Social Security Court grants bridge pension compensation for battery assembly work under special conditions.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court granted the appellant's appeal against the Social Security Agency's decision denying bridge pension compensation. The appellant argued that his work as a battery assembler from 1982 to 1990 constituted special conditions work, supported by witness testimony and a prior court ruling regarding a colleague in the same role. The court found the evidence sufficient to establish that the appellant performed battery assembly and welding under special conditions, thereby overturning the agency's denial.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o emeryturach pomostowych; Sąd nie jest związany rygorami dowodowymi organu rentowego i przyjął fakty pracy w warunkach szczególnych na podstawie zeznań i precedensu.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt VII U 592/24
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 25 lipca 2024 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Kosicka Protokolant: st. sekr. sądowy Anna Kapanowska po rozpoznaniu 25 lipca 2024 r. na rozprawie w Warszawie sprawy z odwołania W. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w W. z 31 stycznia 2024 r., znak (...) o rekompensatę I. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje W. R. prawo do rekompensaty od marca 2022 r.; II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w W. na rzecz W. R. 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VII U 594/24
UZASADNIENIE
W. R. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z 31 stycznia 2024 r. znak: (...). Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie art. 21 ust. 1 i art. 23 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych polegające na braku przyznania skarżącemu prawa do rekompensaty za pracę wykonywaną w warunkach szczególnych wobec nieuznania skarżącemu okresu świadczenia przez niego pracy na stanowisku montera baterii stacyjnych (akumulatorów) i dozoru akumulatorów (...) w W. w okresie od 8 grudnia 1982 do 31 marca 1990 r. jako pracownik wykonujący pracę w warunkach szczególnych.
Mając powyższe zarzuty na względzie wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie skarżącemu prawa do rekompensaty z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że skarżący nie zgadza się z ustaleniami organu rentowego w przedmiocie niezaliczenia ubezpieczonemu okresu pracy w (...) w W. jako okresu pracy w warunkach szczególnych.
Wskazano, że jak wynika z załączonego do odwołania świadectwa pracy skarżącego z 31 stycznia 1990 r. z Zakładu (...) w W., skarżący w latach od 8 grudnia 1982 r. do 31 stycznia 1990 r. pracował w warunkach szczególnych jako monter baterii stacyjnych, gdzie pracował m.in. z A. S., którego praca została uznana przez sąd za pracę w warunkach szczególnych zatem, nie sposób przyjąć w ocenie odwołującego, że praca na tożsamym stanowisku została ustalona w odmienny sposób (odwołanie z 27 lutego 2024 r. k.3-4 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.
ZUS uzasadnił stanowisko wskazując, że odwołujący się nie udowodnił wymaganego, piętnastoletniego okresu pracy w szczególnych warunkach. Przy czym organ rentowy nie uwzględnił do tego stażu okresu od 8 grudnia 1982 r. do 31 marca 1990 r.- zatrudnienia w Zakładzie (...), ponieważ za okres ten ww. nie przedłożył świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach z ani świadectwa pacy z adnotacją o takiej pracy (odpowiedź na odwołanie z 14 marca 2024 r. k.6-7 a.s.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W. R. urodzony (...), w okresie od 18 sierpnia 1975 r. do 22 maja 1976 r. zatrudniony był w (...) - Z. (świadectwo pracy z 22 maja 1976 r. k. 9 a.o.).
Od 16 sierpnia 1976 r. do 5 października 1977 r. zatrudniony był w Zakładach (...) w K. na stanowisku montera układów elektronicznych (świadectwo pracy z 5 października 1977 r. k.11). Od 10 października 1977 r. do 31 marca 1979 r. zatrudniony był w Zakładzie (...) Spółdzielnia Pracy w W. na stanowisku montera układów elektronicznych (świadectwo pracy z 31 marca 1979 r. k.13 a.o.). Od 1 maja 1979 r. do 1 marca 1981 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie ceramiki budowlanej (zaświadczenie z 9 marca 1081 r. k.15 a.o.).
W okresie od 16 marca 1981 r. do 30 listopada 1982 r. zatrudniony był w Przedsiębiorstwie (...) W. z siedzibą w W. na stanowisku elektromechanika napraw pojazdów samochodowych (świadectwo pracy z 30 listopada 1982 r. k.16 a.o.). W okresie od 8 grudnia 1982 r. do 31 marca 1990 r. zatrudniony był w (...) Oddział w W. (świadectwo pracy z 31 stycznia 1990 r. k.9 a.r.) Od 1 maja 1990 r. do 9 lipca 1990 r. zatrudniony był w (...) Spółdzielni (...) w W. na stanowisku ślusarza (świadectwo pracy z 10 lipca 1990 r. k. 10 a.r.). W okresie od 13 styczna 1992 r. do 11 października 1994 r. oraz od 2 stycznia 1995 r. do 28 października 1995 r. zatrudniony był w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. na stanowisku montera baterii akumulatorów (świadectwo pracy z 11 października 1994 r. k.12 a.r., świadectwa pracy z 28 października 1995 r. k.13 a.r.).
Od 1 kwietnia 1996 r. do 2 lutego 2012 r. ubezpieczony był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. na stanowisku elektromontera instalacji elektrycznej (zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k.15 a.r., świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach k.30 a.r. tom I). W. R. podczas pracy w (...) na początku zatrudniony był na stanowisku pomocnika montera - była to praca wyjazdowa. Ubezpieczony jeździł z monterem, formatował i nosił akumulatory. W. R. ukończył kurs spawalniczy. Podczas pracy spawał materiały ołowiane.
Następnie ubezpieczony rozpoczął pracę na stanowisku montera - wykonywał te same czynności, jednak mógł samodzielnie montować akumulatory i podpisywać protokoły. Monterzy mieli skrócony czas pracy do 6 godzin dziennie z uwagi na szkodliwe warunki pracy. Z uwagi na zwolnienie grupowe pracowników ubezpieczony nie otrzymał od pracodawcy świadectwa pracy w warunkach szczególnych (zeznania ubezpieczonego k. 26-27 a.s.). 29 września 2021 r. ubezpieczony złożył wniosek o ponowne przeliczenie świadczenia emerytalnego poprzez przyznania prawa do rekompensaty w związku z wykonywaniem pracy w warunkach szczególnych (wniosek z 29 września 2021 r. k. 29 tomu I a.r.). 27 października 2021 r.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wydał decyzję, którą odmówił odwołującemu prawa do rekompensaty, wskazując, że nie udowodnił on 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze, bowiem uwzględniony staż jego pracy w szczególnych warunkach wyniósł 12 lat i 9 miesięcy (decyzja z 27 października 2021 r. –k. 32 tomu I a.r.). Następnie w piśmie z 15 lutego 2022 r. organ na wniosek odwołującego wyjaśnił, że przeanalizował jego akta i stwierdził, że decyzja odmawiająca prawa do rekompensaty jest prawidłowa.
Organ poinformował odwołującego, że przyjął za udowodniony okres pracy w szczególnych warunkach na podstawie świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach z zakładu Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. w wymiarze 12 lat i 9 miesięcy tj. od 1 kwietnia 1996 r. do 31 grudnia 2008 r. Ponadto organ wskazał, że nie zaliczył do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia od 8 grudnia 1982 r. do 31 marca 1990 r. w Zakładzie (...) w W. na podstawie przedłożonej kopii świadectwa pracy, gdyż okresy te powinny być udokumentowane na podstawie świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze z odpowiednio wskazanymi informacjami (pismo ZUS z 15 lutego 2022 r. k. 39 tomu I a.r.). 4 marca 2022 r. odwołujący złożył wniosek o ponowne obliczenie świadczenia emerytalnego z doliczeniem rekompensaty.
Decyzją z 28 marca 2022 r. organ rentowy ponownie ustalił wysokość świadczenia emerytalnego przysługującego odwołującemu i zwiększył ją o kwotę wynikającą z podzielenia składek zewidencjonowanych na koncie w dniu ponownego ustalania wysokości emerytury. Decyzja nie zawierała rozstrzygnięcia o prawie do rekompensaty. W uzasadnieniu tej decyzji zawarto jedynie informację, że w sprawie ustalenia prawa do rekompensaty organ wydał decyzję odmowną z 27 października 2021 r. oraz udzielił odwołującemu szczegółowych wyjaśnień w tym zakresie w piśmie z 15 lutego 2022 r. (wniosek z 4 marca 2022 r. k. 42 tomu I a.r., decyzja ZUS z 28 marca 2022 r. k. 43 tomu I a.r.). 26 kwietnia 2022 r.
W. R. złożył odwołanie od decyzji organu rentowego z 28 marca 2022 r. w przedmiocie przeliczenia emerytury, wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do rekompensaty oraz załączając świadectwo pracy z 31 stycznia 1990 r. (odwołanie z 26 kwietnia 2022 r. k. 3-4 a.s.). Wyrokiem z 27 lipca 2023 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie oddalił odwołanie ubezpieczonego i przekazał organowi rentowemu do rozpoznania wniosek ubezpieczonego o przyznanie prawa do rekompensaty (odpis wyroku z 27 lipca 2023 r. – nienumerowana karta a.r.) Organ rentowy po wykonaniu wyroku z 27 lipca 2023 r., w którym sąd zobowiązał organ rentowy do rozpatrzenia wniosku ubezpieczonego o przyznanie prawa do rekompensaty, decyzją z 31 stycznia 2024 r. odmówił prawa do rekompensaty W.
R.. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że na podstawie dowodów zgromadzonych w toku postępowania ubezpieczony nie udowodnił co najmniej 15 - letniego okresu pracy w szczególnych warunkach. Zakład nie uznał okresu od 8 grudnia 1982 r. do 31 marca 1990 r. jako pracy w warunkach szczególnych z uwagi na brak świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych (decyzja z 31 stycznia 2024 r. – nienumerowana karta a.r.). Ubezpieczony odwołał się od powyższej decyzji inicjując przedmiotowe postępowanie (odwołanie z 27 lutego 2024 r. k.3-4 a.s.).
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie materiału dowodowego, obejmującego dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach rentowych i osobowych W. R., jak również w oparciu o zeznania ubezpieczonego. W ocenie sądu, zebrany w sprawie materiał był spójny, wzajemnie korespondujący i nie budził wątpliwości. Jako wiarygodne sąd ocenił zeznania ubezpieczonego, który w sposób przekonujący i wiarygodny opisał czynności jakie wykonywał w spornym okresie czasu na stanowisku montera. Jego relacja dotycząca przebiegu zatrudnienia, charakteru pracy W.
R. i czynności, jakie wykonywał, korespondują z informacjami wynikającymi z akt rentowych i osobowych, są również wzajemnie spójne.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie W. R. zasługiwało na uwzględnienie. Regulacja dotycząca rekompensaty z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych, o którą ubiegał się W. R., została wprowadzona do ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 164). Art. 2 pkt 5 tej ustawy zawiera definicję rekompensaty rozumianej jako odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej.
Z kolei warunki jej przyznawania oraz sposób jej obliczenia określają art. 21 – 23 zamieszczone w Rozdziale III „Rekompensata”. Art. 23 stanowi, że ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę oraz że przyznawana jest ona w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W art. 21 ust. 1 ustawy wskazano natomiast, że rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat.
Z art. 21 ust. 2 ustawy wynika zaś, że rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Wskazywane art. 2 pkt 5 i art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych formułują dwie zasadnicze przesłanki nabycia prawa do rekompensaty:
1) nienabycie prawa do emerytury pomostowej, 2) osiągnięcie okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z FUS wynoszącego co najmniej 15 lat. Z kolei w art. 21 ust. 2 tej ustawy została zawarta przesłanka negatywna, którą stanowi nabycie prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Może ona budzić wątpliwości, gdyż literalna wykładnia tego wyrwanego z kontekstu normatywnego przepisu może prowadzić do wniosku, że prawo do rekompensaty przysługuje wyłącznie tym osobom, które nie nabyły prawa do jakiejkolwiek emerytury z FUS.
Skoro jednak, zgodnie z art. 23 ustawy o emeryturach pomostowych, rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, a zgodnie z art. 173 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS kapitał początkowy ustala się dla ubezpieczonych urodzonych po 31 grudnia 1948 r., za których były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne przed 1 stycznia 1999 r., to warunek sformułowany w art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych należy rozumieć w taki sposób, że rekompensata jest adresowana wyłącznie do ubezpieczonych objętych systemem emerytalnym zdefiniowanej składki, którzy przed osiągnięciem podstawowego wieku emerytalnego nie nabyli prawa do emerytury z FUS w obniżonym wieku emerytalnym z uwagi na pracę w warunkach szczególnych, obliczanej według formuły zdefiniowanego świadczenia .
Nabycie prawa do takiego tylko świadczenia stanowi przesłankę negatywną przyznania prawa do rekompensaty. Natomiast nabycie prawa do emerytury na zasadach ogólnych nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia do rekompensaty (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5.05.2017 r., III AUa 2047/16, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 14.12.2015 r., III AUa 1070/15, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 22.09.2017 r., III AUa 529/16). Jeśli chodzi o wskazane wyżej przesłanki pozytywne nabycia prawa do rekompensaty, to analiza cytowanych przepisów ustawy o emeryturach pomostowych prowadzi do wniosku, że prawo do rekompensaty mają osoby urodzone po 1948 r., które przed 1 stycznia 2009 r. wykonywały przez co najmniej 15 lat prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Podobnie jak przy ustalaniu tego okresu na potrzeby przyznania emerytury w niższym wieku emerytalnym, tak przy ustalaniu prawa do rekompensaty będą uwzględnione tylko okresy, w których praca była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednocześnie rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury w niższym wieku emerytalnym, nawet jeśli tego prawa nie zrealizowała. Per analogiam prawa do rekompensaty nie ma osoba, która nie przeszła na emeryturę wcześniejszą mimo spełnienia warunków. Okresy pracy określone w ust. 1 § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia lub w świadectwie pracy (§ 2 ust. 2).
Wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinno być stwierdzone przez pracodawcę w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze lub w świadectwie pracy. Wymaga jednak podkreślenia, a zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie, nieprzedstawienie takiego dokumentu nie oznacza braku możliwości wykazania faktu wykonywania pracy w warunkach szczególnych przy użyciu innych środków dowodowych. Wskazuje się bowiem, że okoliczność wykonywania pracy w szczególnych warunkach może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi, przy czym sąd nie jest związany środkami dowodowymi określonymi dla dowodzenia przed organem rentowym.
W postępowaniu przed sądem odwoławczym, w przypadku nieposiadania przez wnioskodawcę świadectwa, o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia RM z 7 lutego 1983 r. bądź niemożności jego uzyskania (np. z uwagi na likwidację zakładu pracy), dopuszczalne jest dopuszczenie innych dowodów na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - w szczególności dokumentacji z akt osobowych, zeznań świadków oraz innych dowodów mogących pozwolić na wykazanie tej okoliczności ( zob. uchwały Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 r., III UZP 6/84; z 21 września 1984 r., III UZP 48/84; a także wyroki:
Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 1999 r., II UKN 619; Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 14 grudnia 2004 r., III AUa 2474/03; Sądu Okręgowego w Tarnowie z 4 października 2013 r., IV U 1284/13). Dla oceny czy pracownik pracował w szczególnych warunkach nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Decydującą rolę w analizie charakteru pracy ubezpieczonego z punktu widzenia uprawnień emerytalnych ma zatem możliwość jej zakwalifikowania pod którąś z pozycji wymienionych w wykazach A lub B stanowiących załączniki do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
W rozpatrywanej sprawie organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wskazał, że do stażu pracy w warunkach szczególnych nie zaliczono ubezpieczonemu okresu zatrudnienia w Zakładach (...) w W. od 8 grudnia 1982 r. do 31 stycznia 1990 r., z uwagi na nieprzedłożenie przez ubezpieczonego świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Wydając skarżoną decyzję odmowną organ rentowy zakwestionował szczególny charakter pracy odwołującego, z uwagi na niezłożenie dokumentów zgodnych z wytycznymi, tj. świadectwa pracy w szczególnych warunkach lub wzmianki o okresie pracy w szczególnych warunkach w świadectwie pracy.
Jednak jak już wskazano, sąd rozpoznając odwołanie nie był związany rygorami dowodowymi, które obowiązują organ rentowy. Na podstawie dowodów przeprowadzonych w niniejszym postępowaniu, szczególnie z zeznań ubezpieczonego W. R., sąd ustalił, że praca wykonywana przez ubezpieczonego w okresie od 8 grudnia 1982 r. do 31 marca 1990 r. była pracą w warunkach szczególnych. W postępowaniu dowiedziono bowiem, że W. R. w spornym okresie zatrudnienia zajmował się stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracami przy montowaniu akumulatorów.
Sąd zwrócił uwagę, że okoliczności jakie podnosił ubezpieczony w swoim odwołaniu są tożsame z okolicznościami podnoszonym przez A. S. (współpracownika odwołującego) w sprawie prowadzonej pod sygn. akt VII U 1076/16 – sądy obu instancji wskazały w tej sprawie, że stanowisko montera, które ubezpieczony również zajmował w Zakładzie (...) było to stanowisko wprost wskazane w wykazie prac wykonywanych w warunkach szczególnych i w związku z tym nie ma podstaw do tego by uznać, że ubezpieczony świadczył inną pracę niż jego współpracownik A.
S. na tym samym stanowisku, w tym samym zakładzie pracy i w okresie zbliżonym do okresu świadczenia pracy. W tych okolicznościach, mając na względzie treść zeznań złożonych przez odwołującego, w których wskazał jakie dokładnie czynności wykonywał przy montażu akumulatorów, a zwłaszcza to, że wykonywał przy tym spawanie elementów ołowianych, sąd przyjął, że odwołanie było uzasadnione. W rozpatrywanej sprawie z przeprowadzonych przez sąd dowodów jednoznacznie wynika, że w W. R. w spornym okresie podczas zatrudnienia w Zakładach (...) w W. od 8 grudnia 1982 r. do 31 stycznia 1990 r. pracował jako moner akumulatorów i w jego zakresie obowiązków leżał całkowity montaż akumulatorów, posługiwanie się sprzętem spawalniczym oraz przeprowadzanie formowania i rozładunku baterii.
Ponadto praca była przez niego wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Powyższe znajduje również odzwierciedlenie w sprawie prowadzonej przed tutejszym sądem, w której zapadł wyrok 29 sierpnia 2016 r., w której to sprawie kwestia prawa do wcześniej emerytury dotyczyła współpracującego z odwołującym A. S., który to zajmował tożsame stanowisko pracy, w tym samym zakładzie pracy i w przybliżonym okresie czasu. W sprawie tej ubezpieczonemu A. S. przyznano prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach zatem nie powinna budzić wątpliwości możliwość przyznania W.
R. prawa do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Sąd zmienił zatem zaskarżoną decyzję na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych od marca 2022 r., tj. od miesiąca, w którym ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie prawa do rekompensaty, na podstawie, którego organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję. O kosztach zastępstwa procesowego sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 2 k.p.c., zasądzając od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. na rzecz ubezpieczonego 180 zł, która została ustalona na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).