Court upheld statutory interest order while dismissing main debt claim due to plaintiff's withdrawal after payment.
Legislator summary
AI generatedThe court upheld the mandatory interest portion of a default judgment while dismissing the main debt claim due to the plaintiff's withdrawal after receiving payment. The defendant argued that the plaintiff should have withdrawn the lawsuit immediately upon receiving the 142,777.97 PLN payment on March 28, 2024. The court ruled that the plaintiff's failure to withdraw the claim before the May 29 default judgment constituted bad faith, justifying the retention of the interest order to prevent double payment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 355 k.p.c.; Art. 103 § 1 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.: Where a plaintiff withdraws a claim after the defendant has fulfilled the obligation but before a default judgment takes effect, the court may uphold the default judgment regarding statutory interest if the plaintiff's inaction was unreasonable and exposed the defendant to the risk of double performance.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 1261/24
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2024 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Adam Bojko po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. w Piotrkowie Trybunalskim na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa B. B. przeciwko R. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa (...) w D. o zapłatę 1. utrzymuje w mocy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym wydany przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w dniu 29 maja 2024 roku w sprawie sygnatura akt I Nc 51/24 w części obejmującej ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty 95 109,73 zł (dziewięćdziesiąt pięć tysięcy sto dziewięć złotych siedemdziesiąt trzy grosze ) od dnia 2 grudnia 2023 roku do dnia 28 marca 2024 roku, a od kwoty 47 668,24 zł (czterdzieści siedem tysięcy sześćset sześćdziesiąt osiem złotych dwadzieścia cztery grosze ) od dnia 6 grudnia 2023 rok do dnia 28 marca 2024 roku;
2. uchyla nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym wydany przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w dniu 29 maja 2024 roku w sprawie sygnatura akt I Nc 51/24 w pozostałej części;
3. umarza postępowanie w części obejmującej żądanie zasądzenia kwoty 142 777,97 zł (sto czterdzieści dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt siedem złotych dziewięćdziesiąt siedem groszy);
4. oddala powództwo w pozostałej części;
5. zasądza od powoda B. B. na rzecz pozwanego R. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa (...) w D. kwotę 3 570 zł (trzy tysiące pięćset siedemdziesiąt złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 1261/24
UZASADNIENIE
W pozwie wniesionym w dniu 26 lutego 2024 r. powód B. B. zażądał zasądzenia od pozwanego R. K. w postępowaniu nakazowym kwoty 95 109,73 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 2 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 47 668,24 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 6 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, a ponadto wraz z kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że będąc rolnikiem, zawarł z pozwanym dwie umowy sprzedaży kukurydzy mokrej, które zostały zrealizowane w dniach 14 listopada 2023 r. i 17 listopada 2023 r.
Pozwany nie wywiązał się jednak z obowiązku zapłaty za zakupiony towar. W dniu 29 maja 2024 r. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym zgodnie z żądaniem pozwu. W dniu 18 czerwca 2024 r. pozwany R. K. wniósł zarzuty od powyższego nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości. W uzasadnieniu zarzutów pozwany wskazał, że w dniu 28 marca 2024 r. zapłacił powodowi kwotę 142 777,97 zł dochodzoną pozwem, a powód pomimo otrzymania zapłaty nie cofnął pozwu, w związku z czym nakaz zapłaty powinien być uchylony, a powództwo oddalone.
W odpowiedzi na zarzuty powód cofnął pozew co do kwoty 142 777,97 zł wraz ze zrzeczeniem się roszczeniem, podtrzymując żądanie zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 7 listopada 2023 r. pomiędzy powodem, a pozwanym została zawarta umowa zakupu nr OZ- (...). Na podstawie umowy powód zobowiązał się sprzedać pozwanemu kukurydzę mokrą w ilości 150 ton, a pozwany zobowiązał się zapłacić cenę w wysokości 420 zł netto za tonę powiększoną o podatek VAT 7 %.
Umowa miała być zrealizowana w terminie do 14 listopada 2023 r. /dowód: umowa zakupu OZ- (...) k. 22 – 22 odwrót/ W dniu 17 listopada 2023 r. pozwany wystawił fakturę VAT (...) nr (...) na kwotę 95 109,73 zł płatną w terminie 1 grudnia 2023 r. w związku ze sprzedażą 242,74 ton kukurydzy. /dowód: faktura VAT (...) nr (...) k 23/ W dniu 16 listopada 2023 r. pomiędzy powodem, a pozwanym została zawarta umowa zakupu nr OZ- (...). Na podstawie umowy powód zobowiązał się sprzedać pozwanemu kukurydzę mokrą w ilości 130 ton, a pozwany zobowiązał się zapłacić cenę w wysokości 420 zł netto za tonę powiększoną o podatek VAT 7 %.
Towar miał dostarczony kupującemu w okresie od 16 listopada 2023 r. do 17 listopada 2023 r. /dowód: umowa zakupu OZ- (...) k. 20 – 20 odwrót/ W dniu 21 listopada 2023 r. pozwany wystawił fakturę VAT (...) nr (...) na kwotę 47 668,24 zł płatną w terminie 5 grudnia 2023 r. w związku ze sprzedażą 106,96 ton kukurydzy. /dowód: faktura VAT (...) nr (...) k 21/
Sąd zważył, co następuje:
Strony łączyły dwie umowy kupna sprzedaży kukurydzy mokrej , na podstawie których powód zobowiązał się sprzedać pozwanemu 280 ton kukurydzy mokrej, a pozwany zobowiązał się zapłacić powodowi cenę w wysokości 420 zł netto za jedną tonę powiększoną o podatek VAT w wysokości 7 %. Powód wywiązał się ze swojego zobowiązania dostarczając pozwanemu łącznie 349,70 ton kukurydzy, natomiast pozwany wykonał własne zobowiązanie do zapłaty ceny w łącznej kwocie 142 777,97 zł po upływie terminów określonych w umowie. Pozwany spełnił bowiem powyższe świadczenie w dniu 28 marca 2024 r., podczas gdy termin płatności kwoty 95 109,73 zł przypadał w dniu 1 grudnia 2023 r., a termin płatności kwoty 47 668,24 zł przypadał w dniu 5 grudnia 2023 r.
W konsekwencji powodowi na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. przysługują ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty 95 109,73 zł za okres od dnia 2 grudnia 2023 r. do dnia 28 marca 2024 r., a od kwoty 47 668,24 zł za okres od dnia 6 grudnia 2023 r. do dnia 28 marca 2024 r. Z uwagi na powyższe Sąd utrzymał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 29 maja 2024 r. w części obejmującej odsetki ustawowe za opóźnienie od należności główniej za powyższe okresy. Powód cofnął powództwo w zakresie należności głównej wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w związku z czym nakaz zapłaty w tej części podlegał uchyleniu, a postępowanie podlegało umorzeniu na podstawie art. 355 k.p.c. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c., dokonując ich stosunkowego rozdzielenia, albowiem żądanie pozwu w dacie jego wniesienia było zasadne w całości, a cofnięcie powództwa co do należności głównej było następstwem zaspokojenia roszczenia już po wniesieniu pozwu.
Zarazem jednak wniesienie przez pozwanego zarzutów od nakazu zapłaty w zakresie należności głównej również było uzasadnione, albowiem pozwany zaspokoił to roszczenie przed wydaniem nakazu zapłaty, a powód nie cofnął powództwa w tej części przed wydaniem nakazu zapłaty, chociaż miał taką możliwość. Pozwany przelał bowiem na rachunek powoda kwotę 142 777,97 zł w dniu 28 marca 2024 r., natomiast nakaz zapłaty został wydany dniu 29 maja 2024 r. Gdyby pozwany nie wniósł zarzutów od nakazu zapłaty co należności, nakaz zapłaty uprawomocniłby się także w tej części, co naraziłoby pozwanego na ryzyko powtórnego zaspokojenia należności głównej.
Jak stanowi art. 103 § 1 k.p.c. niezależnie od wyniku sprawy sąd może włożyć na stronę lub interwenienta ubocznego obwiązek zwrotu kosztów, wywołanych ich niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. W okolicznościach sprawy zaniechanie przez powoda cofnięcia powództwa co do należności głównej po jej zaspokojeniu było działaniem niesumiennym, albowiem doprowadziło do jej uwzględnienia w nakazie zapłaty, co narażało pozwanego na ryzyko podwójnego spełnienia tego świadczenia. Niezbędne koszty procesu poniesione przez powoda wynoszą 7 202 zł i obejmują opłatę sadową od pozwu w kwocie 1 785 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 5 400 zł odpowiadające stawce minimalnej określonej w § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz wydatek w kwocie 17 zł na koszty opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Niezbędne koszty procesu poniesione przez pozwanego wynoszą po 10 772 zł i obejmują opłatę sądową od zarzutów od nakazu zapłaty w kwocie 5 355 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 5 400 zł oraz wydatek w kwocie 17 zł na koszty opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Różnica między uzasadnionymi kosztami procesu poniesionymi przez każdą stronę wynosi 3 570 zł i została zasądzona od powoda na rzecz pozwanego tytułem zwrotu kosztów procesu.
Od powyższej kwoty pozwanemu należą się ponadto odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty stosownie do art. 98 § 1 1 zdanie 1 k.p.c. ZARZĄDZENIE doręczyć pełnomocnikowi powoda odpis wyroku z dnia 22 listopada 2024 r. wraz z uzasadnieniem.