Legislator Case Law & Legislation
II Cz 140/14 AI generated

Appeal dismissed for failure to correct formal defects in execution fee complaint within deadline.

Case Number II Cz 140/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The District Court in Kalisz dismissed the debtor's appeal against a court clerk's determination of execution fees. The debtor had failed to correct formal deficiencies in their complaint within the seven-day deadline specified in the summons. Although the court acknowledged minor imprecision in the summons regarding the term 'copies' versus 'signatures,' it ruled that the case number provided was sufficient for the debtor to pay the correct fee.

Legislator headnote

AI generated

Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2, § 13 k.p.c.: An appeal against a decision to reject a complaint for formal defects is inadmissible if the party fails to remedy the defects within the prescribed time limit, even if the summons contained minor terminological inaccuracies that did not prevent the party from identifying the specific case for fee payment.

Keywords

AI generated
execution fees formal defects appeal dismissal complaint rejection procedural deadline court summons execution proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 385 k.p.c.
W tym stanie rzeczy i na zasadzie art. 385 w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 i 13 § 2 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

II Cz 140/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt SSO Janusz Roszewski SSO Barbara Mokras – spr. po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy egzekucyjnej wierzyciela (...) S.A. w Ł. z udziałem dłużnika Firmy (...) S. B., J. W., S. M. sp.j. na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy sygn. akt (...) ustalenia opłaty egzekucyjnej na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt I Co 2059/13 p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu odrzucił skargę dłużnika na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy D. W.na ustalenie opłaty egzekucyjnej w sprawie (...) podając w uzasadnieniu, iż skarżący wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi nie uczynił tego w zakreślonym terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł dłużnik zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niezasadne i przedwczesne odrzucenie skargi, do uzupełnienia której strona nie została w sposób prawidłowy (a więc skuteczny) wezwana i w konsekwencji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Dłużnik wezwany został do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi na czynność komornika w sprawie I Co 2059/13 poprzez złożenie podpisów pod skargą oraz do uiszczenia opłaty w kwocie 100 zł. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie dłużnik odebrał w dniu 25 listopada 2013 r. i w zakreślonym terminie braków nie uzupełnił. Z odpisu wezwania, wysłanego do dłużnika wynika, że częściowo zostało ono sformułowane nieprecyzyjnie gdyż skarżący wezwany został do złożenia „odpisów” pod skargą zamiast „podpisów” i w tej części zarzuty skarżącego są uzasadnione.

Natomiast wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi zostało prawidłowo zredagowane, przede wszystkim w wezwaniu podana była sygnatura akt. Wbrew stanowisku skarżącego brak dokładniejszej konkretyzacji skargi nie uniemożliwiał uiszczenia opłaty – w wezwaniu, jak była mowa wyżej podana została sygnatura sprawy, której wezwanie dotyczyło i dłużnik mógł uiścić stosowną opłatę w konkretnej sprawie. Wobec powyższego uznać należy, że zażalenie nie jest uzasadnione i jako takie winno zostać oddalone. W tym stanie rzeczy i na zasadzie art. 385 w zw. z art. 397 § 2 i 13 § 2 k.p.c. postanowiono jak wyżej.