Appeal dismissed; court upheld lower court's compensation assessment and lawyer fee calculation against plaintiff's vague objections.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the regional court's judgment awarding damages and legal fees. The plaintiff argued that the psychiatric hospital stay was unrelated to the accident and questioned the compensation amount and lawyer fees, but offered no concrete evidence or specific arguments to overturn the lower court's detailed findings. The court rejected these claims as baseless, relying on the expert psychiatrist's opinion and the plaintiff's failure to provide counter-evidence or substantiate her objections.
Legislator headnote
AI generatedArt. 385 k.p.c.; Art. 382 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.; Art. 327 § 1 k.p.c.; Art. 445 § 1 k.c.; Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie; Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych: An appeal is inadmissible if the appellant fails to provide concrete facts, evidence, or specific arguments to challenge the lower court's well-founded assessment of facts, expert opinions, or statutory fee calculations.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
II Ca 573/23
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 maja 2023 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy Przewodniczący sędzia Marcin Miczke Sędziowie Ewa Blumczyńska Agnieszka Śliwa po rozpoznaniu 30 maja 2023 roku w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa W. G. przeciwko (...) S. A. z siedzibą w W. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z 8 grudnia 2022 r. sygn. akt I C 1188/19 oddala apelację, zasądza od powódki na rzecz pozwanej 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. Ewa Blumczyńska Marcin Miczke Agnieszka Śliwa
UZASADNIENIE
Apelacja jest bezzasadna. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i przyjmuje za własne (art.382 k.pc.) Podziela także ocenę dowodów i podstawę prawną rozstrzygnięcia, jej wykładnię i zastosowanie. Uzasadnienie zawiera zatem elementy z art. 387 § 2 1 k.p.c. Apelacja zawiera jeden konkretny zarzut odnoszący się do nieprawidłowej oceny Sądu I instancji co do pobytu powódki i szpitalu po wypadku. Zdaniem apelującej jej pobyt w szpitalu psychiatrycznym od 19 grudnia 2018 do 25.01.2019 r. miał związek nie tylko z koniecznością leczenia schizofrenii, ale także z koniecznością dalszego leczenia somatycznego w postaci następstw powypadkowych.
Zdaniem apelującej do takiej oceny nie potrzeba wiadomości specjalnych, nadto od oceny związku przyczynowego jest sąd. Po pierwsze zatem do oceny, czy pobyt w oddziale szpitalnym ma związek z koniecznością leczenia skutków wypadku konieczne są wiadomości specjalne. Sąd nie ma bowiem wiedzy specjalnej z tego zakresu, a niewątpliwie mamy do czynienia ze specjalną wiedzą w postaci wiedzy medycznej. Po drugie sąd ustala związki przyczynowo-skutkowe na podstawie materiału dowodowego, a nie dowolnego uznania. Aby ustalić, czy istnieje związek miedzy pobytem powódki w szpitalu psychiatrycznym a koniecznością leczenia urazów wypadku drogowego powinien wypowiedzieć się biegły.
Sąd Rejonowy dopuścił dowód z opinii biegłego z dziedziny psychiatrii na tę okoliczność. Biegły psychiatra K. W., mając na uwadze wiedzę medyczną, wypowiedział się negatywnie o konieczności leczenia skutków urazów wypadkowych w podczas pobytu w szpitalu psychiatrycznym. Biegły opierał się na dokumentacji medycznej i materiale z akt sprawy, które w opinii przytoczył. Powódka w piśmie z 8.06.2022 r. zanegowała to twierdzenie, ale nie naprowadziła żadnych faktów i dowodów pozwalających na dokonanie przeciwnych ustaleń.
W apelacji powódka także nie wskazuje na fakty i dowody, z których wynikałby inny wniosek, niż przyjęty przez Sąd Rejonowy. Tym samym ocena Sądu I instancji, szczegółowo uargumentowana i poparta opinią biegłego, nie została skutecznie podważona, a zarzut naruszenia art.233 § 1 k.p.c. jest oczywiście bezzasadny. Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy art.445 § 1 k.p.c. Zarzut został oparty jedynie na twierdzeniach powódki i jej subiektywnej ocenie faktów i wielkości zadośćuczynienia. Sąd Rejonowy słusznie uzasadniał, że dla ustalenia wielkości zadośćuczynienia nie jest konieczne ustalanie uszczerbku na zdrowiu.
Dodać trzeba - w szczególności na podstawie przepisów obowiązujących w sprawach rentowych. Tym niemniej ustalanie tego uszczerbku jest dobrą praktyką w niemal wszystkich tego typu sprawach o zadośćuczynienie za skutki wypadku, jakie należy się od sprawcy albo ubezpieczyciela z OC sprawcy. Jak słusznie stwierdził Sąd Rejonowy, stanowi to jedynie punkt wyjścia, bo o wysokości zadośćuczynienia świadczą wszystkie istotne fakty i okoliczności sprawy. Sąd Rejonowy wskazał, jakie to fakty i okoliczności. Nie ma ustalonej stawki zadośćuczynienia za 1% uszczerbku.
Zadośćuczynieniem zawsze zależy od wszystkich okoliczności sprawy, z których uszczerbek na zdrowiu jest tylko jedną z tych okoliczności. Nie zmieniają tego badania naukowe, na które powołuje się powódka w apelacji, na podstawie których szacuje się wysokość zasądzanych przez sądy kwot zadośćuczynień w odniesieniu do procenta uszczerbku na zdrowiu. Przywoływanie twierdzeń z komentarzy do art.445 k.c. w zakresie przeliczania procenta uszczerbku na pieniądze może mieć jedynie znaczenie pomocnicze w ustaleniu kwoty odpowiedniej sumy zadośćuczynienia w konkretnej sprawie.
Powódka powołuje się na inflację. Jednakże rozszerzenie żądania pozwu miało miejsce w czerwcu 2021 roku, kiedy inflacja nie była wysoka. Nie tym rozszerzenie było przez powódkę uzasadniane. Kwota zasądzona przez Sąd Rejonowy uwzględnia jednak „ceny” z daty przyznania zadośćuczynienia, a nadto zasądza odsetki za okres wsteczny, bo od 15 kwietnia 2019 r. Jedną z funkcji odsetek ustawowych za opóźnienie jest ich waloryzacyjny charakter i należy wziąć to pod uwagę przy całościowej ocenie przyznanego zadośćuczynienia.
Przyznana przez Sąd Rejonowy kwota zadośćuczynienia spełnia funkcję kompensacyjną i ma wymierną wartość majątkową. Włącznie z wypłaconą już kwotą 6.000 zł (przez pozwanego i tytułem nawiązki od sprawcy szkody) daje kwotę 45.000 zł. Odpowiada ono odpowiedniej sumie z art.445 § 1 k.c. Nieporozumieniem jest zarzucanie Sądowi Rejonowemu, że ten jedynie ogólnikowo odniósł się do oceny kryteriów, od których zależy wysokość zadośćuczynienia. Sąd Rejonowy zrobił to bardzo szczegółowo, z odniesieniem do dowodów i okoliczności sprawy.
To apelująca ogólnikowo kwestionuje ocenę Sądu Rejonowego, nie proponując do jej podważenia żadnych konkretnych i przekonujących argumentów. Natomiast zarzut naruszenia art.327 1 k.p.c. nie został uzasadniony. Lektura uzasadnienia wskazuje jednoznacznie, że spełnia ono w pełni wymogi wymienionego przepisu. Jest pełne, kompletne i wyczerpujące. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art.98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 15 sut.1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).
Apelująca utożsamia czas trwania postępowania z nakładem pracy pełnomocnika, a to logicznie nie jest to samo. Wskazuje na liczbę stawiennictw w sądzie, nie wymieniając ich. Było ich raptem cztery. Sama wartość przedmiotu sporu wskazana jest jako kryterium w § 15 ust.3 rozporządzenia, ale nie bardzo wiadomo, w jaki sposób ma mieć wpływ na stawkę adwokata. Sprawa nie jest zawiła, zasada odpowiedzialności jest bezsporna, a chodziło jedynie o ustalenie wysokości zadośćuczynienia i odszkodowania. Materiał dowodowy nie jest obszerny , sprawa na etapie I instancji miała niewiele więcej, niż jeden tom akt.
Same w sobie opinie biegłych są krótkie, w treści jednoznaczne. To, że zostały przeprowadzone dowody z opinii, w okolicznościach sprawy nie uzasadnia podwyższenia wynagrodzenia adwokata przy braku innych istotnych ku temu okoliczności, o których mowa w § 15 ust.3 rozporządzenia. Przede wszystkim nakład pracy, czas poświęcony na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu.
Apelacja jako bezzasadna podlegała wiec oddaleniu na podstawie art.385 k.p.c. Koszty procesu w instancji odwoławczej ponosi powódka na podstawie art.98 § 1 i 3 w zw. z art.391 § 1 k.p.c., bo przegrała w całości. Wynagrodzenie radcy prawnego pozwanego wynosi 1.800 zł zł i wynika z § 2 pkt 5) i § 10 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) tj. z dnia 3 stycznia 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Marcin Miczke