Plaintiff's loan claim dismissed due to failure to prove loan agreement and consumer protection rules.
Legislator summary
AI generatedThe plaintiff filed a lawsuit demanding repayment of a loan and process costs against the defendant. The court dismissed the claim because the plaintiff failed to provide documentary evidence proving the defendant requested the loan and accepted the contract terms. Relying on the burden of proof and consumer protection statutes, the court ruled that the plaintiff's evidence was insufficient to establish the existence of the debt.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 458 § 15 k.p.c.; Art. 98 k.p.c.: The party asserting a claim bears the burden of proving the facts underlying it; a court cannot order investigations to supplement party arguments, and consumer creditors must present all evidence and assertions at the time of filing the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 373/24
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2024 r. Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Anna Lisowska Protokolant: st. sekr. sąd. Judyta Masłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2024 roku sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko H. W. o zapłatę o r z e k a: I. Powództwo oddala. II. Zasądza od powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz pozwanej H. W. kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 373/24
UZASADNIENIE
(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wytoczyła powództwo przeciwko H. W. o zapłatę kwoty 3 037,50 złotych z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 2 992,01 złotych od dnia 7 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że dochodzona przez nią wierzytelność wynika z zawartej między stronami w dniu 7 marca 2023 roku umowy pożyczki nr (...).
Umowa ta została zawarta na podstawie wniosku o pożyczkę złożonego przez pozwaną w dniu 7 marca 2023 roku. Pożyczka w kwocie 2 700 złotych została wypłacona pozwanej przez powódkę na rachunek bankowy należący do pozwanej, wskazany we wniosku o pożyczkę i zweryfikowany za pomocą usługi weryfikacji rachunku AIS. Pozwana zobowiązała się spłacić pożyczkę wraz z prowizją (292,01 zł) i odsetkami umownymi (45,49 zł) w terminie do 6 kwietnia 2023 roku. Termin ten upłynął bezskutecznie. Pozwana nie spłaciła pożyczki. Roszczenie stało się wymagalne w dniu 7 kwietnia 2023 roku.
W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Piszu wydał w dniu 24 lipca 2024 roku nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, którym nakazał pozwanej aby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia jej nakazu, zapłaciła na rzecz powódki całość dochodzonego roszczenia wraz z kosztami postępowania. (k.
23) Pozwana H. W. wniosła sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty zaskarżając go w całości. Wniosła o oddalenie powództwa i o zasądzenie na jej rzecz od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu zakwestionowała roszczenie co do zasady i co do wysokości. Podniosła zarzut nieistnienia umowy pożyczki. Zakwestionowała prawdziwość przedłożonych przez powódkę dokumentów. Ponadto, w ocenie pozwanej zapisy umowy w zakresie prowizji stanowią postanowienia abuzywne, czego skutkiem jest nieważność umowy.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:
Żądania powódki nie można było uznać za zasadne. W ocenie Sądu powódka nie dowiodła istnienia dochodzonej wierzytelności. Zgodnie z treścią art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Tak więc w niniejszej sprawie na powodzie spoczywał obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie, a ponadto w myśl art. 232 k.p.c. ciążył na nim obowiązek wskazywania dowodów, z których wywodził skutki prawne. Należy podkreślić, iż powódka nie przedłożyła Sądowi dokumentów, które potwierdzałyby, że pozwana złożyła wniosek o przedmiotową pożyczkę i zaakceptowała warunki umowy nr (...).
Powódka przedłożyła jedynie potwierdzenie przeprowadzonej za pomocą usługi (...) weryfikacji rachunku bankowego pozwanej, która to weryfikacja miała miejsce w dniu 13 czerwca 2022 roku (k. 16v) i w żadnej mierze nie stanowi dowodu wnioskowania przez pozwaną o przedmiotową pożyczkę i zaakceptowania przez pozwaną warunków umowy nr (...). Odnośnie inicjatywy dowodowej Sąd Rejonowy w Piszu w pełni podziela utarte orzecznictwo Sądu Najwyższego wyrażające się w tezie: „Rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.).
Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).” (vide wyrok Sądu Najwyższego z 17.12.1996r. w sprawie I CKU 45/96, podobnie również wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 21 .10.2003r. w sprawie I A Ca 516/03; wyrok Sądu Najwyższego z 07.10.1998r. w sprawie II UKN 244/98). Nadto powód jest przedsiębiorcą, a pozwana konsumentem, zatem zastosowanie w przedmiotowej sprawie ma również art. 458 15 k.p.c. i związany z nim obowiązek przedstawienia wszystkich dowodów i twierdzeń już na etapie złożenia pozwu.
W tym stanie rzeczy, uznając roszczenie za nieudowodnione, Sąd powództwo oddalił. O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w prawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) oraz art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. W tym przypadku jest to kwota 900 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i kwota 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.