Appeal dismissed for failure to prove factual error or evidence evaluation violation under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the first-instance judgment regarding a claim for damages. The plaintiff argued that the lower court incorrectly failed to recognize a change in the factual basis of the lawsuit and arbitrarily evaluated evidence concerning roof damage versus lost subsidies. The court ruled that the plaintiff, as the claimant, could structure their request freely and that the expert opinion merely determined the damage amount, not the legal basis of the claim. Consequently, the appeal was rejected because it did not demonstrate specific errors in fact-finding or evidence assessment required to overturn the first-instance decision.
Legislator headnote
AI generatedArt. 385 § 1 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.: An appeal must allege specific violations of the rules of evidence evaluation and factual findings; a mere disagreement with the lower court's interpretation of the claim's scope or a failure to identify a separate legal ground for a claim does not constitute a valid ground for appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III Ca 1369/23
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 12 maja 2023 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie: A. z powództwa A. K. przeciwko (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. o zapłatę:
1. zasądził od pozwanego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na rzecz powódki A. K. kwotę 49.054,72 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 24.529,22 zł od dnia 19 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty, zaś od kwoty 24.525,50 zł od dnia 8 lutego 2023 roku do dnia zapłaty;
2. oddalił powództwo w pozostałej części;
3. zasądził od pozwanego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na rzecz powódki A. K. kwotę 7.303 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;
4. nakazał pobrać od pozwanego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 1.328,69 tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych B. z powództwa wzajemnego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. przeciwko A. K. o zapłatę:
5. zasądził od pozwanej wzajemnej A. K. na rzecz powoda wzajemnego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. kwotę 2.252,69 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 lutego 2023 roku do dnia zapłaty;
6. umarzył postępowanie w zakresie żądania wzajemnego zasądzenia kwoty 20.855,67 zł;
7. oddalił powództwo wzajemne w pozostałej części;
8. zasądził od pozwanej wzajemnej A. K. na rzecz powoda wzajemnego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. kwotę 4.832 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Apelację od tego wyroku wniosła powódka/ pozwana wzajemnie (w dalszej części uzasadnienia zwana powódką), zaskarżając go w części oddalającej powództwo główne, tj. w pkt 2 wyroku. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
a) art. 193 § 1 i § 2 1 k.p.c. przez błędną jego wykładnię skutkującą przyjęciem, iż w sprawie nie doszło do zmiany podstawy faktycznej powództwa, gdy w istocie do takiej zmiany doszło, b) art. 233 § 1 k.p.c. przez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, iż na kwotę 54.054,72 zł dochodzoną pozwem z tytułu poniesionej przez powódkę szkody składają się kwoty 5.000,00 zł z tytułu utraty dofinansowania oraz kwota 49.054,72 zł z tytułu uszkodzenia dachu – w sytuacji, gdy dochodzona pozwem kwota obejmuje jedynie szkodę z tytułu uszkodzenia dachu określoną na kwotę 54.054,52 zł zgodnie z treścią sporządzonej w sprawie opinii biegłego.
W konsekwencji podniesionych zarzutów powódka wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części i zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki kwoty 5000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 lutego 2023 r. oraz kosztów procesu według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację pozwany/ powód wzajemny wniósł o oddalenie apelacji powódki w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Sąd Okręgowy w pełni podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i przyjął je za własne. Zarzut naruszenia art. 193 § 1 i § 2 1 k.p.c. nie zasługuje na uwzględnienie. Artykuł 193 k.p.c. dopuszcza możliwość zmiany powództwa, jeżeli nie wpływa na właściwość sądu. Przepis ten w bardzo szerokim zakresie zezwala więc na zmianę powództwa, uniezależniając ją od zgody pozwanego lub od tego, czy w ocenie sądu zmiana nie utrudni pozwanemu obrony. Zmiana powództwa w znaczeniu przyjętym w rozważanym przepisie może odnosić się do obu elementów składających się na przedmiot postępowania, tj.
żądania lub jego podstawy faktycznej (art. 187 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Skutkiem zmiany powództwa jest co do zasady wejście nowego roszczenia w miejsce dotychczasowego z tym skutkiem, że roszczenie w dotychczasowej treści przestaje stanowić przedmiot rozpoznania sądu, wyrok zaś zapada wyłącznie w odniesieniu do roszczenia zmienionego. Jeżeli jednak zmiana powództwa polega na zgłoszeniu nowego roszczenia obok pierwotnego, skutkiem takiej zmiany jest następcza przedmiotowa kumulacja roszczeń. Sąd obowiązany jest rozstrzygnąć wówczas o wszystkich zgłoszonych roszczeniach, przy czym co do poszczególnych roszczeń możliwe jest wydanie wyroku częściowego (art. 317 k.p.c.).
Nie każda jednak modyfikacja podstawy faktycznej żądania stanowi przedmiotową zmianę powództwa w rozumieniu art. 193 § 1 k.p.c. O zmianie takiej można mówić tylko wtedy, gdy powołane przez powoda nowe fakty mają taki charakter, że w zestawieniu z dotychczasowym materiałem procesowym tworzą odmienną podstawę faktyczną żądania, co jest równoznaczne ze zgłoszeniem nowego roszczenia w procesowym tego słowa znaczeniu (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II CSKP 1183/22, LEX nr 3603297). W niniejszej sprawie powódka pozwem z dnia 19 grudnia 2020 roku wniosła o zapłatę kwoty 29.529,22 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty.
Na kwotę tę składało się odszkodowanie z tytułu uszkodzenia dachu w wysokości 24.529,22 zł oraz kwota 5.000 zł za utracone korzyści w związku z utratą prawa do dofinansowania. Pismem z dnia 30 stycznia 2023 roku powódka rozszerzyła powództwo w ten sposób, że zamiast pierwotnego żądania (29.529,22 zł) wniosła o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 54.054,72 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Sąd odwoławczy podziela zapatrywanie Sądu I instancji, iż w żądanej po rozszerzeniu powództwa kwocie zawierało się zarówno żądanie z tytułu uszkodzenia dachu jak i pierwotne żądanie z tytułu utraconych korzyści.
Powódka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w toku całego postępowania pierwszoinstancyjnego nie wyraziła woli rezygnacji z tego roszczenia, nie cofnęła w tym zakresie pozwu, nie zrzekła się roszczenia. Co znamienne, powódka dokonała zmiany kwoty 29.529,22 zł, obejmującej obydwa roszczenia, nie zaś kwoty 24.529,22 zł odpowiadającej pierwotnie określonej szkodzie w postaci uszkodzenia dachu. Takie działanie strony powodowej nie może zostać ocenione inaczej niż uczynił to Sąd I instancji. Sam fakt, iż żądana rozszerzeniem pozwu kwota jest równa wysokości szkody z tytułu uszkodzenia dachu nie przesądza o uznaniu, że powódka swoim rozszerzonym pozwem dochodziła odszkodowania z tytułu uszkodzenia dachu.
Zważyć należy, że to powódka jest dysponentem swojego żądania, może je kształtować dowolnie, dochodząc całości roszczenia bądź części, a opinia biegłego służy ustaleniu wysokości szkody, jednakże to od powódki zależy, w jakiej wysokości roszczenia będzie dochodzić. W żadnej mierze nie można zatem uznać, że doszło do zmiany faktycznej powództwa, a dochodzona kwota obejmowała dwa zawarte w pozwie roszczenia – z tytułu uszkodzenia dachu oraz z tytułu utraconych korzyści. Nietrafnym jawi się również zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. byłby skuteczny tylko wówczas, gdyby apelujący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt III CK 314/05, LEX nr 172176).
Prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. powinien być połączony z zarzutem błędnych ustaleń faktycznych. W apelacji powinno zostać zatem wyjaśnione, które dowody, w jakim zakresie i dlaczego, zdaniem strony skarżącej, zostały przez Sąd ocenione z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji, które ustalenia faktyczne tego Sądu są wadliwe i jakie powinny być ustalenia prawidłowe, ewentualnie jakich ustaleń zabrakło w zaskarżonym wyroku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I ACa 719/16, LEX nr 2200318).
Tym wymogom nie odpowiada apelacja strony powodowej. Wskazać bowiem należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a dokonana ocena dowodów nie budzi żadnych zastrzeżeń pod kątem jej zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Stawiany przez apelującą zarzut w istocie nie dotyczy błędów w ustaleniach faktycznych czy ocenie dowodów, a stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Nie powielając wyżej wskazanej argumentacji, wskazać należy, że Sąd niższego rzędu właściwie ocenił przedstawione w sprawie dowody, a poczynione na ich podstawie ustalenia faktyczne są prawidłowe.
Podsumowując powyższy wywód stwierdzić należy, iż wywiedziona przez powódkę/ pozwaną wzajemnie apelacja nie zawierała zarzutów, mogących podważyć rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego i w konsekwencji podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 i w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.
Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) i zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa w postępowaniu apelacyjnym. Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1 1 k.p.c.