Legislator Case Law & Legislation
II Kop 23/25 AI generated

Court rules extradition refusal valid for minor crimes due to high costs and lack of priority.

Case Number II Kop 23/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court upheld the refusal of extradition for minor offenses, citing judicial practice that states do not extradite for trivial crimes. The decision emphasizes that extradition proceedings are economically burdensome and should only be initiated for serious crimes prioritized in criminal policy. Consequently, the court found the refusal justified based on the nature and weight of the alleged offenses.

Legislator headnote

AI generated

Art. 10 ust. 1 k.k.; Art. 10 ust. 2 k.k.: Extradition refusal is valid when requested crimes are minor, as states do not extradite for trivial offenses due to high procedural costs and the need to prioritize serious criminal threats.

Keywords

AI generated
extradition refusal minor crimes criminal policy priority procedural costs judicial practice social harm ENA cooperation

Cited Legislation

AI generated
Art. 10 ust. 1 k.k.
Art. 10 ust. 2 k.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

1. Praktyka sądowa potwierdza, że przy wydaniu poszukiwanego przez stosowne władze, państwo wydające nie ogranicza się jedynie do badania formalnej legalności ENA, ale również wartościuje zasadność wydania osoby z punktu widzenia charakteru i wagi popełnionych przestępstw. W konsekwencji, jak pokazuje dotychczasowa współpraca w ramach ENA, państwa odmawiają wydania osoby, gdy czyny objęte nakazem są tzw. przestępstwami drobnymi. 2. Należy mieć również na uwadze ekonomiczne aspekty poszukiwania osoby w procedurze ENA. Dotychczasowa praktyka jednoznacznie wskazuje, iż koszty takiego postępowania są wysokie i dlatego słuszne wydaje się założenie, że w interesie wymiaru sprawiedliwości leży, aby procedura taka była uruchamiana jedynie w ostateczności i dotyczyła przestępstw, których zwalczanie stanowi priorytet w polityce kryminalnej państwa z uwagi na ich niebezpieczny charakter i wysoki stopień społecznej szkodliwości.