Plaintiff's claim dismissed because the 3-month deadline to file a new lawsuit after dismissal of the electronic collection proceeding expired. The court held that the previous lawsuit did not interrupt the limitation period. The claim was time-barred. The court dismissed the claim because the plaintiff failed to file a new lawsuit within three months of the dismissal of the electronic collection proceeding, meaning the limitation period expired before the current suit was filed. The court ruled that the previous lawsuit did not interrupt the limitation period. The claim was time-barred. The court dismissed the claim because the plaintiff failed to file a new lawsuit within three months of the dismissal of the electronic collection proceeding, meaning the limitation period expired before the current suit was filed. The court ruled that the previous lawsuit did not interrupt the limitation period. The claim was time-barred.

Sygn. akt I C 1547/24 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2024 roku Sąd Rejonowy w Częstochowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Marcin Szymański po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 roku w Częstochowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Ltd. w L. (Cypr) przeciwko T. M. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 1547/24

UZASADNIENIE

(...) Ltd. w L. (Cypr) nadał 6 sierpnia 2024 roku pozew przeciwko T. M. o zasądzenie na swą rzecz kwoty 4.552,79 zł wraz z bliżej sprecyzowanymi odsetkami jako nabywca wierzytelności z tytułu umowy pożyczki z 13 maja 2019 roku, która stała się wymagalna 9 czerwca 2019 roku. Powód wskazał, że w związku z wytoczeniem 30 marca 2021 roku pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym doszło do przerwy biegu przedawnienia. Pozwany złożył odpowiedź na pozew, która zarządzeniem z 9 października 2024 roku została zwrócona przez Przewodniczącego na podstawie art. 132 § 1 zd. trzecie k.p.c. Sąd ustalił, co następuje:

Dnia 13 maja 2019 roku T. M. zawarł umowę pożyczki z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W., na mocy której zobowiązał się do zwrotu udzielonej mu pożyczki (2253,29 zł) powiększonej o prowizję (256,23 zł) i odsetki (16,44 zł) w terminie do 9 czerwca 2019 roku. Pozwany nie zwrócił pożyczki pomimo wezwań do zapłaty. ( dowód: potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej – k. 20; umowa pożyczki – k. 24; harmonogram – k. 25; wezwania do zapłaty – k. 26-27, 46; ramowa umowa pożyczki – k. 28-37; formularz informacyjny – k. 38-45) W dniu 2 stycznia 2018 roku wierzyciel pierwotny oraz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zawarły umowę o przeniesieniu ryzyka niespłacania pożyczek.

Na jej podstawie druga z wymienionych spółek zobowiązała się odpłatnie zabezpieczyć przedmiotowe ryzyko. (...) miało przekazywać wierzycielowi pierwotnemu wartość niespłaconych kwot pożyczek, przy czym na (...) miały przechodzić następnie tak wierzytelność z tytułu pożyczek, jak i środki pozyskane w toku windykacji sądowej i pozasądowej pożyczek. Wobec niespłacenia przez pozwanego przedmiotowej pożyczki w dniu 5 września 2019 roku na (...) została przeniesiona wierzytelność m.in. z tytułu umowy pożyczki z 13 maja 2019 roku.

Z kolei (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie umowy ramowej z 18 maja 2018 roku i porozumienia nr 37 z 2 grudnia 2019 roku przelała sporną wierzytelność na rzecz (...) Ltd. w L.. ( dowód: umowa z 2.1.2018r. – k. 53-54v; protokół nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników – k. 63; oświadczenie z załącznikiem – k. 64-65; pełnomocnictwo – k. 66; umowa ramowa przelewu wierzytelności z załącznikami – k. 67-76; porozumienie nr 37 z załącznikami – k. 77-81; oświadczenie – k.

82) Dnia 30 marca 2021 roku powód wniósł w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew przeciwko T. M. o zapłatę kwoty 2.948,79 zł z tytułu umowy pożyczki z 13 maja 2019 roku. Wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu (pozwany kwestionował w nim roszczenie ogólnikowo co do zasady i wysokości) starszy referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie postanowieniem z 14 września 2021 roku umorzył postępowanie w całości. Orzeczenie uprawomocniło się jako niezaskarżone. ( dowód: wydruk akt (...)e (...) – k. 84-100)

Sąd zważył, co następuje:

Pełnomocnik pozwanego formułując odpowiedź na pozew, nie zawarł oświadczenia o doręczeniu lub nadaniu odpisu pisma drugiej stronie wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 132 § 1 zd. drugie k.p.c. W konsekwencji pismo to podlegało zwrotowi bez wzywania do usunięcia braku i nie wywołało żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma do sądu (art. 130 § 2 zd. drugie k.p.c.). Wobec tego wydany w sprawie wyrok miał zaoczny charakter (art. 339 § 1 k.p.c.). W takiej sytuacji Sąd przyjął za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawarte w pozwie (art. 339 § 2 k.p.c.).

Nie mogło to jednak skutkować uwzględnieniem powództwa. Roszczenie okazało się bowiem przedawnione. Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi (art. 117 § 2 1 k.c.). Z językowego sformułowania przepisu wynika, że w przypadku określonych w nim roszczeń sąd ma obowiązek uwzględnienia przedawnienia z urzędu (N. Rycko [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 2 (art. 56–125), red. J. Gudowski, Warszawa 2021, teza nr do 23 art. 117). Dochodzone roszczenie jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez wierzyciela pierwotnego przedawnia się z okresem trzech lat (art. 118 zd. pierwsze in fine k.p.c.).

Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 120 § 1 k.c.), jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego (art. 118 zd. drugie in principio k.p.c.). Zgodnie z pozwem roszczenie stało się wymagalne 9 czerwca 2019 roku, co oznacza, że roszczenie przedawniało się z upływem 31 grudnia 2022 roku. Przed upływem tej daty powód zdążył wnieść pozew o to samo roszczenie w elektronicznym postępowaniu upominawczym, co miało przerwać bieg przedawnienia roszczenia (art. 123 § 1 k.c.).

W swoim wywodzie pełnomocnik powoda zapomniał jednak o istotnych regulacjach procesowych, które wpływają na kształt materialnoprawnej instytucji przedawnienia. Proces toczący się w elektronicznym postępowaniu upominawczym został prawomocnie umorzony 14 września 2021 roku. Zgodnie z ogólną regułą, którą można wywieść z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, umorzenie postępowania nie pozbawia powoda prawa ponownego wytoczenia powództwa, jednakże poprzedni pozew nie wywołuje żadnych skutków, które ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa.

Tak jest w przypadku umorzenia postępowania zawieszonego w pierwszej instancji (art. 182 § 2 k.p.c.) czy umorzenia wskutek cofnięcia pozwu (art. 203 § 1 zd. pierwsze k.p.c.). Zgodnie natomiast z regulacją szczególną opisaną w art. 505 37 § 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od 7 lutego 2020 roku jeżeli w terminie trzech miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu elektronicznego postępowania upominawczego powód wniesie pozew przeciwko pozwanemu o to samo roszczenie w postępowaniu innym niż elektroniczne postępowanie upominawcze, skutki prawne, które ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa, następują z dniem wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Wszystkie te przepisy – odczytując je łącznie – należy rozumieć w ten sposób, że by powołać się na przerwę biegu przedawnienia wskutek złożenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, należy złożyć kolejny pozew o to samo roszczenie w terminie 3 miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Przerwa biegu przedawnienia ma tu charakter warunkowy. W innym przypadku do głosu dojdzie ogólna regulacja niwecząca skutek przerwy biegu przedawnienia. Uprzedzając jeszcze w tym miejscu ewentualne krytyczne uwagi z powołaniem się na uchwałę Sądu Najwyższego z 21 listopada 2013 roku (sygn. akt III CZP 66/13) - dotyczyło ono poprzednio obowiązującego brzmienia art. 505 37 § 2 k.p.c. i dlatego nie mogło mieć ono przełożenia na niniejszą sprawę.

Powodowi termin do wniesienia pozwu upływał 14 grudnia 2021 roku. Skoro niniejszy pozew został nadany dopiero 6 sierpnia 2024 roku, to cesjonariusz nie może się powoływać na przerwę biegu przedawnienia wywołaną wniesieniem pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. To zaś oznaczało, że bieg terminu przedawnienia jako ostatecznie nieprzerwany upłynął 31 grudnia 2022 roku. W chwili wnoszenia przedmiotowego pozwu dochodzone roszczenie było już przedawnione. Od pozwanego zatem, mimo że był zobowiązany do zwrotu pożyczki na podstawie art. 720 § 1 k.c. w reżimie ustawy z dnia 12 maja 2011 roku ustawy o kredycie konsumenckim (t.j.

Dz.U. 2016, nr 1528) – także wobec powoda jako cesjonariusza (art. 509 § 1 k.c.) – nie można się już domagać zaspokojenia roszczenia (art. 117 § 2 1 k.c.). Z tych względów powództwo zostało oddalone. SSR Marcin Szymański