Legislator Case Law & Legislation
I C 1584/23 AI generated

Bank dismissed for claiming unjust enrichment after parties already settled the invalid loan contract.

Case Number I C 1584/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the bank's lawsuit for repayment of a loan capital following a prior judgment declaring the loan contract invalid. The defendants had already settled the debt with the bank, including a partial refund of overpaid amounts, which the bank acknowledged. The court ruled that since the debt was fully extinguished by the defendants' payments and the bank's own confirmation, the bank lacked grounds for a new unjust enrichment claim.

Legislator headnote

AI generated

Art. 405 k.c.; Art. 410 § 1, 2 k.c.: Where a creditor has already received full satisfaction of a claim arising from an invalid contract through the debtor's payments and the creditor's acknowledgment, a subsequent claim for unjust enrichment is inadmissible.

Keywords

AI generated
unjust enrichment invalid contract settlement of debt partial refund creditor acknowledgment legal settlement procedural dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 233 § 1 k.p.c.
okoliczności niesporne Ustaleń powyższych sąd dokonał kierując się dyrektywami wynikającymi z art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 229 k.p.c.
w związku z art. 229 k.p.c. i 230 k.p.c.
Art. 230 k.p.c.
Art. 410 § 1, 2 k.c.
Doszło zatem do zaspokojenia roszczenia Banku w pełni i zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 410 § 1 i 2 k.c.
Art. 405 k.c.
z art. 405 k.c. W takich okolicznościach wyłącznie w kategoriach prawnego nadużycia należy odczytywać wniesiony ponad rok później pozew, w którym Bank powołując się bezrefleksyjnie na tzw.
Art. 98 § 1, 3 k.p.c.
Wobec powyższego powództwo zostało oddalone w całości, a w konsekwencji powodowa Spółka zobowiązana jest zwrócić pozwanym poniesione przez nich celowo koszty procesu, które – zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 99 k.p.c.
z art. 99 k.p.c., sprowadzają się do wynagrodzenia pełnomocnika w stawce minimalnej plus opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa.
art. 233 § 1 k.p.c
okoliczności niesporne Ustaleń powyższych sąd dokonał kierując się dyrektywami wynikającymi z art. 233 § 1 k.p.c.
art. 229 k.p.c
w związku z art. 229 k.p.c.
art. 405 k.c

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 1584/23

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2025 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Suchecki Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Bycka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2025 roku w Gliwicach sprawy z powództwa (...) w W. przeciwko R. M., H. M. o zapłatę 1. oddala powództwo;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanych kwotę 10 817 zł (dziesięć tysięcy osiemset siedemnaście złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku tytułem zwrotu kosztów procesu. SSO Piotr Suchecki Sygn. akt IC 1584/23

UZASADNIENIE

W dniu 11 grudnia 2023 r. (...) w W. wniosła: - o zasądzenie na jej rzecz od H. M. i R. M. kwoty 230 000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 31 października 2023 r., tytułem zwrotu nominalnej kwoty kapitału kredytu, - o dokonanie waloryzacji kwoty udostępnionego pozwanym kapitału kredytu i zasądzenie od nich z tego tytułu kwoty 41 715,57 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 31 października 2023 r. Uzasadniając żądania powodowy Bank wskazał, że łącząca strony umowa kredytu została z powództwa pozwanych prawomocnie uznana przez sąd za nieważną, co skutkowało wezwaniem pozwanych do zapłaty, czego nie zrealizowali w wyznaczonym terminie.

Wobec cofnięcia pozwu przed wysłaniem jego odpisu pozwanym w zakresie obejmującym żądanie waloryzacji sądowej postępowanie w tej części zostało prawomocnie umorzone postanowieniem z dnia 16 września 2024 r. H. M. i R. M. domagali się oddalenia powództwa w całości. Potwierdzili, że umowa kredytu została uznana za nieważną i podnieśli, że spełnione na jej podstawie świadczenia zostały między stronami rozliczone w ramach potrącenia, co Bank sam im potwierdził. Stan faktyczny W dniu 31 marca 2008 r. (...) Spółka Akcyjna w W., którego następcą prawnym jest powodowy Bank, zawarła z H.

M. i R. M. umowę kredytu hipotecznego indeksowanego kursem CHF. Na podstawie umowy bank wypłacił na rzecz pozwanych kwotę 230 000 zł. Na skutek zakwestionowania ważności umowy, czego Bank nie uznał, pozwani wystąpili z powództwem, które skutkowało prawomocnym uznaniem przez sąd nieważności umowy w wyniku oddalenia apelacji Banku przez Sąd Apelacyjny w Katowicach w dniu 7 października 2022 r. W dniu 12 października 2022 r. pozwani dokonali na rzecz Banku zapłaty kwoty 16 889,48 zł, która wraz z dokonanym wcześniej płatnościami w ramach wykonywania nieważnej umowy, składała się na równowartość udostępnionego im przez Bank kapitału kredytu.

W piśmie z dnia 31 października 2022 r. Bank poinformował pozwanych o całkowitym rozliczeniu umowy i zwrócił im kwotę 1 840,32 zł, która stanowiła z ich strony nadpłatę, ponad wartość wypłaconego im kapitału. Równocześnie Bank zastrzegł sobie prawo do dochodzenia roszczeń z tytułu waloryzacji sądowej nominalnej kwoty kredytu oraz kosztów jego udzielenia. W dniu 16 października 2023 r. Ban wystosował do pozwanych wezwanie do zapłaty kwoty 230 000 zł tytułem zwrotu kapitału kredytu. W odpowiedzi pozwani powołali się na dokonane już i uznane przez Bank rozliczenie umowy i odmówili zapłaty, a z ostrożności także wezwali Bank do zapłaty wpłaconej na jego rzecz kwoty 230 000 zł.

W reakcji na doręczony im w dniu 26 września 2024 r. pozew pozwani złożyli Bankowi oświadczenie o potrąceniu dochodzonej przez Bank wierzytelności z tytułu zwrotu kapitału kredytu z przysługującą im wierzytelności z tytułu dokonanych na rzecz Banku spłat. okoliczności niesporne Ustaleń powyższych sąd dokonał kierując się dyrektywami wynikającymi z art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 229 k.p.c. i 230 k.p.c. mając na uwadze, że wynikają one z niekwestionowanych co do autentyczności i treści dokumentów i w istocie mają od strony faktycznej charakter niekwestionowany.

Sąd zważył Powództwo, w zakresie w jakim doszło do zawisłości sporu, obejmowało wyłącznie żądanie zwrotu wypłaconego nienależnie kapitału kredytu i wymagało dokonania oceny opartej na przepisach o bezpodstawnym wzbogaceniu. Ocenia ta prowadzi do jednoznacznego wniosku, że wnosząc pozew o zwrot kapitału bank nie miał ku temu podstaw, albowiem w chwili tej pozwani nie byli w żadnym zakresie wzbogaceni kosztem Banku. Już w dniu 12 października 2022 r. pozwani dokonali na rzecz Banku zapłaty kwoty 16 889,48 zł, co całkowicie, a nawet z naddatkiem, zaspokoiło wszelkie roszczenia banku z tytułu spełnionego nienależnie świadczenia.

Wola takiego rozliczenia nienależnie spełnionych świadczeń była jasno zamanifestowana przez obie strony, a po stronie Banku skutkowała skierowanym do pozwanych pisemnym oświadczeniem potwierdzającym ten fakt i zwrotem dokonanej przez nich nadpłaty. Doszło zatem do zaspokojenia roszczenia Banku w pełni i zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 410 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c. W takich okolicznościach wyłącznie w kategoriach prawnego nadużycia należy odczytywać wniesiony ponad rok później pozew, w którym Bank powołując się bezrefleksyjnie na tzw. teorię kondykcji, dodatkowo obnaża jej ułomność.

Bank żąda zatem zwrotu kapitału, który z pozwanymi rozliczył, co sam im potwierdził i co do samej zasady zostało potwierdzone w uzasadnieniu wyroku Sądu w sprawie IC 295/20, gdzie sąd wyjaśnił, że oddalił roszczenie powodów o zapłatę właśnie dlatego, że zaspokajała ona wierzytelność Banku. Wnosząc niniejszy pozew Bank narażał się na pewną przegraną, albowiem nawet przy przyjęciu jego argumentacji, pozwani – co wydaje się oczywiste – niezwłocznie zaspokoili wierzytelność poprzez oświadczenie o potrąceniu, wykazując tym samym całkowitą zbędność powództwa.

Wobec powyższego powództwo zostało oddalone w całości, a w konsekwencji powodowa Spółka zobowiązana jest zwrócić pozwanym poniesione przez nich celowo koszty procesu, które – zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., sprowadzają się do wynagrodzenia pełnomocnika w stawce minimalnej plus opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa. SSO Piotr Suchecki