Appeal dismissed; claimant failed to prove legal interest for preservation order despite statute of limitations error.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against a lower court's refusal to grant a preservation order prohibiting the sale of real estate. Although the lower court incorrectly applied the statute of limitations due to a legislative change extending the period from three to five years, the appellate court noted that examining this issue ex officio was procedurally improper. Ultimately, the appeal failed because the appellant could not substantiate the legal interest required for a preservation order, as the mere intent to sell did not prevent the future enforcement of the claim.
Legislator headnote
AI generatedArt. 1007 § 1 k.c.; Art. 730 § 1, § 2 k.p.c.: The court must examine the statute of limitations only upon complaint, and a preservation order requires proof that the lack of security would prevent or seriously hinder the execution of the judgment or the achievement of the proceedings' purpose.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt II Cz 130/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczyw składzie następującym: Przewodniczący : SSO Anatol Gul Sędziowie : SO Alicja Chrzan SO Jerzy Dydo po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. F. przy udziale B. M. o udzielenie zabezpieczenia na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I Co 42/13 postanawia : oddalić zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy oddalił wniosek M. F. o udzielenie zabezpieczenia polegającego na orzeczeniu zakazu zbywania nieruchomości przez uczestniczkę B. M.. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazując na treść art. 730 1 § 1 k.p.c. i § 2 k.p.c. podał, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił swojego roszczenia. Zgodnie bowiem z art.1007 § 1 k.c. roszczenie uprawnionego z tytułu zachowku przedawniają się z upływem 3 lat od ogłoszenia testamentu. Jak wynika zaś z akt sprawy I Ns 488/09 testament spadkodawczyni N. F. z 30 stycznia 2008 r. został ogłoszony na rozprawie 20 listopada 2009 r.
Termin do skutecznego domagania się roszczenia z tytułu zachowku upłynął zatem 20 listopada 2012 r. Ponadto Sąd wskazał że nie został uprawdopodobniony interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, ponieważ wnioskodawca nie wykazał okoliczności, z których wynikałoby, że brak zabezpieczenia w postaci zakazu zbywania nieruchomości uniemożliwi w przyszłości wykonanie korzystnego dla niego orzeczenia . Powyższe orzeczenie zaskarżył wnioskodawca domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie zabezpieczenia zgodnie ze złożonym wnioskiem.
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu, choć nie wszystkie przyczyny, na które powołał się Sąd Rejonowy, są prawidłowe. W pierwszej kolejności wskazać należy, że u pływ terminu przedawnienia podlega uwzględnieniu tylko na zarzut, stąd też badanie tej kwestii z urzędu jest niedopuszczalne. Z uwagi na treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy wskazuje, że wyniku nowelizacji art. 1007 k.c. wydłużono termin przedawnienia roszczenia uprawnionego z tytułu zachowku oraz roszczenia spadkobierców o zmniejszenie zapisów zwykłych i poleceń z 3 do 5 lat, liczonych od chwili ogłoszenia testamentu.
Zgodnie z art. 18 ustawy z 08 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustawy (Dz. U 2011.85.458) do roszczeń, o których mowa w art. 1007 k.c., powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w tym dniu jeszcze nie przedawnionych, stosuje się przepisy tego artykułu w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Skoro pięcioletni termin przedawniania obowiązuje od 23 października 2011r., a testament ogłoszono 20 listopada 2009 r., to ocena istnienia przedawnienia roszczenia dokonana przez Sąd Rejonowy jest również błędna.
Niemniej jednak wniosek o udzielenie zabezpieczenia nie może zostać uwzględniony. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił bowiem interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia, który istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie (art. 730 1 § 1 i § 2 k.p.c.). We wniosku podał tylko, że powziął wiadomość, że obowiązana B. M. zamierza sprzedać nieruchomość, przy czym w żaden sposób nie uprawdopodobnił swojego twierdzenia.
Ponadto właściciel uprawniony jest do podejmowania czynności prawnych związanych z przysługującym mu prawem. Sam zamiar sprzedaży nieruchomości nie uzasadnia udzielenia zabezpieczenia, ponieważ nie przekreśla to co do zasady możliwości zaspokojenia uprawnionego, w razie uwzględnionego przez Sąd powództwa o zapłatę z tytułu zachowku. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy oddalił zażalenie stosownie do art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.