Appeal court dismissed conditional release request due to prisoner's poor conduct and lack of positive social prognosis.

Sygn. akt II AKzw 72/23 POSTANOWIENIE Dnia 7 lutego 2023 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Grzegorz Wątroba Protokolant: Damian Skril przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Regionalnej w Katowicach Krzysztofa Muchy po rozpoznaniu w sprawie M. J. skazanego za przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. i inne na skutek zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2022 roku, sygn. akt VII Kow 3012/22 w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. oraz art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia:

1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2. zwolnić skazaną od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Zażalenie skazanej nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola odwoławcza zaskarżonego postanowienia, przy uwzględnieniu treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że poczynione przez sąd penitencjarny ustalenia faktyczne i prawne są prawidłowe, a skazany M. J. nie zasługuje na warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia kary pozbawienia wolności. Podkreślić w pierwszej kolejności należy, że stosownie do treści art. 77 § 1 k.k., skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu, uzasadniają przekonanie, że po zwolnieniu będzie on stosował się do orzeczonego środka probacyjnego i przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.

Sąd Apelacyjny w pełni podziela wyrażony w zaskarżonym postanowieniu pogląd, iż w stosunku do skazanego nie można sformułować pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej. Jak słusznie zauważył sąd a quo, zachowanie skazanego w warunkach izolacji jest zmienne. O ile bowiem M. J. był nagradzany regulaminowo, to dopuścił się również przewinień skutkujących karami dyscyplinarnym, z których ostatnie miało miejsce w listopadzie 2022 roku. Trafnie również sąd I instancji wskazał na fakt uprzedniej wielokrotnej karalności skazanego, niewątpliwie przemawiające na niekorzyść M.

J. okoliczności popełnionych przestępstw i ich wielość. Wreszcie dostrzec należy, że zarówno orzeczone dotychczas wobec skazanego kary, w tym i o charakterze izolacyjnym, jak i środek probacyjny, nie stanowiły dla wymienionego bodźca do zasadniczej zmiany jego zachowania, a w szczególności do zaniechania kolejnych naruszeń porządku prawnego. W świetle naprowadzonych wyżej okoliczności, zaaprobować należy wyrażony finalnie w kontestowanym orzeczeniu pogląd, że skazany nie daje gwarancji przestrzegania porządku prawnego w warunkach wolnościowych, a proces jego resocjalizacji winien być kontynuowany w warunkach bezpośredniego nadzoru nad M.

J.. Podstaw do zmiany kwestionowanego postanowienia nie dostarcza również argumentacja zaprezentowana przez skarżącego w środku odwoławczym. Okoliczność, że skazany przed osadzeniem pracował poza granicami kary i po opuszczeniu jednostki penitencjarnej zamierza kontynuować pracę w żaden sposób nie niweczy słuszności zasadniczego wniosku, iż w stosunku do skarżącego brak jest podstaw do sformułowania pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej. Sąd Apelacyjny podzielił w związku z powyższym pogląd, że zachowanie skazanego nie daje gwarancji, że pomimo nie wykonania kary w całości, będzie przestrzegał ona porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.

Tym samym brak było podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia zgodnie z intencją skarżącego. Z uwagi na fakt, że skazany przebywa w zakładzie karnym, Sąd uznał, iż uiszczenie przez niego wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym byłoby zbyt uciążliwe, a wręcz niemożliwe. Z tego względu Sąd Apelacyjny na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zwolnił skazanego w całości od ich zapłaty, określając jednocześnie, że ponosi je Skarb Państwa. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

ZARZĄDZENIE - odpis postanowienia doręczyć skazanemu z pouczeniem o prawomocności; - zwrócić akta sprawy. Katowice, dnia 7 lutego 2023 roku