Appeal against rejection of retrial request dismissed as inadmissible due to procedural timeline and new law application.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court rejected the insured's appeal against a prior decision dismissing a retrial request, ruling the appeal inadmissible. The insured argued that the case remained open until the document was served, allowing the new procedural law to apply. The court held that the case was legally concluded upon the issuance of the final decision on the retrial request, not its service, meaning the old procedural rules governed the timeline.
Legislator headnote
AI generatedArt. 394 § 2 k.p.c.; Art. 20 of the Act amending the Code of Civil Procedure: A civil case is considered concluded upon the issuance of the final decision ending the proceedings, not upon its service, thereby determining which procedural law applies to the admissibility of subsequent appeals.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
III AUz 175/23
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2023r. Sąd Apelacyjny w Katowicach odrzucił skargę o wznowienie postępowania wniesioną przez ubezpieczoną I. P.. Ubezpieczona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i rozpoznania skargi o wznowienie postepowania zgodnie z jej pierwotną treścią. Nadto, pełnomocnik z urzędu wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym w podwójnej stawce oraz oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Postanowieniem z 7 września 2023r. Sąd Apelacyjny w Katowicach odrzucił zażalenie ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 13 czerwca 2023r. Na uzasadnienie podano, że zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego z 13 czerwca 2023r. zostało wydane w dacie, kiedy przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidywały środka zaskarżenia na postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Zatem w dniu 13 czerwca 2023r. sprawa została prawomocnie zakończona. W związku z powyższym w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 394 2 § 1 k.p.c., w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 51 lit.a ustawy z dnia 9 marca 2023r. (Dz.U. z 2023r., poz. 614) zmieniającej Kodeks postępowania cywilnego z dniem 1 lipca 2023r., a to z mocy art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej z dnia 9 marca 2023r.
Zażalenie ubezpieczonej jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na podstawie art. 394 2 § 1 2 k.p.c. O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie § 2, § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2019r., poz.
68) z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 20 kwietnia 2023r., SK 53/22 (Dz.U z 2023r, poz. 842) oraz na podstawie § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r., poz. 265). Sąd miał na uwadze, że wynagrodzenie przyznane radcy prawnemu z urzędu nie może przekraczać 150% stawki minimalnej - § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.
Ubezpieczona wniosła zażalenie, domagając się uchylenia postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 7 września 2023r. Nadto, pełnomocnik ubezpieczonej domagał się przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym oraz oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Ubezpieczona zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła błędną wykładnie art. 394 2 § 1 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2023r. poprzez ustalenie, że sprawa została zakończona wydaniem postanowienia przez Sąd Apelacyjny w Katowicach dnia 13 czerwca 2023r., podczas gdy o tym, czy sprawa została zakończona decyduje data doręczenia zaskarżonego orzeczenia.
Ubezpieczonej doręczono zaskarżone postanowienie dnia 7 lipca 2023r., co otwiera możliwość złożenia zażalenia na gruncie znowelizowanego art. 394 2 § 1 k.p.c.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
zażalenie ubezpieczonej podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Należy przypomnieć, że na podstawie przepisów postępowania cywilnego o postępowaniu zażaleniowym, w brzmieniu nadanym ustawą z 4 lipca 2019r. o zmienia ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019r., poz. 1469) nie przysługiwało zażalenie do sądu drugiej instancji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowanie (uchwała Sądu Najwyższego z 7 października 2021r., w sprawie III CZP 53/20). Na podstawie w/w ustawy z dniem 7 listopada 2019r. nastąpiła zmiana stanu prawnego i wyłączona została możliwość zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji odrzucającego skargę o wznowienie postępowania, które w dotychczasowej judykaturze kwalifikowane były jako postanowienia kończące postępowanie w sprawie i zaskarżalne zażaleniem do Sądu Najwyższego w sprawie kasacyjnej.
Postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania nie podlegało też zażaleniu poziomemu do innego składu sądu drugiej instancji, a to z uwagi na treść znowelizowanego – art. 394 2 k.p.c. Na mocy ustawy nowelizującej podanej przez Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustawodawca nadał art. 394 2 § 1 k.p.c. nowe brzmienie od dnia 1 lipca 2023r., zgodnie z którym zażalenie do innego składu sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienie tego sądu o odrzuceniu apelacji, postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania i postanowienie o umorzeniu postępowania wywołanego wniesieniem apelacji.
Zgodnie z art. 20 ustawy nowelizującej do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Należy wskazać, że pojęcie zakończonych spraw oznacza wydanie orzeczenia kończącego (merytorycznie lub niemerytorycznie) postępowanie w danej instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z 25 października 2006r., w sprawie III CZP 73/06). Niezasadne jest twierdzenie ubezpieczonej, że sprawa zostaje zakończona z dniem doręczenia stronie orzeczenia.
Na mocy art. 394 2 § 1 1 k.p.c. zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie § 2, § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (j.t. Dz.U. z 2019r., poz.
68) z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 20 kwietnia 2023r., w sprawie SK 53/22 oraz na podstawie § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz.U. z 2018r., poz. 265). /-/SSA Ewelina Kocurek-Grabowska /-/SSA Grzegorz Tyrka /-/SSA Gabriela Pietrzyk-Cyrbus Sędzia Przewodniczący Sędzia