Court grants fee waiver to pensioner whose funds were transferred to debtor's account.
Legislator summary
AI generatedThe Second District Court in Kalisz overturned the Regional Court's refusal to waive court costs for the plaintiff. Although the lower court found the plaintiff had 40,000 PLN in savings, the appellate court determined these funds were transferred to the defendant's account and the plaintiff lacked access to them. Consequently, the court granted the fee waiver based on the plaintiff's actual inability to pay due to the transfer and lack of creditworthiness.
Legislator headnote
AI generatedArt. 386 § 4 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: A party is entitled to a waiver of court costs if they lack the means to pay, even if nominal funds exist, provided those funds are not accessible to the party due to third-party transfers or legal restrictions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 225/14 POSTANOWIENIE K., dnia 20 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Barbara Mokras po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2014 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa P. K. przeciwko D. K. o zapłatę w przedmiocie zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 21 stycznia 2014 r., (...) w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie poprzez zwolnienie P. K.od kosztów sądowych w sprawie z powództwa P. K.przeciwko D. K.o zapłatę, toczącej się przed Sądem Rejonowym w Jarocinie pod sygnaturą akt (...).
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy w Jarocinie oddalił wniosek powoda P. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie przeciwko D. K. o zapłatę kwoty 39.996,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy wskazał, że powód posiada na rachunkach bankowych środków pieniężne w wysokości 40.000,00 zł, które pozwalają jemu na ponoszenie kosztów sądowych. Nadto Sąd I instancji uznał, że powód powinien zgromadzić środki finansowe na prowadzenie sprawy, w tym nawet podjąć starania o skredytowanie tych wydatków. Od powyższego postanowienia powód wniósł zażalenie, wnosząc o jego zmianę poprzez całkowite albo częściowe zwolnienie od opłaty sądowej od pozwu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie posiada środków pieniężnych na uiszczenie opłaty od pozwu, w tym zgromadzonych na rachunku bankowym.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika ze złożonego przez powoda oświadczenia majątkowego oraz zgromadzonych w sprawie dokumentów, powód osiąga dochód z tytułu świadczenia emerytalnego w kwocie 1.797,22 zł brutto, z której to kwoty komornik sądowy potrąca kwotę 1.078,33 zł z tytułu egzekucji świadczenia alimentacyjnego. Wbrew stanowisku Sądu Rejonowego, powód nie posiada dostępu do rachunku bankowego, na którym znajdują się środki pieniężne. Kwota 40.000 zł, którą pozyskał z tytułu wypłaty środków pieniężnych pochodzących z lokaty bankowej, została przez niego w całości wpłacona na inny rachunek bankowy należący do D.
K., a następnie została wpłacona na kolejny rachunek bankowy, w kwocie 30.000 zł. Zgodnie z twierdzeniami powoda, których nie ma podstaw by w chwili obecnej zakwestionować, powód nie jest upoważniony do dysponowania środkami zgromadzonymi na tych rachunkach, a które są objęte żądaniem zapłaty niniejszego pozwu. Nie można przy tym podzielić stanowiska Sądu I instancji, że na powodzie ciążyła powinność zgromadzenia środków pieniężnych na uiszczenie opłaty od pozwu, skoro – jak wynika z jego treści - zdarzenie stanowiące tytuł żądania zapłaty skutkowało jednocześnie ograniczeniem powoda w dostępnie do środków pieniężnych.
Nie można również zgodzić się z argumentem Sądu a quo , że w celu pozyskania środków na opłatę do pozwu powód winien podjąć starania o ich skredytowanie, skoro – jak zasadnie podniósł skarżący – mając na uwadze jego sytuację materialną, nie posiada on zdolności kredytowej. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Okręgowy – na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. – orzekł jak w sentencji postanowienia.