Social court dismisses refund order for parking allowance as client's cinema duties qualified as technical support. The court ruled the client's duties at the cinema, including ticket sales and food sales, constituted technical support for audiovisual production under the relevant law. Consequently, the client was not obligated to return the parking allowance and interest. The court modified the social security office's decision to exempt the client from repayment. The court found the client's duties at the cinema, including ticket sales and food sales, qualified as technical support for audiovisual production under the relevant law. Consequently, the client was not obligated to return the parking allowance and interest. The court modified the social security office's decision to exempt the client from repayment.

Sygn. akt VIII U 1342/24

UZASADNIENIE

Decyzją z 2 sierpnia 2024r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. zobowiązał odwołującą M. W. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postojowego w kwocie 1 090,89 zł wraz z odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wyniosły 373,69 zł. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że płatnik składek (...) Sp. z o.o. potwierdziła, że odwołująca była zatrudniona na umowę zlecenia z 30 września 2020r. i do zadań odwołującej należała obsługa widza co obejmowało m.in. prowadzenie sprzedaży biletów, abonamentów i karnetów oferowanych w kinie, prowadzenie sprzedaży artykułów spożywczych oferowanych w kinie, kolportaż materiałów promocyjnych kina.

Organ rentowy uznał, że wbrew temu co odwołująca oświadczyła we wniosku o świadczenie z 15 stycznia 2021r., czynności takie nie są związane z działalnością techniczną wspomagającą produkcję audiowizualną lub produkcję i wystawianie wydarzeń artystycznych, a stąd nie uprawniają do przyznania świadczenia postojowego. W odwołaniu od decyzji M. W. domagała się jej uchylenia. W uzasadnieniu odwołująca podniosła, że prawidłowa wykładnia art.15zs(3) ust.1 pkt 3 ustawy covidowej każe przyjąć wymienione przez organ rentowy w decyzji skarżonej czynności za działalność techniczną wspomagającą produkcję audiowizualną lub produkcję i wystawianie wydarzeń artystycznych.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w skarżonej decyzji. Organ rentowy wniósł także o zasądzenie od odwołującej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Odwołująca M. W. w dniu 15 stycznia 2021r. złożyła wniosek ( (...) ) o przyznanie jednorazowego dodatkowego świadczenia postojowego. We wniosku wskazała, że jest zatrudniona na podstawie umowy zlecenia z 30 września 2020r. zawartej na okres od 1 października 2020r. do 31 maja 2021r. w (...) Sp. z o.o., a przedmiotem, umowy jest działalność techniczna wspomagająca produkcję audiowizualną lub produkcję i wystawianie wydarzeń artystycznych.

Odwołująca oświadczyła, że: miesięczny przychód wynikający z umowy wynosi 1 090,89 zł; przychód osiągnięty w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku wyniósł 1 090,89 zł. Na podstawie tego wniosku organ rentowy wypłacił odwołującej w dniu 17 lutego 2021r. dodatkowe świadczenie postojowe w kwocie 1 090,89 zł. Odwołująca w dniu 30 września 2020r. zawarła umowę zlecenia z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na okres od 1 października 2020r. do 31 maja 2021r. Przedmiotem umowy było wykonywanie przez zleceniobiorcę obowiązków pracownika obsługi widza w kinie Centrum Handlowym (...) w Z. przy Placu (...), a zakres zlecenia obejmował w szczególności: - prowadzenie sprzedaży biletów, abonamentów i karnetów oferowanych w kinie, - prowadzenie sprzedaży artykułów spożywczych oferowanych w kinie, - kolportaż materiałów promocyjnych kina.

Odwołująca faktycznie wykonywała powyższe czynności objęte umową zlecenia a oprócz tego zajmowała się kontrolą jakości wyświetlania filmu, dźwięku, odwoływała seanse z uwagi na zbyt małą liczbę widzów. W trakcie wykonywania powyższej umowy zlecenia odwołująca posiadała status studenta. (...) Sp. z o.o. w W. w piśmie z 20 maja 2024r. skierowanym do organu rentowego wskazał, że: - w następstwie wystąpienia stanu pandemii (...)19 kino (...) w Z. było zamknięte: od 12 marca do 5 czerwca 2020r., od 7 listopada 2020r. do 11 lutego 2021r., od 15 do 18 lutego 2021r., od 20 marca do 20 maja 2021r., od 24 do 27 maja 2021r., - w związku z przestojem w prowadzeniu działalności M.

W. nie mogła realizować umowy w miesiącach kwiecień, maj, listopad, grudzień 2020r. oraz styczeń, kwiecień 2021r., w pozostałych zaś miesiącach w okresie występowania pandemii umowa była wykonywana w ograniczonym zakresie, tj. w niższym wymiarze godzin niż przed pandemią. Powyższe Sąd ustalił na podstawie akt organu rentowego oraz zeznań odwołującej ( protokół elektroniczny z rozprawy z 5 lutego 2025r. czas 00:01:36 – 00:09:38 ).

Sąd zważył co następuje:

Odwołanie M. W. zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna sprowadzała się do ustalenia czy istnieją podstawy do żądania przez organ rentowy zwrotu świadczenia postojowego wypłaconego odwołującej w wysokości 1 090,89 zł. Organ rentowy zobowiązał odwołującą do zwrotu tego świadczenia wraz z odsetkami zarzucając, że odwołująca pobrała to świadczenie nienależnie, bowiem wskazała nieprawdziwe dane w złożonym wniosku o wypłatę jednorazowego dodatkowego świadczenia postojowego dla umowy cywilnoprawnej ( (...) ) z 1 października 2020r.

Zadania odwołującej wynikające z umowy zlecenia nie dotyczyły bowiem działalności technicznej wspomagającej produkcję audiowizualną lub produkcję i wystawianie wydarzeń artystycznych, co odwołująca zaznaczyła we wniosku o świadczenie. Zgodnie z art 15zs 3 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych i wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. z 2024r., poz.340 ze zm. ) osobie, o której mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 2, nieposiadającej innego tytułu do ubezpieczeń społecznych, przysługuje prawo do jednorazowego dodatkowego świadczenia postojowego, jeżeli przychód z umowy cywilnoprawnej zawartej do dnia wejścia w życie ustawy, z tytułu:

1) działalności twórczej w zakresie sztuk plastycznych, literatury, muzyki, twórczości audialnej, utworów audiowizualnych, teatru, kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego i sztuki ludowej, 2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki, 3) działalności technicznej wspomagającej produkcję audiowizualną lub produkcję i wystawianie wydarzeń artystycznych, 4) usług w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu oraz usług w zakresie architektury świadczonych przez osoby nieposiadające uprawnień budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, 5) usług świadczonych na rzecz muzeów w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 1996r. o muzeach:

a) w zakresie pozaszkolnych form edukacji, b) przez przewodników muzeów - uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek o to jednorazowe dodatkowe świadczenie postojowe, nie był wyższy od 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku. Kwestię zwrotu nienależnie pobranych świadczeń postojowych reguluje natomiast art. 15zx powołanej ustawy, który w ustępie 1 stanowi, że osoba, która pobrała nienależnie świadczenie postojowe, jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego. Za nienależnie pobrane świadczenie postojowe uważa się, zgodnie z ust. 2 tegoż uregulowania, świadczenie:

1) przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych oświadczeń lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenie lub odpowiednio zleceniodawcę lub zamawiającego;

2) wypłacone osobie innej niż osoba uprawniona,;

3) wypłacone w kwocie wyższej niż należne. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, to dla jej rozpoznania zasadnicze znaczenie miało ustalenie czy świadczenie, które zostało odwołującej wypłacone może być w ogóle przedmiotem zwrotu. Przepisy ustawy covidowej w art.15 zx ust.2 przewidują bowiem trzy takie wypadki, w zaistnieniu których organ rentowy może domagać się zwrotu świadczenia postojowego. W przypadku odwołującej żaden z tych przypadków nie miał miejsca. Niewątpliwie w sprawie nie mamy do czynienia z przypadkiem wypłacenia świadczenia w kwocie wyższej niż należne ( pkt 3 ), czy też wypłaconego innej osobie niż osoba uprawniona ( pkt 2 ).

Wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wykazały także, że świadczenie nie zostało przyznane lub wypłacone w warunkach wskazanych w art.15zx ust.2 pkt 1 ustawy covidowej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wniosek odwołującej o świadczenie covidowe z 15 stycznia 2021r. nie zawierał nieprawdziwego oświadczenia, nie zostały też przedłożone przez odwołującą żadne fałszywe dokumenty, jak również nie zaistniała sytuacja świadomego wprowadzenia organu rentowego w błąd. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wynika, że odwołująca faktycznie wykonywała czynności objęte umową zlecenia dotyczące obsługi widza w kinie, w tym takie jak m.in. prowadzenie sprzedaży biletów, abonamentów i karnetów oferowanych w kinie, wykonywała także kontrolę jakości wyświetlania filmów i dźwięku, które to czynności, w ocenie Sądu, bez wątpienia należy zakwalifikować do typowej dla branży kinowej działalności technicznej wspomagającej produkcję audiowizualną (…), a zatem działalność wymienioną w art. 15zs 3 ust. 1 ustawy covidowej.

Oznacza to, że zasadne było przyznanie odwołującej jednorazowego dodatkowego świadczenia postojowego, gdy spełnienie pozostałych warunków prawa do tego świadczenia w zakresie daty zawarcia umowy zlecenia, wysokości przychodu, występowania przestoju u zleceniodawcy, nie były kwestionowane. Konsekwencją tego jest przyjęcie, że pobrane przez odwołującą sporne świadczenie postojowe nie było świadczeniem nienależnym w rozumieniu art. 15zx ust.2 ustawy covidowej i stąd odwołująca nie jest zobowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami.

Zajmując takie stanowisko Sąd z mocy art.477(14) §2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zwolnił odwołującą z obowiązku zwrotu świadczenia postojowego wypłaconego w dniu 17 lutego 2021r. (-) Sędzia Grażyna Łazowska