Plaintiff's claim dismissed because defendant is a consumer, not a trader, so the trade delay statute does not apply.
Legislator summary
AI generatedThe plaintiff sued for compensation under the Trade Delay Act, claiming costs from four invoices issued between 2022 and 2023. The defendant, who did not answer, was identified as a natural person rather than a trader based on the absence of business registration. The court dismissed the claim because the Act applies only to transactions between traders or public bodies, not to contracts with consumers.
Legislator headnote
AI generatedArt. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych; The Act on Combating Excessive Delays in Trade Transactions applies exclusively to transactions between traders or public bodies and does not extend to contracts concluded with consumers.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 243/24 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Andrzej Antkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2024 r. w Grudziądzu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) G. przeciwko I. K. o zapłatę 1. oddala powództwo;
2. oddala wniosek powódki o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 243/24
UZASADNIENIE
wyroku zaocznego W pozwie z 16 stycznia 2024 r. (...) G. wniosła o zasądzenie od I. K. 738,41 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 403). Koszty te wynikały z czterech not księgowych wystawionych w latach 2022 – 2023 (k. 4-10 akt). Pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew. Sprawę rozpoznano w postępowaniu uproszczonym (k. 1 akt).
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:
B. w sprawie jest to, że strony zawarły umowę o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Na mocy tej umowy pozwany jako odbiorca wody zobowiązany był do uiszczania należności za dostarczoną przez powódkę wodę i odprowadzone ścieki. Powódka wystawiała faktury na pozwanego, których pozwany nie płacił. W związku z tym powódka wystawiła na pozwanego cztery nowe księgowe: - nota nr (...) na kwotę 187,60 zł z terminem wymagalności 29.04.2022 r., - nota nr (...) na kwotę 183,20 zł z terminem wymagalności 29.07.2022 r., - nota nr (...) na kwotę 189,60 zł z terminem wymagalności 11.10.2022 r.. - nota nr (...) na kwotę 178,01 zł z terminem wymagalności 29.09.2023 r.
Noty te obejmowały rekompensatę za koszty odzyskiwania należności zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Pozwany nie zapłacił kwot wynikających z tych not. Okoliczności niesporne: pozew i dokumenty dołączone do pozwu - k. 4-10 akt sprawy Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 2003 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r. poz. 1790) przepisy tej ustawy stosuje się do transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są przedsiębiorcy i jednostki sektora finansów publicznych.
Transakcja handlowa w rozumieniu tej ustawy do umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością. Z przepisów powołanej ustawy wynika zatem, że nie stosuje się jej do umowy dostawy wody i odprowadzania ścieków, której stroną jest osoba fizyczna jako konsument. Powódka nie wykazała żadnym dokumentem, że pozwany jest przedsiębiorcą i że zawierał umowę o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków w ramach działalności gospodarczej.
Nie wynika to z pozwu i dokumentów dołączonych do pozwu. Powódka nie powołała się zresztą na tę okoliczność w pozwie. Pozwany nie figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W tych okolicznościach powództwo należało oddalić jako bezzasadne, gdyż nie zostało wykazane, aby wobec pozwanego miała zastosowanie ustawa z 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Powódka przegrała sprawę w całości, dlatego ponosi koszty związane z wniesieniem pozwu, tj. opłatę od pozwu w kwocie 100 zł (art. 98 § 1 k.p.c.).