I ACo 95/19 · Sąd powszechny

Sygn. akt IA Co 95/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2020 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSA Grażyna Wołosowicz po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku (...)w W. z udziałem dłużnika P. P. o stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego p o s t a n a w i a :

1) stwierdzić wykonalność poprzez nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi (...) prowadzonego przez (...) Spółkę z o.o. w Ł. wydanemu w Ł. w dniu 13 listopada 2019 r. w sprawie sygn. akt(...)z powództwa (...)w W. przeciwko P. P. w zakresie punktu 1 zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 541,25 zł (jeden tysiąc pięćset czterdzieści jeden 25/100 złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 18 grudnia 2018 r. i w zakresie punktu 2 zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda kwotę 993,26 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy 26/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

2) zasądzić od dłużnika na rzecz wierzyciela kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. (...) Sygn. akt I ACo 95/19

UZASADNIENIE

Wierzyciel – (...)w W. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie wykonalności wyroku (...)w Ł. wydanemu w Ł. z dnia 13 listopada 2019 r. poprzez nadanie mu klauzuli wykonalności. Dłużnik P. P., pomimo doręczenia mu w dniu 20 grudnia 2019 r. odpisu wniosku wraz z załącznikami, nie przedstawił w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wniosku stanowiska w sprawie.

Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje:

Wniosek wierzyciela zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1214 § 2 k.p.c. sąd stwierdza wykonalność wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, nadających się do wykonania w drodze egzekucji, nadając im klauzulę wykonalności. Wyrok sądu polubownego lub ugoda przed nim zawarta, których wykonalność została stwierdzona, są tytułami wykonawczymi. Przy czym w ramach przedmiotowego postępowania sąd nie przeprowadza czynności dowodowych, lecz opiera się na dokumentach załączonych do wniosku, w szczególności na oryginałach lub poświadczonych za zgodność z nimi odpisach: wyroku sądu polubownego i zapisu na sąd polubowny (art. 1213 § 1 k.p.c.), ewentualnie na aktach postępowania polubownego.

W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył wymagane przez prawo załączniki, jego wniosek jest formalnie poprawny, treść zapisu na sąd polubowny czyni zadość wymaganiom art. 1162 k.p.c., zaś forma i brzmienie wyroku sądu polubownego nie kolidują z wymaganiami art. 1197 § 1-3 k.p.c. Zaznaczyć przy tym należy, że sąd w toku postępowania klauzulowego nie jest uprawniony do oceny, czy roszczenie, którego dotyczy wyrok (ugoda), istnieje (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1967 r., I CZ 20/67, LEX nr 628) i ogranicza się, na podstawie przedłożonych dokumentów, do oceny, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające stwierdzenie wykonalności, o których mowa w art. 1214 § 3 k.p.c. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1967 r., I CR 445/67, LEX nr 712), co nie wyklucza badania faktów notoryjnych lub znanych sądowi z urzędu (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1993 r., II CRN 70/93, LEX nr 4009).

Jednocześnie w ocenie Sądu Apelacyjnego, nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek określonych w art. 1214 § 3 k.p.c., które przemawiałyby za odmową stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego. W tym kontekście wskazać przede wszystkim należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy zapłaty kwoty pieniężnej z tytułu roszczenia regresowego w związku ze szkodą komunikacyjną, a więc ma charakter majątkowy i może być zgodnie z art. 1157 k.p.c. poddana rozstrzygnięciu sądu polubownego. Nadto z treści uzasadnienia wyroku sądu polubownego wynika, że prawa procesowe dłużnika w postępowaniu polubownym zostały zachowane.

Doręczono mu bowiem odpis pozwu, na który to nie złożył on jednak odpowiedzi na pozew. Także w niniejszym postępowaniu doręczono mu wniosek wszczynający postępowanie, na który to również nie złożył jakichkolwiek wyjaśnień. W tych warunkach nie można przyjąć, aby wyrok sądu polubownego i wniosek wierzyciela naruszał którąkolwiek z podstawowych zasad krajowego porządku publicznego. Mając powyższe na względzie, na zasadzie art. 1213 1 § 2 k.p.c. w zw. z art. 1214 § 1 i 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 98 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 1213 1 § 2 k.p.c. Na zasądzone koszty złożyła się opłata od wniosku (300 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika wierzyciela, będącego radcą prawnym, ustalone w kwocie 240 zł zgodnie z §10 ust. 1 pkt.

2) w zw. z § 8 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265, z późn. zm.) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł . (...)