Court dismisses appeal against payment order for commercial rent arrears and imposes fine for procedural abuse.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the defendant's appeal against a payment order for unpaid commercial rent and awarded the plaintiff's costs. The defendant argued the claim was invalid due to missing VAT invoice signatures, but the court found the debt established by the lease agreement and subsequent amendments. The court further penalized the defendant with a fine for repeatedly filing procedurally defective documents and filing appeals on non-appealable decisions, constituting an abuse of process.
Legislator headnote
AI generatedArt. 226 § 2 pkt 1 k.p.c.; Art. 108 § 1 k.p.c. in conjunction with Art. 98 § 1 k.p.c.; When a party repeatedly submits procedurally defective documents or files appeals on non-appealable decisions without substantive grounds, the court may impose a fine for abuse of process, while the substantive claim for commercial rent remains enforceable.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt XI GC 341/24
UZASADNIENIE
Powódka Gmina P. wniosła przeciwko pozwanej A. B. i pozwanemu O. M. o zapłatę solidarnie kwoty 1406,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: - 697,99 zł od dnia 16 listopada 2023 r. do dnia zapłaty; - 697,99 zł od dnia 16 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty; - 10,94 zł od dnia 29 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że strony zawarły umowę dzierżawy lokalu użytkowego, zaś pozwani zaprzestali regulowania należności umownych.
Nakazem zapłaty z dnia 16 stycznia 2024 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. W stosunku do pozwanej A. B. nakaz zapłaty uprawomocnił się z dniem 16 stycznia 2024 r. W przepisanym terminie pozwany O. M. wniósł sprzeciw, zaskarżając nakaz w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu zakwestionował roszczenie co do zasady jak i wysokości, podnosząc zarzut niewykazania roszczenia, wobec nieopatrzenia faktur VAT podpisem wystawcy. W toku postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 4 kwietnia 2018 r. powódka Gmina P. (wydzierżawiający) zawarła z pozwanym O. M. i pozwaną A. B., prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej (...) cywilna A. B., O. M. w S. (dzierżawca) umowę dzierżawy nr DG. 41/18 dzierżawy gruntu zabudowanego na targowisku gminnym, położonym w P., ul. PCK- Piłsudskiego o pow. 21703 ha oznaczonej jako działki: - nr 39 zapisana w księdze wieczystej KW nr (...); - nr (...) zapisana w księdze wieczystej KW nr (...); - nr (...) zapisana w księdze wieczystej KW nr (...).
Grunt o powierzchni 19,80 m 2 zabudowany pawilonem oznaczonym na szkicu sytuacyjnym targowiska jako pawilon nr 46, przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej. Strony ustaliły czynsz dzierżawny na kwotę 515,99 zł netto powiększony o należny podatek VAT, stanowiący iloczyn powierzchni i stawki (19,80 m 2 x 26,06 zł/m 2), płatny do 15 dnia każdego miesiąca za miesiąc bieżący na konto powódki. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Bezsporne, a nadto dowód: - umowa z dnia 4 kwietnia 2018 r. k. 8v.-10. Aneksem z dnia 1 stycznia 2023 r., DG. 2/22, strony zmodyfikowały wysokość czynszu dzierżawnego do kwoty 567,47 zł + VAT (19,80 m 2 x 28,66 zł/m 2).
Bezsporne, a nadto dowód: - aneks z dnia 1 stycznia 2023 r. k.
11. Zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2023 r. nr (...) Burmistrza P. w sprawie ustalenia wysokości kosztów wezwania i zasad jego poboru, koszt jednostkowy sporządzenia i wysyłki wezwania do zapłaty należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny ustalono w wysokości 10,94 zł. Bezsporne, a nadto dowód: - zarządzenie z dnia 30 czerwca 2023 r. k. 13; - kalkulacja k.
14. Z tytułu czynszu dzierżawnego powódka wystawiła na rzecz pozwanych 2 faktury VAT: - dnia 3 listopada 2023 r. fakturę VAT nr (...) na kwotę 697,99 zł brutto, tytułem dzierżawy gruntu na targowisku gminnym zabudowanego pawilonem za miesiąc listopad 2023 r., z terminem płatności do dnia 15 listopada 2023 r.; - dnia 5 grudnia 2023 r. fakturę VAT nr (...) na kwotę 697,99 zł brutto, tytułem dzierżawy gruntu na targowisku gminnym zabudowanego pawilonem za miesiąc grudzień 2023 r., z terminem płatności do dnia 15 grudnia 2023 r.
Dowód: - faktury VAT k. 11v.-12. Dnia 3 stycznia 2024 r. powódka wezwała pozwanych do zapłaty łącznej kwoty 1406,92 zł, na którą składały się należności wynikające z faktur VAT (2 x 697,99 zł) oraz kwota 10,94 zł tytułem kosztów wezwania, w terminie 7 dni. Bezsporne, a nadto dowód: - pismo z dnia 3 stycznia 2024 r. z dowodem nadania i doręczenia k. 12v. Sąd zważały, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Powódka żądała zapłaty czynszu dzierżawnego. Podstawę swojego roszczenia wywodziła z art. 693§1 k.c. zgodnie z którym przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
W sprawnie nie było sporu co do zawarcia umowy, jej treści w tym umówionego czynszu. Jedynym zarzutem pozwanego było złożenie przez powódkę niepodpisanej faktury vat. Podniesione przez pozwanego zarzuty okazały się nieuzasadnione, przede wszystkim z uwagi na to, że wysokości, sposób i termin zapłaty czynszu regulowała sama umowa (§3). Tym samym nie miało znaczenia czy powódka wystawiała jakiekolwiek faktury, gdyż pozwany był zobowiązany do zapłaty czynszu z góry do 15. dnia miesiąca, na rzecz powódki. Zapłata nie była w żaden sposób uzależniona od wystawienia, czy doręczenia faktur.
Dodatkowo jedynie można wskazać, że faktury VAT korespondowały z umową oraz aneksem z dnia 1 stycznia 2023 r. Obowiązujące przepisy - rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług ( Dz. U. z roku 2011 , nr 68 , poz. 360 z późn. zm. ) określają wprost w § 5 elementy, które powinna zawierać faktura VAT . Przepis ten wśród tych niezbędnych elementów nie przewiduje w ogóle wymogu jej podpisu przez odbiorcę faktury, a tym samym na odbiorcy faktury nie ciąży w ogóle obowiązek kwitowania jej odbioru.
Tak więc skuteczność podpisu faktury przez odbiorcę (w zakresie jego reprezentacji) co do zasady nie tylko nie wpływa na ważność i skuteczność wystawienia takiej faktury, ale także tym bardziej na skuteczność i ważność stosunku podstawowego, na podstawie którego została ona wystawiona przez jej wystawcę. W orzecznictwie przyjmuje się wprawdzie, że wystawienie faktury, a następnie jej przyjęcie przez kontrahenta bez żadnych korekt i zastrzeżeń daje podstawę do przyjęcia i domniemania ,że dokonywane zapisy w fakturach są odzwierciedleniem rzeczywistego stanu ( por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1992 r.
III CZP 56/92 OSNC 1992/12/219 , wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1987 r. IV CR 461/86 , LEX nr 8802 ). Należy tu także wskazać, że chociaż faktura stanowi jedynie dokument księgowy, rozliczeniowy i nie stanowi ona umowy sprzedaży jako takiej, dokumentu określającego warunki umowy wiążące jej strony i mającego w tym zakresie pierwszeństwo przed dokonanymi wcześniej między stronami umowy uzgodnieniami jej warunków, jeżeli takowe w ogóle miały miejsce ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 lutego 1993 r. , I ACr 2/93 ,OSA 1993/6/35 wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 1993 r. , I ACr 12/93, OSA 1993/6/42 ), to może ona stanowić i stanowi jeden z dowodów świadczących o zawarciu takiej umowy między stronami i jej warunkach .
Również kwota stanowiąca opłatę za skierowane do pozwanych wezwanie do zapłaty została wykazana przedłożonym przez powódkę zarządzeniem Burmistrza P. z dnia 30 czerwca 2023 r. Tym samym w pkt I należało zasądzić od pozwanego cała dochodzoną kwotę tj. 1406,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: - 697,99 zł od dnia 16 listopada 2023 r. do dnia zapłaty; - 697,99 zł od dnia 16 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty; - 10,94 zł od dnia 29 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, ze wskazaniem, że pozwany odpowiada solidarnie z A.
B., wobec której wydany w sprawie XI GNc 221/24 nakaz zapłaty uprawomocnił się z dniem 16 stycznia 2024 r. Podstawę prawną orzeczenia o odsetkach ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, zasądzonych w pkt I wyroku, stanowi art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 684), zgodnie z którym w transakcjach handlowych- z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie;
2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Faktury, które zostały wystawione tytułem, określały termin zapłaty, zatem zasadne było zasądzenie odsetek od dnia następnego. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajduje podstawę prawną w art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 k.p.c., który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Strona pozwana przegrała sprawę w całości, a zatem winna jest zwrócić powódce koszty procesu w łącznej kwocie 370 zł, ze wskazaniem, że pozwany O.
M. odpowiada solidarnie z A. B. do kwoty 280 zł (zasądzonej w nakazie zapłaty), wobec której wydany w sprawie XI GNc 221/24 nakaz zapłaty uprawomocnił się z dniem 16 stycznia 2024 r. Rozstrzygniecie zawarte w pkt III oparte zostało na podstawie art. 226 2§1 i 2, pkt 1 w zw. z art. 163 §1 k.p.c. - ilekroć zachowanie strony w świetle okoliczności sprawy wskazuje na nadużycie przez nią prawa procesowego, sąd poucza ją o możliwości zastosowania wobec niej środków, o których mowa w § 2. W przypadku gdy sąd stwierdzi nadużycie przez stronę prawa procesowego, może w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie:
1) stronę nadużywającą skazać na grzywnę; Natomiast jeżeli kodeks przewiduje grzywnę bez określenia jej wysokości, grzywnę wymierza się w kwocie do trzech tysięcy złotych. Grzywny ściąga się w drodze egzekucji sądowej na rzecz Skarbu Państwa. Zachowanie pozwanego w toku procesu jak i na kanwie innych rozpoznawanych spraw z udziałem pozwanego, stanowiło jednoznacznie nadużycie prawa procesowego. Niemal każde pismo pozwanego dotknięte było bowiem brakami formalnym, poczynając od sprzeciwu od nakazu zapłaty, aż do wniosku o uzasadnienie wyroku.
Mimo wielokrotnych pouczeń, (k. 19-20, 33, 52 i następne), pozwany permanentnie składał pisma zawierające braki formalne, a w szczególności brak podpisu. Należy przy tym zauważyć, że pozwany jest przedsiębiorcą, często występujący w sporach sądowych, więc jest oczywistym (niezależne nawet od doręczanych mu pouczeń), że doskonale wiedział, iż podstawowym wymogiem pisma jest podpis składającego. Nadto w toku procesu, pozwany składał zażalenia nawet na postanowienie niezaskarżalne, o czym również był pouczany. Zażalenie takie również zostało uznane za złożone jedynie dla zwłoki i stanowiące nadużycie prawa, o czym pozwany był zawiadomiony (k. 111).
Takie działania pozwanego jednoznacznie zmierzały i w istocie przedłużyły postępowanie w sprawie, w której pozwany nie zgłaszał żadnych zarzutów merytorycznych przeciwko żądaniu pozwu. Taka postawa strony procesu nie może być akceptowana zważywszy słuszne interesy drugiej strony procesu, jak i szeroko rozumiany interes obrotu gospodarczego, czemu wyraz dał ustawodawca w treści art. 226 2§1 i 2 kpc. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...)