Legislator Case Law & Legislation
I C 2663/23 AI generated

Court dismisses claim for perpetual use fees due to successful statute of limitations defense by defendant.

Case Number I C 2663/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for annual perpetual use fees for the years 2015 through 2018. The defendant successfully argued that these periodic payments were subject to a three-year statute of limitations under the Civil Code, which had expired before the lawsuit was filed. The court rejected the plaintiff's attempt to amend the claim and confirmed that the limitation period began upon the final judgment establishing the debt, not upon the plaintiff's demand.

Legislator headnote

AI generated

Art. 118 k.c.; Art. 120 § 1 zd. 2 k.c.; Periodic claims for perpetual use fees are subject to a three-year limitation period that begins from the date the right becomes enforceable, not from the creditor's demand for payment.

Keywords

AI generated
statute of limitations periodic claims perpetual use fees Civil Code provisions limitation period start claim amendment simplified procedure

Cited Legislation

AI generated
art. 505 § 8 k.p.c.
ż wartość przedmiotu sporu nie przekracza 4 000 zł, uzasadnienie sporządzono w skróconej formie stosownie do art. 505 8 § 4 k.p.c., ograniczając je do wyjaśnienia podstawy prawnej z podaniem przepisów prawa.
art. 118 k.c.
Zgodnie z art. 118 k.c. roszczenia o świadczenia okresowe przedawniają się z upływem 3 lat.
art. 120 § 1 zd. 2 k.c.
4 u.g.n.), jednakże w takim wypadku zgodnie z art. 120 § 1 zd. 2 k.c. 3-letni termin przedawnienia zaczął biec od 11 maja 2017 r., kiedy powód mógł najwcześniej dochodzić roszczenia od pozwanego, i upłynął 31 grudnia 2020 r.
art. 119 k.c.
z art. 119 k.c. niezasługująca na uwzględnienie jest koncepcja powoda, jakoby termin przedawnienia rozpoczął bieg dopiero w momencie, kiedy wezwał pozwanego do zapłaty, a więc żeby początek biegu terminu przedawnienia był zależny od czynności wierzyciela.
art. 79 ust. 5 u.g.n.
Przeciwnie, nie tylko z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 79 ust.
art. 78 ust. 4 u.g.n.
również art. 78 ust. 4 u.g.n. i art.
art. 77 ust. 2a u.g.n.
i art. 77 ust. 2a u.g.n.), ale i z samej treści wyroku (k.
art. 118 k.c
art. 5054 § 1 k.p.c
wskazać, że nie dochodzi opłat rocznych za lata 2015, 2016, 2017 i 2018, tylko dopłaty zasądzonej wyrokiem sądu, co było jednak zgodnie z art. 5054 § 1 k.p.c.
art. 119 k.c

Cited Case Law

AI generated
IV C 670/16
Abstrahując jednak od tego, nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko powoda, jakoby wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 28 marca 2017 r., IV C 670/16, prawomocnym z dniem 11 maja 2017 r., zasądzono jakąś „dopłatę” tj.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

sygn. akt I C 2663/23

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 20 października 2023 roku Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w W. w I Wydziale Cywilnym w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 20 października 2023 roku w W. sprawy z powództwa miasta stołecznego W. przeciwko J. K. o zapłatę oddala powództwo.

UZASADNIENIE

P. ż wartość przedmiotu sporu nie przekracza 4 000 zł, uzasadnienie sporządzono w skróconej formie stosownie do art. 505 8 § 4 k.p.c., ograniczając je do wyjaśnienia podstawy prawnej z podaniem przepisów prawa. Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie z uwagi na skutecznie podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia. Zgodnie z art. 118 k.c. roszczenia o świadczenia okresowe przedawniają się z upływem 3 lat. Powód dochodził opłat rocznych za użytkowanie wieczyste za lata 2015, 2016, 2017 i 2018, wnosząc pozew 3 lipca 2023 r. (k. 18). W pozwie podano daty wymagalności odpowiednio 1.04.2015 r., 1.04.2016 r., 1.04.2017 r. i 1.04.2018 r. Oczywiste jest tym samym, że tak sformułowane roszczenia przedawniły się odpowiednio: 31.12.2018 r., 31.12.2019 r., 31.12.2020 r. i 31.12.2021 r., a więc przed wniesieniem pozwu. Następnie powód pismem z 11 października 2023 r. (k.

33) usiłował dokonać zmiany powództwa, tj. wskazać, że nie dochodzi opłat rocznych za lata 2015, 2016, 2017 i 2018, tylko dopłaty zasądzonej wyrokiem sądu, co było jednak zgodnie z art. 5054 § 1 k.p.c. bezskuteczne, jako że sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, w którym niedopuszczalne są zmiany powództwa. Abstrahując jednak od tego, nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko powoda, jakoby wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 28 marca 2017 r., IV C 670/16, prawomocnym z dniem 11 maja 2017 r., zasądzono jakąś „dopłatę” tj. innego rodzaju niż opłata roczna świadczenie, mające charakter jednorazowy. Przeciwnie, nie tylko z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 79 ust. 5 i 8 u.g.n., por. również art. 78 ust. 4 u.g.n. i art. 77 ust. 2a u.g.n.), ale i z samej treści wyroku (k.

16) wynika niedwuznacznie, że świadczeniem, którego wysokość ustalił sąd, była opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego, m.in. za lata 2015, 2016, 2017 i 2018, a więc sztandarowy przykład świadczenia o charakterze okresowym tj. cyklicznego i zależnego od czynnika czasu, przedawnialnego w 3-letnim terminie. Oczywiście powód nie mógł dochodzić opłat rocznych w podwyższonej wysokości przed 11 maja 2017 r., kiedy uprawomocnił się wyrok sądu (art. 78 ust. 4 u.g.n.), jednakże w takim wypadku zgodnie z art. 120 § 1 zd. 2 k.c. 3-letni termin przedawnienia zaczął biec od 11 maja 2017 r., kiedy powód mógł najwcześniej dochodzić roszczenia od pozwanego, i upłynął 31 grudnia 2020 r. (jak chodzi o roszczenia z tytułu opłat rocznych za lata 2015, 2016 i 2017) oraz 31 grudnia 2021 r. (jak chodzi o roszczenia z tytułu opłaty rocznej za 2018 rok).

W świetle art. 120 § 1 zd. 2 k.c. w zw. z art. 119 k.c. niezasługująca na uwzględnienie jest koncepcja powoda, jakoby termin przedawnienia rozpoczął bieg dopiero w momencie, kiedy wezwał pozwanego do zapłaty, a więc żeby początek biegu terminu przedawnienia był zależny od czynności wierzyciela. Z. ądzenia: - odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda r. pr. M. K. przez umieszczenie w portalu informacyjnym, - odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pozwanemu z pouczeniem, że w terminie 14 dni może wnieść apelację do Sądu Okręgowego w Warszawie za pośrednictwem tut. sądu.

W., 20 listopada 2023 roku asesor sądowy M. J.