Social Security Court dismisses appeal against denial of disability pension due to lack of work incapacity. The court ruled the appellant is not incapacitated based on medical evidence.

Sygn. akt IV U 933/12

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący:SSO Natalia Lipińska Protokolant: stażysta Sylwia Dymańska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2013 roku w Tarnowie na rozprawie sprawy z odwołania A. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 13 lipca 2012 roku nr (...) w sprawie A. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie. Sygn. akt IV U 933/12

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 25 października 2013 r. Decyzją z dnia 13 lipca 2012 r., nr (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), odmówił A. C. przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 5 lipca 2012 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Odwołanie od tej decyzji wniósł A.

C., domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca. Jak podał, był chory na gruźlicę i przez dwa lata pobierał rentę. Obecnie zaś stan jego zdrowia nie pozwala mu na podjęcie pracy, ponieważ szybko się męczy i jest mało wydajny. Pozostaje ponadto w leczeniu psychiatrycznym. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, że odwołanie nie wnosi żadnych nowych okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS.

Bezsporne w niniejszej sprawie było, że odwołujący A. C., urodzony (...)r., ma wykształcenie zawodowe o specjalności murarz i w zawodzie tym pracował jako murarz pieców przemysłowych. Był też monterem izolacji termicznych. Od 17 sierpnia 1997 r. ubezpieczony pobierał rentę inwalidzką według III grupy inwalidów, zaś od 1 listopada 1998 r. do 31 października 2001 r. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W dniu 11 kwietnia 2012 r. odwołujący wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 lipca 2012 r. ZUS Oddział w T. odmówił A. C.przyznania prawa do tego świadczenia, ponieważ Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 5 lipca 2012 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. (okoliczności bezsporne) Sąd Okręgowy ustalił ponadto następujący stan faktyczny sprawy: Lekarz Orzecznik ZUS w opinii lekarskiej z dnia 7 maja 2012 r. stwierdził u wnioskodawcy: - przewlekły spastyczny nieżyt oskrzeli, aktualnie bez istotnego ograniczenia sprawności wentylacyjnej, - przewlekły nikotynizm, - stan po gruźlicy płuc w 1998 r., aktualnie po zakończeniu leczenia swoistego, - zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego L-S, aktualnie bez ograniczenia sprawności, bez zmian neurologicznych, - chorobę nadciśnieniową I stopnia (WHO) wyrównaną, - chorobę niedokrwienną serca do diagnostyki, - zespół uzależnienia od alkoholu w wywiadzie.

W konsekwencji, Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy. Na skutek sprzeciwu, sprawa skierowana została do Komisji Lekarskiej ZUS, która w opinii lekarskiej z dnia 5 lipca 2012 r. podtrzymała stanowisko wyrażone przez Lekarza Orzecznika, rozpoznając u wnioskodawcy: - POChP o łagodnym przebiegu, - nikotynizm, - stan po przebytej gruźlicy płuc w 1995 r., - zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa bez dysfunkcji w układzie ruchu, - objawy rozciągowe ubytkowe ujemne, - zespół uzależnienia od alkoholu. Orzeczenie Komisji Lekarskiej legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. dowód: - orzeczenie Lekarza Orzecznika z dnia 07.05.2012 r.- k. 27v cz.

I akt ZUS, - orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia 05.07.2012 r.- k. 31v cz. I akt ZUS, W celu stwierdzenia czy i w jakim stopniu odwołujący jest niezdolny do pracy oraz kiedy powstała ewentualna niezdolność do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: lek. med. I. R.- specjalisty pulmonologa, lek. med. D. B.- specjalisty neurologa, lek. med. G. M. R.specjalisty reumatologa, lek. med. P. Ż.- specjalisty kardiologa i lek. med. E. N. specjalisty psychiatry. W pisemnej opinii z dnia 14 listopada 2012 r. biegły pulmonolog zdiagnozował u odwołującego: - przewlekłą obturacyjną chorobę pluc bez cech upośledzenia sprawności wentylacyjnej, - przebytą gruźlicę naciekową płuc, potwierdzoną bakteriologicznie (1995/1996), - przewlekłą stabilną chorobę niedokrwienną serca, - zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa.

W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy. W uzasadnieniu opinii podał, że badany nadal pali papierosy, choć jak przyznaje, w mniejszej ilości. Sam naraża się na postęp i nasilanie dolegliwości związanych z rozpoznawaną u niego przewlekłą chorobą oskrzeli. W przeprowadzanych sporadycznie badaniach czynnościowych nie stwierdzano patologii. Od 1997 r. opiniowany znajduje się pod kontrolą poradni przeciwgruźliczej i chorób płuc (niesystematyczną).

Gruźlica pozostawiła po sobie u badanego rozsiane zmiany guzkowo- włókniste ze zwapnieniami, bardziej nasilone po stronie prawej. Wnioskodawca zażywa (...)2 razy dziennie i w razie duszności (...). Skarży się na coraz bardziej nasilony, często nieproduktywny kaszel, gorszą tolerancję wysiłku, a w trakcie infekcji duszność w spoczynku połączoną z uczuciem „ściskania w klatce piersiowej”. Dolegliwości ustępują po wdechu z (...). Odwołujący nigdy nie był z tego powodu hospitalizowany, ani nie korzystał z pomocy pogotowia ratunkowego.

Zaprzestanie palenia papierosów i systematyczne zażywanie odpowiednich do stopnia zaawansowania choroby leków w znacznym stopniu poprawiłoby sprawność fizyczną badanego. dowód: - opinia sądowo- lekarska z dnia 14.11.2012 r.- k. 8-11, W pisemnej opinii z dnia 5 lutego 2013 r. biegli neurolog, reumatolog i kardiolog zdiagnozowali u odwołującego: - nadciśnienie tętnicze II okresu PTNT, - chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego bez upośledzenia funkcji. W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznali, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.

W uzasadnieniu opinii podali, że nadciśnienie tętnicze II okresu PTNT, pierwotne, łagodne, bez udokumentowanych istotnych zmian narządowych nie powoduje długotrwałej niezdolności do pracy. Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego przebiega bez upośledzenia funkcji i nie powoduje długotrwałej niezdolności do pracy. dowód: - opinia sądowo- lekarska z dnia 05.02.2013 r.- k. 15-16, W pisemnej opinii z dnia 31 sierpnia 2013 r. biegły psychiatra zdiagnozował u odwołującego: - zespół uzależnienia od alkoholu. W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.

W uzasadnieniu opinii podał, że wnioskodawca pozostaje w leczeniu psychiatrycznym ambulatoryjnym od 22 lutego 2011 r. z rozpoznaniem zespołu uzależnienia od alkoholu oraz organicznych zaburzeń nastroju. Leczenie psychiatryczne opiniowany rozpoczął zgodnie z postanowieniem sądu w związku z jazdą na rowerze pod wpływem alkoholu. W trakcie badania psychologicznego w dniu 25 czerwca 2012 r. stwierdzono u niego organiczną deteriorację funkcji poznawczych na poziomie upośledzenia umysłowego lekkiego oraz organiczną dysfunkcję OUN. W trakcie obecnego badania psychiatrycznego nie stwierdzono istotnych odchyleń od stanu prawidłowego, w tym nasilonych zaburzeń funkcji poznawczych, zaburzeń nastroju, zaburzeń psychotycznych. dowód: - opinia sądowo- lekarska z dnia 31.08.2013 r.- k. 22-24, Sąd w całości podzielił opinie biegłych pulmonologa z dnia 14 listopada 2012 r., neurologa, reumatologa i kardiologa z dnia 5 lutego 2013 r. oraz psychiatry z dnia 31 sierpnia 2013 r., uznając, że zawierają one kompleksową i wyczerpującą ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględniają wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy.

Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłych oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osób sporządzających opinie. Dlatego też, Sąd podzielił wnioski biegłych sądowych odnośnie zdolności badanego do pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Zauważyć przy tym trzeba, że opinie wydane zostały przez biegłych sądowych o specjalnościach adekwatnych do schorzeń zdiagnozowanych u wnioskodawcy. Nadto podkreślić należy, iż opiniujący w sprawie biegli swoje ustalenia i wnioski wywiedli po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu odwołującego.

Żadna ze stron opinii tych nie kwestionowała. Uwzględniając powyższe, na podstawie tych właśnie opinii, ocenionych pozytywnie, zgodnie z kryteriami zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłych, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w nich wniosków, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.

Sąd rozważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy i w jakim stopniu odwołujący A. C.jest niezdolny do pracy oraz kiedy powstała ewentualna niezdolność do pracy. Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit.a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Zgodnie z art. 12 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

W myśl ust. 2 powołanego artykułu, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji. Równocześnie w myśl art. 13 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego.

Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy. Jak wynika z wydanych w niniejszej sprawie opinii biegłych pulmonologa z dnia 14 listopada 2012 r., neurologa, reumatologa i kardiologa z dnia 5 lutego 2013 r. oraz psychiatry z dnia 31 sierpnia 2013 r., odwołujący, pomimo stwierdzonych u niego schorzeń w postaci: przewlekłej obturacyjnej choroby pluc bez cech upośledzenia sprawności wentylacyjnej; przebytej gruźlicy naciekowej płuc potwierdzonej bakteriologicznie; przewlekłej stabilnej choroby niedokrwiennej serca; nadciśnienia tętniczego II okresu PTNT; choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego bez upośledzenia funkcji oraz zespołu uzależnienia od alkoholu, nie jest osobą niezdolną do pracy.

Skoro więc zaskarżona przez odwołującego decyzja ZUS Oddział w T. z dnia 13 lipca 2012 r. była zasadna, jego odwołanie od tej decyzji należało oddalić, przyjmując jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia art. 57 ust. 1-2 i art. 12 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS. Procesową przesłankę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 477 14 § 1 k.p.c. (...) (...) - (...) - (...), - (...). (...)