Civil court dismisses loan claim due to lack of written contract and missing defendant signatures.
Legislator summary
AI generatedThe civil court dismissed the plaintiff's claim for payment based on a loan agreement. The plaintiff failed to provide a signed contract or evidence of debt assignment, while the defendant argued the documents were invalid. The court ruled that the burden of proof rested on the plaintiff, who could not establish the existence or validity of the debt.
Legislator headnote
AI generatedArt. 659 § 1 k.c.; Art. 3 ust. 1, 2 pkt 1 ustawy o kredycie konsumenckim: In loan disputes, the plaintiff bears the burden of proving the existence and validity of the contract, including the defendant's signature, and failure to do so results in dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
S ygn. akt: I C 197/23 upr WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 października 2023 roku Sąd Rejonowy w Głubczycach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Kamil Nowecki Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Kaźmierczak po rozpoznaniu sprawy z powództwa (...) Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością (...) Spółka komandytowa z siedzibą w M. przeciwko D. W. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 197/23
UZASADNIENIE
Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka komandytowa w W. pozwem wniesionym do tut. Sądu 4 maja 2023 roku domagał się zasądzenia od D. W. kwoty 16.584,12 zł wraz z odsetkami oraz zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że roszczenie wynika z umowy pożyczki z dnia 16 czerwca 2022 roku. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Link (...) wygenerował dokument „wezwanie do zapłaty po przelewie wierzytelności” z datą 23 grudnia 2022 r. Dowód: wydruk k. 9 (...) SP. z o. o. w B. wygenerowała dokument „ramowa umowa pożyczki” Dowód: wydruk k. 25-27
Sąd zważył co następuje
Powództwo w niniejszej sprawie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przenosi pięćset złotych, powinna być stwierdzona pismem. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (tj.
Dz. U. z 2014 roku, poz. 1497 ze zm.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki. Przy umowie pożyczki, głównymi świadczeniami stron są, po stronie pożyczkodawcy udostępnienie określonych środków finansowych do korzystania na określony okres czasu, a ze strony pożyczkobiorcy, zwrot tych środków.
Istotnym jest również, że umowa pożyczki została przy tym ukształtowania w kodeksie cywilnym w taki sposób, że co do zasady może być zarówno umową odpłatną, jak i nieodpłatną. W przypadku zawarcia przez strony odpłatnej umowy pożyczki, wynagrodzenie pożyczkodawcy winno być wyraźnie określone w umowie. Zatem w procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki, powód jest zobowiązany udowodnić, że strony zawarły umowę tej kategorii, a także, że przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku.
Biorący pożyczkę powinien zaś wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości, przy czym obie strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29).
Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego. Powód przedstawiając stan faktyczny sprawy, powołał się na umowę pożyczki wskazując wyłącznie datę zawarcia umowy i jej numer oraz załączając wydruk umowy. Wydruk nie zawiera podpisu pozwanej. Dokumentacja dołączona do pozwu również nie zawiera podpisu pozwanej ani pełnomocnika. Nie zostały dołączone również kompletne i podpisane dokumenty dotyczące cesji między pierwotnym wierzycielem a powodem. Należy również zauważyć, że żaden dokument złożony i powołany przez powoda nie dokumentuje kwestii istnienia i wymagalności roszczenia.
Brak również dowodu na to, że pozwana kiedykolwiek była wzywana do spełnienia świadczenia, przedmiotowa umowa obowiązywała i została wypowiedziana. Ponadto dokumenty wskazują na możliwość zaistnienia tzw. „rolowania długu”, które Sąd w niniejszym składzie uznaje za rażąco sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał w sposób, który nie budził wątpliwości, zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia, to zasadnym było oddalenie powództwa. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wstępie.
Sygn. akt I C 197/23 ZARZĄDZENIE odnotować, doręczyć zgodnie z wnioskiem pełnomocnikowi powoda; kal. 14 dni. G., 8 listopada 2023 roku