Social Security Court allows soldier-student period as contributory for initial capital calculation.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal in Łódź partially reversed the lower court's decision regarding the calculation of the initial social security capital. The appellant argued that his period as a student at a military academy between 1969 and 1972 should be counted as contributory service, whereas the first instance court incorrectly classified it as non-contributory. The court ruled that students at military academies during that era were considered candidates for professional military service and thus performed active military duty, making the period eligible for capital calculation under the relevant social security law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 7 pkt 9 tej ustawy: periods of active military service by candidates for professional military service at military higher education institutions are contributory, not non-contributory.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: III AUa 1438/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Maria Padarewska - Hajn Sędziowie: SSA Janina Kacprzak (spr.) SSA Lucyna Guderska Protokolant: st.sekr.sądowy Patrycja Stasiak po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014 r. w Łodzi sprawy T. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi w Ł. o wysokość kapitału początkowego, na skutek apelacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. akt: VIII U 4483/12;
1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie drugim w ten sposób, że do ustalenia kapitału początkowego zalicza okres od 16 września 1969 r. do 9 września 1972 r. jako składkowy;
2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń społecznych II Oddziału w Ł. na rzecz T. S. kwotę 30,00 ( trzydzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. III AUa 1438/13
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 9 listopada 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. ustalił kapitał początkowy ubezpieczonego T. S. na dzień 1 stycznia 1999 roku. Przyjęty przez ZUS w decyzji wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału wyniósł 127,84 % i obliczony został z okresu od 1 stycznia 1975 roku do 31 grudnia 1984 roku. Do obliczenia wartości kapitału początkowego uwzględniono 12 lat, 4 miesiące i 25 dni okresów składkowych oraz 2 lata, 11 miesięcy i 24 dni okresów nieskładkowych. Za okres nieskładkowy uznano okres od 16 września 1969 roku do 9 września 1972 roku.
W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony kwestionował wysokość wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego, podnosząc, że nie wszystkie składniki jego poborów zostały uwzględnione w podstawie. Wniósł o uwzględnienie w podstawie wymiaru takich poborów jak: dodatki rodzinne i rekompensaty dla członków rodziny oraz dodatki z list poborów oznaczonych jako „D.. Z” i (...). Ponadto wnosił o zaliczenie jako okresu składkowego okresu od 16 września 1969 r. do 9 września 1972 r. W toku postępowania odwoławczego przed sądem pierwszej instancji organ rentowy decyzją z dnia 4 czerwca 2013 r. zmienił skarżoną decyzję z 9 listopada 2012 r. w ten sposób, że podwyższył wskaźnik wysokości podstawy wymiaru do poziomu 134,87 % poprzez doliczenie do podstawy wymiaru kapitału początkowego składników poborów ubezpieczonego oznaczonych na listach wypłat jako:
„D.. Z” i (...). Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił odwołanie T. S. w części dotyczącej jego żądania uwzględnienia w podstawie rekompensat i dodatków dla członków rodziny oraz w części dotyczącej uwzględnienia przy obliczaniu kapitału okresu od 16 września 1969 roku do 9 września 1972 roku jako okresu składkowego. Jednocześnie Sąd Okręgowy postanowieniem zawartym w zaskarżonym wyroku umorzył postępowanie w zakresie objętym decyzją z 4 czerwca 2013 roku. Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczony T.
S. w okresie od 1 sierpnia 1969 roku do 19 grudnia 1984 roku odbywał czynną służbę wojskową, w tym: od 1 sierpnia 1969 roku do 15 września 1969 roku jako żołnierz zasadniczej służby wojskowej, od 16 września 1969 roku do 9 września 1972 roku jako słuchacz Wojskowej Akademii (...) oraz od 10 września 1972 r. do 19 grudnia 1984 r. w charakterze żołnierza zawodowej służby wojskowej. Sąd Okręgowy podzieli w uzasadnieniu skarżonego wyroku stanowisko organu rentowego, że sporny okres należy traktować jako studia wyższe i jako takie, przy obliczaniu kapitału początkowego, zaliczyć uprawnionemu do okresów nieskładkowych na podstawie art. 7 pkt 9 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
W apelacji od powyższego wyroku ubezpieczony wniósł o jego zmianę i uwzględnienie odwołania w całości, jednakże po ostatecznym sprecyzowaniu wniosków apelacyjnych wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zaliczenie do obliczenia kapitału początkowego okresu od 16 września 1969 r. do 9 września 1972 r. jako okresu składkowego, nie popierając dalszych wniosków z odwołania. Organ rentowy wniósł o oddalenie apelacji.
Sąd Apelacyjny w Łodzi zważył, co następuje:
apelacja jest uzasadniona. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie jest, że ubezpieczony jako żołnierz zasadniczej służby wojskowej został przyjęty do Wojskowej Akademii (...) i w okresie od 16 września 1969 roku do 15 września 1972 roku był słuchaczem tej uczelni, która kształciła żołnierzy czynnej służby wojskowej, na podstawie nieobowiązującej już ustawy z dnia 31 marca 1965 roku o wyższym szkolnictwie wojskowym (Dz.U. z 1970 r., nr 25, poz. 204 – j.t.). W myśl art. 1 tej ustawy akademie wojskowe i wyższe szkoły oficerskie były państwowymi szkołami wyższymi oraz jednocześnie jednostkami wojskowymi.
Na studia wyższe mogli być przyjmowani żołnierze służby czynnej, w tym zasadniczej służby wojskowej, jak to miało miejsce w tym przypadku, jak i cywile. Osoby cywilne z chwilą przyjęcia ich do wyższej uczelni wojskowej stawali się żołnierzami służby czynnej (por. art. 24 i art. 25 tej ustawy w brzmieniu przepisów wówczas obowiązującym – Dz. U. z 1970 r., nr 25, poz. 204 – j.t.). Z kolei po myśli art. 31 tej ustawy do słuchaczy akademii wojskowych będących w czynnej służbie wojskowej, którzy nie byli żołnierzami zawodowymi, w sprawach nie uregulowanych w tej ustawie stosowano przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w części dotyczącej kandydatów na żołnierzy zawodowych /w wersji tego przepisu obowiązującego w spornych latach/.
Ubezpieczony będąc słuchaczem Wojskowej Akademii (...) w spornych latach był kandydatem na żołnierza zawodowego. Status żołnierza zawodowego uzyskał dopiero z dniem 10 września 1972 roku, również jako słuchacz tej uczelni (zaświadczenie Wojskowej Akademii (...) k. 83). Kandydaci na żołnierzy zawodowych pełnili czynną służbę wojskową co wynikało wprost z art. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1970 r., nr 16, poz. 134; po nowelizacjach tej ustawy kwestię tę regulował art. 5).
Podsumowując powyższe w spornych latach 1969 – 1972 słuchacze państwowych wyższych uczelni wojskowych, posiadający status kandydatów na żołnierzy zawodowych pozostawali w czynnej służbie wojskowej. Zatem okres od 15 września 1969 roku do 9 września 1972 roku, w którym ubezpieczony był słuchaczem Wojskowej Akademii (...) jako kandydat na żołnierza zawodowego jest okresem składkowym w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 – j.t.).
Stanowisko Sądu pierwszej instancji, że okres ten należy traktować jako nieskładkowy na podstawie art. 7 pkt 9 tej ustawy nie znajduje uzasadnienia prawnego. Sąd Okręgowy kwalifikując sporny okres jako nieskładkowy w rozumieniu art. 7 pkt 9 tej ustawy pomija, że wyższe uczelnie wojskowe były jednocześnie jednostkami wojskowymi, a ich słuchacze byli żołnierzami w czynnej służbie wojskowej. Mając na uwadze powyższe należało zmienić zaskarżony wyrok na podstawie art. 386 § 1 kpc, orzekając jak w sentencji. O kosztach postępowania za drugą instancje Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy.