Legislator Case Law & Legislation
VI Ko 29/14 AI generated

Court allows retrial for defendant who proved non-receipt of summons and verdict copy.

Case Number VI Ko 29/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The District Court in Jelenia Góra ordered a retrial against defendant R. K. after overturning a final order judgment. The defense argued the defendant never received the verdict copy or summons, claiming ignorance of the proceedings. The appellate court accepted this claim due to the lack of proof of personal delivery, allowing the retrial to proceed.

Legislator headnote

AI generated

Art. 540b § 1 pkt. 2 k.p.k.; Art. 113 § 1 k.p.w.: A retrial is permitted if the defendant proves they did not know the content of the judgment and the applicable rights, term, and method for appeal, particularly when no proof of personal delivery exists.

Keywords

AI generated
retrial of proceedings non-delivery of verdict criminal procedure code final order judgment personal delivery requirement defendant ignorance overturning final decision

Cited Legislation

AI generated
art. 540 b § 1 pkt. 2 k.p.k.
na podstawie art. 540 b § 1 pkt. 2 k.p.k. w zw.
art. 113 § 1 k.p.w.
z art. 113 § 1 kpw wznawia postępowanie przeciwko ukaranemu R.
art. 133 § 2 k.p.k.
Wyrok ten po uznaniu za prawidłowo doręczony w trybie art. 133 § 2 k.p.k. uprawomocnił się w dniu 12 marca 2014 r.
art. 100 § 3 k.p.k.
art. 547 § 2 k.p.k
na podstawie art. 547 § 2 k.p.k.
art. 133 § 2 k.p.k
Wyrok ten po uznaniu za prawidłowo doręczony w trybie art. 133 § 2 k.p.k.
art. 100 § 3 k.p.k

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI Ko 29/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w Wydziale VI Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Klara Łukaszewska (spr.) Protokolant Jolanta Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 16 maja 2014 r. w sprawie R. K. ukaranego za czyny z art. 86 § 1 k.w. z wniosku obrońcy ukaranego w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt II W 2269/13 rozpoznawanej przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze zakończonej prawomocnym wyrokiem nakazowym z dnia 3 lutego 2014 r.

I. na podstawie art. 540 b § 1 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 kpw wznawia postępowanie przeciwko ukaranemu R. K., zakończone prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 3 lutego 2014 r., w sprawie sygn. akt II W 2269/13; II. na podstawie art. 547 § 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 kpw uchyla wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 3 lutego 2014 r., w sprawie sygn. akt II W 2269/13 i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI Ko 29/14

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 3 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt II W 2269/13 Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze uznał obwinionego R. K. winnym popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. wymierzając mu karę 250 zł grzywny oraz obciążył go zryczałtowanymi wydatkami postępowania i opłatą. Wyrok ten po uznaniu za prawidłowo doręczony w trybie art. 133 § 2 k.p.k. uprawomocnił się w dniu 12 marca 2014 r. W dniu 31 marca 2014 r. R. K. osobiście odebrał wezwanie do zapłaty należności sądowych. W dniu 11 kwietnia 2014 r. do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze wpłynął wniosek obrońcy ukaranego o wznowienie stosownie do art. 540 b § 1 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 kpw prawomocnie zakończonego postępowania przeciwko R. K.. Wnioskodawca podniósł, że ukaranemu nie doręczono odpisu wyroku nakazowego i nie wiedział on o jego treści oraz o przysługującym mu prawie, terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego. Stawiając powyższy zarzut obrońca domagał się wznowienia postępowania i uchylenia prawomocnego wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Wniosek obrońcy ukaranego jest zasadny. Stosownie do art. 540 b § 1 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 kpw postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem można wznowić na wniosek ukaranego, złożony w terminie zawitym miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o zapadłym wobec niego orzeczeniu, jeżeli orzeczenie, o którym mowa w art. 100 § 3 k.p.k., wydanego pod nieobecność skazanego, nie doręczono skazanemu albo doręczono w inny sposób niż osobiście, gdy wykaże on, że nie wiedział o jego treści oraz o przysługującym mu prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

W świetle zatem powyższego przepisu warunkiem wznowienia jest wykazanie przez oskarżonego (odpowiednio obwinionego), że nie wiedział on o treści orzeczenia oraz o przysługującym mu prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. W judykaturze taka redakcja wskazanego przepisu rodzi wątpliwości, czy w ogóle możliwe jest wykazanie okoliczności negatywnej, zwłaszcza jeżeli chodzi o pewien stan (niewiedza), który w momencie, w którym ma zostać wykazany, uległ już dezaktualizacji. Tym samym uznano, że w zasadzie w większości przypadków wykazanie to sprowadzać się będzie musiało do złożenia przez oskarżonego oświadczenia, iż nie wiedział on o terminie posiedzenia lub rozprawy albo o treści orzeczenia.

Sąd będzie zaś musiał w większości sytuacji uznać to oświadczenie za wiarygodne, o ile brak będzie potwierdzenia osobistego odbioru zawiadomienia lub odpisu orzeczenia przez oskarżonego. Nie można bowiem przerzucać na oskarżonego konsekwencji błędnego ujęcia przez ustawodawcę jednego z warunków wznowienia postępowania na podstawie art. 540b § 1 k.p.k. Dalszą konsekwencją takiego niefortunnego sformułowania analizowanego przepisu będzie duża łatwość w podważeniu prawomocnego orzeczenia wydanego pod nieobecność oskarżonego, co będzie skutkowało osłabieniem stabilności prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie sądowe. (por.

„Komentarz aktualizowany do art. 425 – 673 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 Kodeks postępowania karnego” J. Grajewski, L.K. Paprzycki, S. SteinbornLex/el., 2014). W realiach niniejszej sprawy obwiniony twierdzi, że wbrew treści art. 133 § 2 k.p.k. nigdy nie otrzymał ani pierwszego, ani drugiego awiza przesyłki z odpisem wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 3 lutego 2014 r., w sprawie sygn. akt II W 2269/13 i pouczeniem, a tym samym zawiadomienia o niedoręczeniu przez pracownika (...)przesyłki poleconej w jego miejscu zamieszkania, a co za tym idzie o pozostawieniu jej w (...)przy ul. (...)w J..

Dodatkowo na poparcie swoich twierdzeń przedłożył oświadczenie z dnia 9 kwietnia 2014 r. zamieszkałej z nim małżonki M. K., która dodatkowo wskazała, że w tym czasie wraz z mężem nie przebywała poza miejscem zamieszkania a nadto bez problemów odbierali przesyłki od listonosza (...). Sąd Okręgowy nie znalazł jakichkolwiek podstaw do kwestionowania powyższych twierdzeń ukaranego. Skoro zatem R. K. zachował miesięczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania od daty 31 marca 2014 r. kiedy to dowiedział się o treści zapadłego wobec niego orzeczenia, to wobec wykazania przez ukaranego spełnienia przesłanek z art. 540 b § 1 pkt. 2 k.p.k. i przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych należało uwzględnić wniosek obrońcy ukaranego o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania przeciwko R.

K. wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 3 lutego 2014 r., w sprawie sygn. akt II W 2269/13. Musiało to tym samym skutkować uchyleniem wskazanego orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. (...) 1. (...); 2. (...) 3. (...) 4. (...) 16 maja 2014 r.