Civil court dismisses eviction claim against tenant when plaintiff fails to prove possession of the property.
Legislator summary
AI generatedThe civil court dismissed the municipality's eviction lawsuit against the defendant, ruling that the plaintiff failed to prove the defendant possessed or controlled the residential unit. Although the defendant was registered at the address, police records and a court bailiff's report confirmed the property was vacant and unused for over a year. The court held that mere registration does not establish possession, and since the plaintiff could not demonstrate the defendant's current control, the claim under Article 222 of the Civil Code was unfounded.
Legislator headnote
AI generatedArt. 222 § 1 k.c.; Art. 98 k.p.c.: A plaintiff must prove the defendant's actual possession or control of the property to justify an eviction claim; administrative registration alone does not create a presumption of possession, and abandonment of the premises negates the requirement for diligent acts by the alleged possessor.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 139/22
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2024 r. w G. sprawy z powództwa Gminy M. G. przeciwko A. Ł. o eksmisję I. oddala powództwo; II. kosztami procesu obciąża powódkę, uznając je za poniesione. Sygn. akt I C 139/22
UZASADNIENIE
Stan faktyczny Lokal mieszkalny przy ul. (...) w G. jest własnością Gminy M. G.. Okoliczność niesporna Brak dowodów na okoliczność tego, że lokalem tym włada (lub w nim zamieszkuje) A. Ł.. Ocena dowodów Strona powodowa nie udowodniła (art. 6 k.c.), że pozwana przebywa w przedmiotowym lokalu bądź nim włada w inny sposób, w każdym razie na datę zamknięcia rozprawy, bo wcześniejszy stan władania lokalem może mieć jedynie znaczenie historyczne. Karty 18-20 nie wymieniają imiennie żadnej osoby o „wątpliwej reputacji”, która miałaby stać za organizowaniem w lokalu „imprez”.
Nie wiadomo, kto to był (lub byli). Komornik sądowy w maju 2022 r. ustalił, że pozwana nie przebywa w tym lokalu już od około pół roku (k. 49). W marcu 2023 r. Policja ustaliła, że lokal jest „wyłączony z eksploatacji” i „nie jest zamieszkany” (k. 88). Z informacji Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej wynika, że ostatni zarejestrowany wpis dotyczący pozwanej miał miejsce we wrześniu 2021 r. na lotnisku w G.-R. (kierunek: WYJAZD, k. 90). Należy przypomnieć, że pozew został złożony w marcu 2022 r. Reasumując, nic nie wskazuje na to, aby pozwana – poza samym faktem zameldowania – w jakikolwiek sposób władała lokalem – wyłączonym obecnie w ogóle z eskploatacji.
Kwalifikacja prawna Powód nie udowodnił, że pozwana włada lokalem, stąd powództwo uznano za bezzasadne w świetle art. 222 § 1 k.c. ( punkt I. sentencji). Meldunek administracyjny nie kreuje domniemania faktu władania cudzą rzeczą, co jest oczywiste. Zresztą, w świetle treści omówionej wyżej dokumentacji takie domniemanie jest wykluczone. Zakończenie władania rzeczą może nastąpić także poprzez jej porzucenie (opuszczenie lokalu) lub w inny sposób ( per facta concludentia), w szczególności przez osobę, która w ogóle nie miała uprawnienia do władania nią.
Trudno od takiej osoby oczekiwać aktów staranności oczekiwanych przez powoda. Koszty procesu W punkcie II. sentencji kosztami procesu obciążono przegrywającego powoda, uznając je za poniesione (art. 98 k.p.c.).