Social Security Court dismissed appeal on pension recalculation, ruling the 10-year calculation period must follow the pension application date, not the disability pension date. The court rejected the claimant's argument to use earnings from 1976-1986. The court upheld the original decision based on statutory interpretation. The court found the claimant failed to prove higher past earnings. The court determined the organ calculated the pension correctly. The court applied the correct legal provisions to the case. The court dismissed the appeal as unfounded. The court ruled in favor of the Social Security Institution. The court rejected the claimant's request for recalculation. The court confirmed the original pension amount was correct.

Sygn. akt IV U 4/12

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2014r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jerzy Zalasiński Protokolant st. sekr. sądowy Marta Żuk po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014r. w Siedlcach na rozprawie odwołania Z. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 4 listopada 2011 r. (Nr (...)- (...) ) w sprawie Z. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o wysokość emerytury oddala odwołanie Sygn. akt IV U 4/12

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 04.11.2011r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonemu Z. B. prawa do ponownego ustalenia wysokości świadczenia. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy podniósł, powołując się na treść art. 111 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, że wniosek o przeliczenie świadczenia jest niezasadny, ponieważ wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w każdym innym wariancie jest niższy od przyjętego do wyliczenia pobieranej przez ubezpieczonego emerytury. Od decyzji tej odwołanie złożył pełnomocnik ubezpieczonego wnosząc o jej uchylenie i zobowiązanie organu rentowego do ponownego wyliczenia pobieranej przez Z.

B. emerytury na podstawie art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS mając na uwadze wynagrodzenie pobrane przez ubezpieczonego od czerwca 1976r. do czerwca 1986r. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 111 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, lecz art. 114 tejże ustawy, ponieważ wniosek ubezpieczonego jest zakwestionowaniem wysokości emerytury ustalonej po raz pierwszy. Powołał się przy tym na uchwałę Sądu Najwyższego z 15.02.2006r. II UZP 16/05. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie.

Uzasadniając swoje stanowisko powołał się na te same argumenty, co w uzasadnieniu decyzji. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny. Ubezpieczony Z. B. złożył w dniu 15.06.1987r. wniosek o rentę inwalidzką z zastrzeżeniem przyjęcia za podstawę wymiaru świadczenia przeciętny miesięczny zarobek z 12 miesięcy to jest od dnia 01.07.1985r. do 30.06.1986r. Kolejnymi decyzjami organ rentowy ustalał ubezpieczonemu prawo do renty z uwzględnieniem zarobków osiąganych w tym okresie. Decyzją z dnia 09.06.2000r. ubezpieczonemu przyznano stałą rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru ustalono na 193,10%. Kwotę bazową przyjęto w wysokości 666,96 zł. W dniu 07.10.2003r. Z. B. złożył wniosek o emeryturę. Wnosił o ustalenie podstawy wymiaru świadczenia z zastosowaniem najkorzystniejszego wariantu. Decyzją z dnia 03.11.2003r. ZUS O/S. przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury. Do wyliczenia wysokości świadczenia organ rentowy przyjął na podstawie art. 21 ust.1 pkt.1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS podstawę wymiaru renty. Do obliczenia tzw. części socjalnej emerytury przyjęto kwotę bazową obowiązującą w dniu nabycia prawa do świadczenia to jest 1862,62 zł.

Wysokość emerytury Z. B. wyliczona w oparciu o wynagrodzenie z 20 najkorzystniejszych lat wyniosłaby 1716,87 zł. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósłby 115,88%. Emerytura byłaby niższa od obecnie pobieranej. Wysokość emerytury Z. B. wyliczona w oparciu wynagrodzenie z 10 kolejnych lat osiąganych przed datą złożenia wniosku o rentę, to jest z lat 1976-1985 wyniosłaby od dnia 01.03.2012r. 1999,65 zł. (WWW wyniósłby 146,88%). Tak wyliczona emerytura byłaby nieznacznie niższa od obecnie pobieranej. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o akta ZUS, akta osobowe ubezpieczonego, dokumenty (k.5-10), opinie biegłej (k.43-47, 62-64, 85-87, 133-135, 166-167, 211-213), zeznania świadków K.

G. (k.196v), J. B. (k. 197), zeznania ubezpieczonego (k. 197-197v) w części którym dał wiarę. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Odwołanie nie jest uzasadnione. Ubezpieczony prawidłowo wywodzi swoje roszczenie z treści art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U. Nr 162, poz.1118 ze zm.). We wniosku o emeryturę ubezpieczony nie określił z jakiego okresu należy przyjąć wynagrodzenie do ustalenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru, pozostawiając organowi rentowemu wybór najkorzystniejszego wariantu. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 15.02.2006r. sygn. akt II UZP 16/05 ubezpieczony, pobierający rentę z tytułu niezdolności do pracy, który we wniosku o emeryturę nie zgłosił żądania ustalenia podstawy wymiaru na nowo, a uczynił to dopiero po uprawomocnieniu się decyzji przyznającej świadczenie emerytalne, zachowuje prawo do obliczenia emerytury zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Jednak w ocenie Sądu Okręgowego wysokość emerytury Z. B. wyliczona w oparciu o art. 21 ust.1 pkt.1 cytowanej ustawy jest najkorzystniejsza. Po pierwsze należy zauważyć, że nie jest możliwe przyjęcie do wyliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynagrodzenia osiąganego przez ubezpieczonego w latach 1976-1986. Zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę.

Ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę w dniu 07.10.2003r. a zatem okres 10 kolejnych lat powinien przypadać na okres 07.10.1983r.-07.10.2003r. Zdaniem Sądu Okręgowego nie można uwzględnić 20 lat poprzedzających datę wniosku o rentę, ponieważ ubezpieczony obecnie pobiera emeryturę. Podobne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 05.04.2007r. sygn. akt I UZP 7/06 stwierdzając, iż niezbyt fortunnie użyty przez ustawodawcę do przeliczanego świadczenia łącznik "lub" nie może być jednak interpretowany w ten sposób, że ubezpieczonemu pobierającemu emeryturę (emerytowi) należy ponownie obliczać przysługującą mu emeryturę według rygorów i zasad wyliczenia renty z tytułu niezdolności do pracy (według porządku przyznawania świadczeń rentowych), albo że renciście można ponownie obliczać przysługującą mu rentę według odrębnego reżimu ustalania prawa do emerytury.

Jeżeli zatem wniosek o ponowne obliczenie dotyczy pobieranej renty z tytułu niezdolności do pracy, to możliwość wskazania okresu 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, odnosi się do roku, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie pobieranej renty albo o ponowne ustalenie tego świadczenia. Natomiast w przypadku wniosku o ponowne obliczenie emerytury - możliwość wskazania okresu 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, odnosi się do roku, w którym ubezpieczony zgłosił wniosek o emeryturę lub ponowne obliczenie tego świadczenia.

Przyjmując hipotetycznie inną wykładnię tego przepisu należy zauważyć, że również emerytura wyliczona w oparciu o wynagrodzenie ubezpieczonego otrzymywane w latach 1976-1986 będzie niższa od obecnie otrzymywanej. Sąd podzielił opinię biegłej A. D. (k. 133-135), z której wynika, że świadczenie należne Z. B. wyniosłoby na dzień 01.03.2012r. 1999,65 zł. Sąd nie podzielił wariantu opinii (k.211-213) przyjmującego, że ubezpieczony w okresie od 01.01.1976r. do 31.12.1977r. pracował w takich samych warunkach, wymiarze i rozkładzie czasu pracy jak w roku 1978.

Ubezpieczony nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów w postaci dokumentów, a przesłuchani w sprawie świadkowie nie umieli nic powiedzieć na temat wysokości i składników wynagrodzenia ubezpieczonego w tamtym okresie. Sąd Okręgowy podziela wykładnię Sądu Apelacyjnego w Lublinie zawartą w tezie do wyroku z dnia 04.10.2012r. sygn. akt IIIAUa 305/12 zgodnie z którą w przypadku braku dokumentacji płacowej istnieje możliwość ustalenia wysokości wynagrodzenia ubezpieczonego w oparciu o dokumentację zastępczą znajdująca się w aktach osobowych, takich jak umowy o pracę, angaże, w których zawarte są dane dotyczące wynagrodzenia, wówczas można uwzględniać tylko takie składniki, które są pewne, wypłacane były w danym okresie stale i w określonej wysokości.

Należy zatem stwierdzić, że organ rentowy wyliczył emeryturę Z. B. zgodnie z jego wnioskiem z dnia 07.10.2003r. to znaczy przyjmując najkorzystniejszy wariant. Z tych względów odwołania nie można uznać za zasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na mocy art. 477 14 par. 1 kpc orzekł jak w sentencji wyroku.