Appeal court grants enforceability clause to arbitration award for monetary compensation claim against defendant.
Legislator summary
AI generatedThe appeal court granted the creditor's request to attach an enforceability clause to the arbitration award. The defendant failed to submit a statement within the statutory two-week period after receiving the application. The court ruled that the award was valid, procedural requirements were met, and no public order exceptions applied.
Legislator headnote
AI generatedArt. 1213 § 1, 2 k.p.c.; Art. 1214 § 1, 2, 3 k.p.c.: The court may grant an enforceability clause to an arbitration award if formal requirements are met, no statutory exceptions to enforceability exist, and the award concerns a monetary claim compatible with arbitration.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACo 58/19 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2019 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSA Jadwiga Chojnowska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku (...) w W. z udziałem dłużnika A. P. o stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego p o s t a n a w i a :
1) stwierdzić wykonalność poprzez nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi Stałego Sądu Polubownego prowadzonego przez (...) Spółkę z o.o. w Ł. wydanemu w Ł. w dniu 31 maja 2019 r. w sprawie sygn. akt (...)z powództwa (...)w W. przeciwko A. P. w zakresie punktu 1 zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda kwotę 605,96 zł (sześćset pięć złotych dziewięćdziesiąt sześć groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 17 stycznia 2019 r. i w zakresie punktu 2 zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda kwotę 348,50 zł (trzysta czterdzieści osiem złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;
2) zasądzić od dłużnika na rzecz wierzyciela kwotę 420 zł (czterysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. C. Sygn. akt I ACo 58/19
UZASADNIENIE
Wierzyciel – (...) w W. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie wykonalności wyroku Stałego Sądu Polubownego prowadzonego przez (...) Spółkę z o.o. w Ł. wydanemu w Ł. z dnia 31 maja 2019 r. poprzez nadanie mu klauzuli wykonalności. Dłużnik A. P., pomimo doręczenia mu w dniu 29 sierpnia 2019 r. odpisu wniosku wraz z załącznikami, nie przedstawił w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wniosku stanowiska w sprawie.
Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje:
Wniosek wierzyciela jest zasadny. Zgodnie z art. 1214 § 2 k.p.c. sąd stwierdza wykonalność wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, nadających się do wykonania w drodze egzekucji, nadając im klauzulę wykonalności. Wyrok sądu polubownego lub ugoda przed nim zawarta, których wykonalność została stwierdzona, są tytułami wykonawczymi. Przy czym w ramach przedmiotowego postępowania sąd nie przeprowadza czynności dowodowych, lecz opiera się na dokumentach załączonych do wniosku, w szczególności na oryginałach lub poświadczonych za zgodność z nimi odpisach: wyroku sądu polubownego i zapisu na sąd polubowny (zob. art. 1213 § 1 k.p.c.), ewentualnie na aktach postępowania polubownego.
W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył wymagane przez prawo załączniki, jego wniosek jest formalnie poprawny, treść zapisu na sąd polubowny czyni zadość wymaganiom art. 1162 k.p.c., zaś forma i brzmienie wyroku sądu polubownego nie kolidują z wymaganiami art. 1197 § 1-3 k.p.c. Zaznaczyć przy tym należy, że sąd w toku postępowania klauzulowego nie jest uprawniony do oceny, czy roszczenie, którego dotyczy wyrok (ugoda), istnieje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1967 r., I CZ 20/67, Lex nr 628) i ogranicza się, na podstawie przedłożonych dokumentów, do oceny, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające stwierdzenie wykonalności, o których mowa w art. 1214 § 3 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1967 r., I CR 445/67, Lex nr 712), co nie wyklucza badania faktów notoryjnych lub znanych sądowi z urzędu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1993 r., II CRN 70/93, Lex nr 4009).
Jednocześnie w ocenie Sądu Apelacyjnego, nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek określonych w art. 1214 § 3 k.p.c., które przemawiałyby za odmową stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego. W tym kontekście wskazać przede wszystkim należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy zapłaty kwoty pieniężnej z tytułu roszczenia regresowego w związku ze szkodą komunikacyjną, a więc ma charakter majątkowy i może być zgodnie z art. 1157 k.p.c. poddana rozstrzygnięciu sądu polubownego. Nadto z treści uzasadnienia wyroku sądu polubownego wynika, że prawa procesowe dłużnika w postępowaniu polubownym zostały zachowane.
Doręczono mu bowiem odpis pozwu, na który to nie złożył on jednak odpowiedzi na pozew. Także w niniejszym postępowaniu doręczono mu wniosek wszczynający postępowanie, na który to również – pomimo prawidłowego pokwitowania – nie złożył jakichkolwiek wyjaśnień. W tych warunkach nie można przyjąć, aby wyrok sądu polubownego i wniosek wierzyciela naruszał którąkolwiek z podstawowych zasad krajowego porządku publicznego. Mając powyższe na względzie, na zasadzie art. 1213 1 § 2 k.p.c. w zw. z art. 1214 § 1 i 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 98 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 1213 1 § 2 k.p.c. Na zasądzone koszty złożyła się opłata od wniosku (300 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika wierzyciela, będącego radcą prawnym, ustalone w stawce minimalnej 120 zł zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265, z późn. zm.). J. C.