Legislator Case Law & Legislation
IV U 421/23 AI generated

Social Security Court dismisses appeal for disability pension due to insufficient 15-year special conditions work history. The court ruled that the applicant's duties in the EEG room did not qualify as special conditions work. The court found the applicant's tasks were mixed and not exclusively performed under special conditions. The court determined the applicant failed to meet the statutory requirement for the pension. The court rejected the claim based on the lack of continuous special conditions employment. The court emphasized the need for full-time special conditions work. The court concluded the applicant's work did not meet the legal criteria. The court dismissed the appeal on these grounds.

Case Number IV U 421/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court dismissed the appellant's appeal against the Social Security Institution's decision to deny a disability pension. The appellant argued that her work in the EEG room involved heavy eye strain, but the court found she did not meet the 15-year special conditions work requirement. The court determined her duties were mixed and not exclusively performed under special conditions, as she also handled patient preparation and electrode management. Consequently, the court ruled that the statutory prerequisites for the pension were not satisfied.

Legislator headnote

AI generated

§ 3, § 4 of the Regulation of the Council of Ministers of 7 February 1983 on the age of retirement of employees working in special conditions; The court established that work in special conditions requires exclusive and full-time performance of duties listed in the official register, and mixed duties do not qualify as such work.

Keywords

AI generated
disability pension special conditions work 15-year work history EEG room duties eye strain assessment Social Security appeal full-time employment

Cited Legislation

AI generated
art. 477 § 14 pkt 14 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14§1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.
§ 3 and § 4 of the Regulation of the Council of Ministers of 7 February 1983 on the age of retirement of employees working in special conditions
Annex A, Part XIV, Item 5 of the said Regulation

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV U 421/23

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2024 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Sławomir Górny Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Krysiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2024 roku w Sieradzu odwołaniaL. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w Ł. z dnia 16.08.2023 r. Nr (...) w sprawie L. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w Ł. o rekompensatę oddala odwołanie. Sygn. akt IV U 421/23

UZASADNIENIE

Decyzją z 16.08.2023r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w Ł. przyznał L. G. emeryturę od 1.07.2023r., tj. od miesiąca w którym zgłoszono wniosek, odmawiając prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach, z uwagi na niespełnienie przesłanki 15 – letniego stażu pracy w szczególnych warunkach. Nie podzielając powyższej decyzji w/w złożyła odwołanie, wnosząc o zmianę decyzji i przyznanie prawa do rekompensaty. Podnosiła, że od 1995r. została przeniesiona do pracowni EEG Szpitala (...) w S., z użyciem systemu komputerowego, wyposażonego w monitor kineskopowy, który szczególnie obciąża narząd wzroku.

W odpowiedzi organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania argumentując, że na wymagany staż pracy w szczególnych warunkach w/w udowodniła 8 lat, 5 m-cy, 27 dni. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: L. G. urodziła się (...), technik elektroradiologii, techniki medyczny. W okresie od 20.09.1984 – 8.05.1990, 30.07.1991 – 31.10.1995, L. G. wykonywała pracę w szczególnych warunkach w Szpitalu (...) w S. jako technik elektroradiologii, starszy technik elektroradiologii, wykonując pracy pracę w narażeniu na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pól elektromagnetycznych w zakresie od 0,1 do 300 000MHz w strefie zagrożenia.

W 1995r., wnioskodawczyni została przeniesiona do nowo powstałej pracowni EEG, wyposażonej w monitory kineskopowe. To był nowoczesny aparat na tamte czasy. L. G. zajmowała się prowadzeniem diagnostyki w pracowni EEG z użyciem cyfrowego aparatu EEG, wykonywała badania EEG. Praca wnioskodawczyni polegała na przygotowaniu pacjenta do badania, przeprowadzeniu badania, zakładaniu i zdejmowaniu elektrod, archiwizowaniu badań, opisywaniu każdego badania oraz cyfrowym zapisaniu badań. Odwołująca po przyjęciu na badanie, zakładała czepek, zakłada pacjentowi elektrody, przyciemniała światło.

Pacjent jest wtedy bardziej zrelaksowany, a nie spięty. W trakcie badania, wnioskodawczyni patrzyła w ekran starego typu, z tyłu zabudowany, kineskopowy. Odwołująca przeprowadzała od 6 do 10 badań w ciągu dnia. W trakcie zapisu trzeba było obserwować cały czas zapis czynności, łącznie z obserwowaniem stanu pacjenta. Po założeniu elektrod, należało poinformować pacjenta o przebiegu badania i uruchomić zapis. Technik podczas pracy siedzi przy monitorze, musi on obserwować pacjenta pod kątem ewentualnego zachowania. Zapis po wykonaniu jest przeważnie archiwizowany i opisany w celu klinicznej archiwizacji.

Po badaniu wnioskodawczyni zwalniała pacjenta, myła elektrody i przygotowywała do następnego badania Technik musi przejść kurs elcefalograficzny. Poza zakłóceniami, technik zwraca uwagę na pacjenta, czy nie dzieje się z nim coś niepokojącego. Standardowe badanie powinno trwać 20 minut. Technik musi czuwać nad zapisem i pacjentem, musi obserwować korelacje kliniczne. W poradni był jeden technik pracujący w wymiarze pełnego etatu. Od 2000r., wnioskodawczyni uprosiła dyrekcję o osłonę na monitor. Cały czas miała przekrwione, załzawione oczy, wystąpiła wtedy o osłonę i okulary.

Od 2005r., odwołująca została przeniesiona do rentgena (zeznania wnioskodawczyni, zeznania świadka D. L. - na nagraniu CD – 00:07:49 – 00:34:17 k. 53/akta sprawy; akta osobowe). W dniu 26.07.2023r., L. G. złożyła w ZUS wniosek o emeryturę (wniosek/akta ZUS). Po rozpoznaniu wniosku organ rentowy zaliczył do szczególnych warunków 8 lat, 5 miesięcy i 27 dni od 20.09.1984 – 31.10.1995, z wyłączeniem okresów nieskładkowych (wykaz okresów zatrudnienia k. 15/akta sprawy). Decyzją z 16.08.2023r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w Ł. przyznał L.

G. emeryturę od 1.07.2023r., tj. od miesiąca w którym zgłoszono wniosek, odmawiając prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach, z uwagi na niespełnienie przesłanki 15 – letniego stażu pracy w szczególnych warunkach ( decyzja k. /akta ZUS). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w postępowaniu przed organem rentowym. Fakty dotyczące zatrudnienia i charakterystyki pracy wnioskodawczyni w okresie od listopada 1995 – stycznia 2005, Sąd ustalił na podstawie zeznań wnioskodawczyni, zeznań świadka D.

L., którym dał wiarę. W poczet materiału Sąd przyjął także akta osobowe skarżącej z okresu jej pracy w (...) Szpitalu (...) w S.. W świetle materiału dowodowego, w ocenie Sądu, brak podstaw do uzupełnienia stażu pracy wnioskodawczyni w szczególnych warunkach do brakujących 15 lat. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom odwołującej, praca którą wykonywała od listopada 1995 – stycznia 2005, nie kwalifikuje się do zaliczenia jako praca w szczególnych warunkach, zgodnie z wykazem A dział XIV poz. 5 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r.

Sąd Okręgowy zważył: Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 2 pkt 5 ustawy z 9.12.2008r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2017r., poz. 644 ze zm.), rekompensata - odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Jak wynika z art. 21 cyt. ustawy, rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat.

Rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Celem rekompensaty, podobnie jak i emerytury pomostowej, jest łagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych przy pracach w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W przypadku rekompensaty realizacja tego celu polega jednak nie na stworzeniu możliwości wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, lecz na odpowiednim zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z FUS, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego.

W taki sposób istotę rekompensaty określa zresztą sam ustawodawca, definiując ją w art. 2 pkt 5 ustawy o e. p. Definicję pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze uprawniającą do wcześniejszej emerytury z tytułu reguluje art. 32 ustawy emerytalno – rentowej oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z §3 i §4 cyt. rozporządzenia, pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury jeżeli łącznie spełnia warunki: mężczyzna jeżeli osiągnął wiek 60 lat, ma wymagany „okres zatrudnienia” 25 lat, w tym przepracował co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Dla oceny czy pracownik pracował w szczególnych warunkach nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach, to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy, w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnym charakterze (por. wyrok SN z 1.06.2010r., II UK 21/10, wyrok SA we Wrocławiu z 16.02.2012r., III AUa 1797/11) .

Postępowanie dowodowe wykazało, że wnioskodawczyni nie spełniła spornej przesłanki 15 – letniego zatrudnienia w szczególnych warunkach w rozumieniu cyt. przepisów. W ocenie Sądu, brak podstaw do uznania, że w spornym okresie, charakter wykonywanej przez wnioskodawczynię pracy, kwalifikuje się do zaliczenia zgodnie z wykazem A dział XIV poz. 5 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. Należy zwrócić uwagę, że w odpowiedzi na prośbę odwołującej skierowaną do pracodawcy o wydanie świadectwa pracy w szczególnych warunkach dot. okresu zatrudnienia w Pracowni EEG, pracodawca odmówił wydania takiego dokumentu.

W piśmie tym pracodawca wskazał, że praca wnioskodawczyni na stanowisku starszego technika elektroradiologii, polegająca na m. in. posługiwaniu się komputerem – nie była pracą przy obsłudze elektronicznych monitorów ekranowych, szczególnie obciążającą narząd wzroku i wymagającą precyzyjnego widzenia. Ponadto stanowisko technika elektroradiologii, nie jest tożsame z pracą na stanowisku operatora elektronicznych monitorów ekranowych, a nadto odwołująca nie wykonywała pracy przy monitorze komputera w pełnym wymiarze czasu pracy, bowiem miała także obowiązki o innym charakterze.

W świetle materiału dowodowego, należy zgodzić się z powyższą oceną charakteru pracy odwołującej i jednoznacznie stwierdzić, że od 1.11.1995r., nie wykonywała ona wyłącznie w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązków przy obsłudze elektronicznych monitorów ekranowych, kwalifikowanej jako praca w szczególnych warunkach. Zwrócić należy uwagę na zeznania świadka D. L., który wskazał także na inne czynności, które wykonywała wnioskodawczyni. W trakcie prowadzonej diagnostyki w pracowni EEG, wnioskodawczyni najpierw przygotowywała pacjenta do badania, tj., zakładała mu czepek, zakłada elektrody zakładała i zdejmowała elektrody.

Po założeniu elektrod, należało poinformować pacjenta o przebiegu badania i uruchomić zapis. W trakcie zapisu trzeba było obserwować cały czas zapis czynności, łącznie z obserwowaniem stanu pacjenta. Po wykonaniu badania, wnioskodawczyni archiwizowała zapis. Po badaniu wnioskodawczyni zwalniała pacjenta, myła elektrody i przygotowywała do następnego badania. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14§1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.