić wszelkie negatywne skutki z tego wynikające. Zgodnie z decyzją w sprawie subwencji pozwanemu przyznano całościową kwotę wnioskowanej subwencji, co jest równoznaczne z przeprowadzeniem przez (...) weryfikacji wszelkich oświadczeń beneficjenta z pozytywnym rezultatem. Jeśli powódka nie wykonała obowiązków weryfikacyjnych w związku z zawarciem umowy czy przyznaniem subwencji, to jest to tylko i wyłącznie jego rażące niedbalstwo i nie powinno to stanowić podstawy do pociągania pozwanego do odpowiedzialności.

Z ostrożności pozwany podniósł także zarzut przedawnienia. (sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 72-78) III. Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

6. W dniu 25 maja 2020 roku pomiędzy powódką (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. (dalej również jako: (...)) a pozwanym A. B. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) w G. została zawarta umowa o subwencję finansową nr (...).

7. Stosownie do §2 ust. 1 przedmiotowej umowy na warunkach określonych w umowie (...) mógł wypłacić przedsiębiorcy subwencję finansową w ramach Programu Rządowego – „Tarcza (...) Funduszu (...) dla Małych i Średnich Firm”, po zawarciu umowy i po zweryfikowaniu na podstawie informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Ministerstwa Finansów danych przedstawionych przez przedsiębiorcę i złożonego oświadczenia oraz podjąć decyzję o wypłacie subwencji w wysokości wnioskowanej, mniejszej niż wnioskowana lub o odnowie wypłacie subwencji (§ 2 ust. 7).

8. W §1 ust. 2 umowy pozwany oświadczył, że na dzień 31 grudnia 2019 roku był mikroprzedsiębiorcą, w §1 ust. 4 umowy oświadczył, że liczba zatrudnianych pracowników na koniec miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku o zawarcie umowy subwencji finansowej wynosi 2, a maksymalna liczba pracowników na dzień 31 grudnia 2019 roku także wynosi 2.

9. Z kolei, w §1 ust. 5 i 6 oświadczył, że doszło do spadku obrotów gospodarczych w kwietniu 2020 roku, a skala spadku wyniosła 58%. Z kolei, w §1 ust. 7 i 8 podał, że spadek obrotów gospodarczych miesiąc do miesiąca wynosił 24.000 zł, a w ust. 8 – iż wielkość obrotów gospodarczych w 2019 roku wyniosła 314.000 zł.

10. W myśl §3 ust. 6 umowy do czasu całkowitego zwrotu subwencji finansowej przez przedsiębiorcę, (...) mógl kontrolować prawdziwość informacji i oświadczeń złożonych w związku z zawarciem umowy przez przedsiębiorcę lub osobę go reprezentującą. W przypadku stwierdzenia nieprawdziwości informacji lub oświadczeń zawartych w umowie (...) mógł podjąć decyzję o zwrocie przez przedsiębiorcę całości lub części subwencji finansowej. W takim przypadku subwencja finansowa stawała się wymagalna w terminie 14 dni roboczych od dnia udostępnienia przedsiębiorcy informacji o decyzji (...) w sposób pozwalający przedsiębiorcy zapoznać się z informacją o decyzji (...). (dowód: umowa o subwencję finansową nr (...), k. 38-44) 11.

Zgodnie z treścią § 4 ust. 1 Regulaminu ubiegania się o udział w Programie Rządowym „Tarcza (...) Funduszu (...) dla Małych i Średnich Firm”, stanowiącego integralną część umowy, na potrzeby wyliczenia maksymalnej kwoty subwencji finansowej mikroprzedsiębiorca wskazywał m.in. wielkość spadku przychodów w sprzedaży w dowolnym miesiącu po 1 lutego 2020 roku w porównaniu do poprzedniego miesiąca lub analogicznego miesiąca ubiegłego roku w związku z zakłóceniami gospodarki na skutek (...)19. Wedle §4 ust. 3 regulaminu przewidziano maksymalne kwoty dostępnych subwencji finansowych w ramach Tarczy Finansowej dla Mikroprzedsiębiorców w podziale na trzy przedziały określające spadek przychodów.

I tak, przy zatrudnieniu 2 pracowników i przy spadku przychodów większym niż 25% a mniejszym niż 50 % wynosiła – 24.000 zł; przy spadku przychodów większym niż 50 % a mniejszym niż 75 % wynosiła – 48.000 zł; zaś przy spadku przychodów większym niż 75 % do 100 % wynosiła 72.000 zł. (dowód: Regulamin ubiegania się o udział w Programie Rządowym „Tarcza (...) Funduszu (...) dla Małych i Średnich Firm”, k. 17-37) 12. Po pozytywnej weryfikacji spełnienia warunków przyznania subwencji, w dniu 28 maja 2021 roku powódka podjęła decyzję o wypłacie na rzecz pozwanego subwencji finansowej w kwocie 48.000 zł. (dowód: decyzja z dnia 28 maja 2021r., k. 47) 13.

W dniu 1 czerwca 2021 roku pozwany złożył oświadczenie o rozliczeniu subwencji finansowej. (dowód: oświadczenie o rozliczeniu subwencji z dnia 1 czerwca 2021r., k. 48-49) 14. W dniu 28 czerwca 2021 roku powódka podjęła decyzję o zwolnieniu pozwanego z obowiązku zwrotu subwencji finansowej w 75%. Na podaną wartość zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji finansowej składały się: 25% związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w całym okresie 12 miesięcy od dnia przyznania subwencji finansowej i 50 % związane z utrzymaniem zatrudnienia przez 12 miesięcy.

W związku z powyższym wartość zwolnienia z obowiązku zwrotu części subwencji wyniosła 36.000 zł, a do spłaty pozostała kwota 12.000 zł. Zgodnie z harmonogramem spłaty ww. kwota miała zostać spłacona przez pozwanego w 24 comiesięcznych równych ratach w kwotach po 500 zł każda. (dowód: decyzja w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji finansowej wraz z harmonogramem spłaty, k. 50-51) 15. Pozwany dokonał spłaty pozostałej części subwencji do dnia 26 czerwca 2023 roku. (dowód: potwierdzenia przelewów bankowych, k. 81-87) 16.

Pismem z dnia 27 października 2023 roku powódka – na podstawie §3 ust. 6 umowy – wezwała pozwanego do zwrotu, nie później niż w terminie 14 dni kalendarzowych od daty tegoż pisma, całego otrzymanego wsparcia w wysokości 36.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi w przypadku bezskutecznego upływu terminu. W uzasadnieniu wezwania wskazano, że beneficjent oświadczył, że skala spadku przychodów w wybranym przez pozwanego okresie kwalifikuje go do przedziału od 50% do 75%, natomiast skala spadku w wybranym okresie ustalona przez (...) w oparciu o bazę danych Ministerstwa Finansów kwalifikuje beneficjenta do przedziału od 0% do 25%, co oznacza, że po dniu zawarcia umowy subwencji doszło do zmiany danych w rejestrze MF w zakresie wysokości przychodów wpływających na skalę spadku przychodów.

Przedmiotowe wezwanie zostało pozwanemu doręczone w dniu 6 listopada 2023 roku. (dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 27 października 2023r., k. 52-53 wraz z epo, k.

54)

Sąd zważył co następuje:

17. Powyższy stan faktyczny Sąd w całości ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony niniejszego postępowania. (ocena dowodów) 18. W ocenie Sądu brak było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów powołanych w ustaleniach stanu faktycznego, w szczególności umowy, Regulaminu, korespondencji stron. Zważyć bowiem należało, że autentyczność ww. dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron, zaś Sąd z urzędu nie doszukał się żadnych okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do wiarygodności przedmiotowych dokumentów, w szczególności nie dostrzegł żadnych śladów podrobienia, przerobienia czy innej ingerencji. W związku z powyższym Sąd uznał, że przedmiotowe dokumenty przedstawiają rzeczywistą treść stosunku prawnego powstałego na mocy umowy z dnia 25 maja 2020 roku, a także faktyczny przebieg realizacji umowy przez strony.

19. Na podstawie art. 302 § 1 k.p.c. Sąd pominął dowód z przesłuchania stron z ograniczeniem do pozwanego, albowiem dowód ten ma charakter subsydiarny, zaś w niniejszej sprawie wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione za pomocą innych dowodów. Nadto, należy wskazać, że strona pozwana wniosła o pominięcie tego dowodu. V. (rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia) 20. Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

21. Przechodząc do rozważań merytorycznych należy wskazać, że w niniejszej sprawie powódka domagała się od pozwanego przedsiębiorcy zapłaty kwoty 36.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 listopada 2023 roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu części subwencji finansowej wypłaconej w ramach rządowego programu ”Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla małych i średnich firm” na podstawie art. 21a ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o systemie instytucji rozwoju.

22. Zważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 21a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o systemie instytucji rozwoju (Dz.U. z 2024 r. poz. 923) Rada Ministrów może powierzyć (...) Funduszowi (...) realizację rządowego programu udzielania wsparcia finansowego, w szczególności w formach, o których mowa w art. 13 ust. 1, lub w formach bezzwrotnych przedsiębiorcom - w związku ze skutkami (...)19.

23. Na podstawie art. 21a powołanej ustawy o systemie instytucji rozwoju Rada Ministrów wydała uchwałę nr 50/2020 z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie programu rządowego "Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla małych i średnich firm".

24. Zgodnie z §1 tej uchwały przyjmuje się program rządowy "Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla małych i średnich firm", zwany dalej (...), stanowiący załącznik do uchwały. Natomiast zgodnie z §2 ust. 1 ww. uchwały realizację Programu powierza się (...) Spółce Akcyjnej. Na podstawie ww. aktów prawnych został wydany Regulamin ubiegania się o udział w Programie Rządowym „Tarcza (...) Funduszu (...) dla Małych i Średnich Firm”. Zgodnie z §3 ust. 4 tego Regulaminu szczegółowe warunki Finansowania Programowego, zakres zobowiązań Beneficjentów oraz zasady i warunki zwrotu przez Beneficjenta, lub częściowego zwolnienia Beneficjenta ze obowiązku zwrotu, udzielonego mu Finansowania Programowego określa Umowa Subwencji Finansowej zawierana pomiędzy Beneficjentem i (...).

25. W przedmiotowej sprawie bezsporne pozostawało, że na podstawie postanowień umowy z dnia 25 maja 2020 roku i po zweryfikowaniu danych zawartych w umowie (...) S.A. w W. podjął decyzję o przyznaniu pozwanemu subwencji finansowej w wysokości 48.000 złotych.

26. Strona powodowa wywodziła, że dokonała weryfikacji danych podanych przez pozwanego w oparciu o bazę danych Ministerstwa Finansów i ustaliła, że dane wskazane w oświadczeniu zawartym w umowie odbiegają od danych rzeczywistych. Zważyć jednak należy, iż w pozwie powód nie wskazał o jakie konkretnie dane chodzi. Dopiero w piśmie z dnia 8 lipca 2024 roku powód podniósł, że nieprawidłowości dotyczącą danych określających skalę spadku przychodów w wybranym przez pozwanego okresie. W §1 umowy pozwany oświadczył, że doszło do spadku obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży) w kwietniu 2020 roku, a skala spadku wynosiła 58%. Nadto, podał, że spadek obrotów gospodarczych miesiąc do miesiąca wynosił 24.000 zł.

27. W świetle przedstawionego przez powoda materiału dowodowego nie sposób jednak uznać, że powyższe dane zostały przez pozwanego podane niezgodnie z prawdą i nie odpowiadały rzeczywistemu spadkowi przychodów. Zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W związku z powyższym to powód winien był wykazać, że dane podane w oświadczeniu pozwanego były nieprawdziwe. Mimo to w toku niniejszego postępowania powód nie zaoferował na tę okoliczność żadnych dowodów. Bez wątpienia takiego dowodu nie stanowi pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 18 sierpnia 2023 roku, albowiem z jego treści nie wynika, że informacje podane przez pozwanego w oświadczeniu zawartym w umowie nie odpowiadały stanowi rzeczywistemu. W dokumencie tym nie ma żadnych informacji odnoszących się do stosunku prawnego powstałego na skutek zawarcia umowy z dnia 25 maja 2020 roku. Powództwo winno zostać oddalone z uwagi na nieudowodnienie roszczenia.

28. Niezależnie od powyższego roszczenie nie było wymagalne. Zgodnie bowiem z treścią §3 ust. 6 umowy stron dla wymagalności roszczenia konieczne było uprzednie wydanie przez powoda decyzji o zwrocie przez przedsiębiorcę całości lub części subwencji finansowej. W takim przypadku subwencja finansowa stawała się wymagalna w terminie 14 dni roboczych od dnia udostępnienia przedsiębiorcy informacji o decyzji (...) w sposób pozwalający przedsiębiorcy zapoznać się z informacją o decyzji (...). Powód jednak nie wykazał, aby wydał decyzję o jakiej mowa w powołanym postanowieniu umowy. Bez wątpienia decyzji nie stanowiło wezwanie do zapłaty skierowane do pozwanego w dniu 27 października 2023 roku. Zarówno treść umowy, jak i praktyka stron ( vide: decyzja w sprawie zwolnienie z obowiązku zwrotu subwencji finansowej z dnia 28 czerwca 2021 roku) konsekwentnie rozróżnia decyzję od innych form komunikowania stron.

29. Następnie należy wskazać, że w dniu 28 czerwca 2021 roku powód podjął decyzję o zwolnieniu pozwanego z obowiązku zwrotu subwencji finansowej w 75%. Nieumorzona część subwencji wynosiła 25% i stanowiła kwotę 12.000 zł. Zgodnie z harmonogramem stanowiącym załącznik do decyzji z dnia 28 czerwca 2021 roku ww. kwota miała zostać spłacona przez pozwanego w 24 comiesięcznych równych ratach w kwotach po 500 zł każda.

30. Zgodnie natomiast z treścią §3 ust. 6 umowy stron (...) miał prawo kontrolowania prawdziwości informacji i oświadczeń złożonych w związku z zawarciem umowy przez przedsiębiorcę lub osobę go reprezentującą jedynie do czasu całkowitego zwrotu subwencji finansowej przez przedsiębiorcę. Jak natomiast wynika z przedłożonych potwierdzeń przelewów bankowych pozwany dokonał spłaty nieumorzonej części subwencji do dnia 26 czerwca 2023 roku, gdy zrealizował ostatni przelew. W związku z powyższym należało uznać, że z dniem dokonania ostatniej wpłaty raty doszło do rozliczenia stron, a tym samym powód utracił umowne uprawnienie do kontroli oświadczeń zawartych w umowie.

31. W ocenie Sądu w świetle postanowień umowy oraz regulaminu bezzasadne są twierdzenia powoda zawarte w piśmie z dnia 8 lipca 2024 roku, iż zachował on prawo kontroli oświadczeń i informacji podanych przez beneficjenta do czasu spłaty pełnej wypłaconej kwoty subwencji. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na §3 ust. 3 umowy zgodnie z którym decyzją o wysokości zwrotu subwencji finansowej podejmie (...), na podstawie oświadczenia o rozliczeniu subwencji finansowej, złożonego przez przedsiębiorcę w terminie dziesięciu dni roboczych od upływu 12 miesięcy liczonych od dnia wypłaty subwencji finansowej przedsiębiorcy.

W przypadku niezłożenia przez przedsiębiorcę we wskazanym terminie oświadczenia o rozliczeniu subwencji finansowej przedsiębiorca będzie zobowiązany zwrócić subwencję finansową w całości. Nadto, zgodnie z §12 ust. 14 regulaminu umowa subwencji finansowej wygasa z chwilą m.in. całkowitego wykonania tej umowy przez (...) i beneficjenta. W świetle powyższych postanowień należy stwierdzić, że ostatnim obowiązkiem beneficjenta jest zwrot subwencji, natomiast o wysokości tego zwrotu decyduje (...) w drodze decyzji wydanej po złożeniu przez beneficjenta oświadczenia o rozliczeniu subwencji finansowej.

Pozwany wykonał obowiązki nałożone na niego decyzją z dnia 28 czerwca 2021 roku. W tych okolicznościach uznanie, że (...) przysługuje prawo do kontrolowania oświadczeń do czasu zwrotu pełnej subwencji tworzyłoby nieokreślony czasowo stan niepewności prawnej. Przy takim założeniu (...) mógłby w dowolnym czasie kontrolować treść oświadczeń i występować z roszczeniem o zwrot subwencji nawet po kilku latach od dnia zawarcia umowy, mimo że uprzednio przedsiębiorca otrzymał decyzję o rozliczeniu subwencji i mógł uznać, że strony się już rozliczyły.

Zdaniem Sądu interpretacja postanowień umownych, na jaką powołuje się powód, byłaby nie do pogodzenia z zasadą lojalności kontraktowej.

32. Z uwagi na powyższe, bezprzedmiotowa okazała się ocena zarzutu przedawnienia roszczenia powódki, skoro nie powstało ono po jej stronie.

33. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o systemie instytucji rozwoju przy uwzględnieniu treści §3 ust. 6 umowy Sąd oddalił powództwo. VI. (koszty procesu) 34. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającej niniejszy spór powódki na rzecz pozwanego kwotę 3.617 zł, na którą składają się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), a także opłata za czynności zawodowego pełnomocnika powodów w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł) ustalona w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

35. Zgodnie z art. 98 § 1 1 k.p.c. od przyznanych kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.