Court dismissed debtor's appeal on enforcement costs, ruling enforcement was timely and not premature.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the debtor's appeal against a court bailiff's decision to charge full enforcement costs. The debtor argued that enforcement was premature and unreasonably initiated after a partial judgment was already in force. The court found the enforcement timely because the remaining debt had not yet been collected, thereby rejecting the claim of lack of purpose.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji; art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c.: The court may reject an appeal against enforcement costs if the enforcement was timely and not premature, as the enforcement officer is bound by the title of execution and cannot examine the merits of the underlying claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III Cz 186/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący – Sędzia: SO Leszek Dąbek Sędziowie: SO Magdalena Balion – Hajduk SR (del.) Roman Troll (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzyciela G. B. przeciwko dłużnikowi W. K. o świadczenie pieniężne na skutek skargi dłużnika na rozstrzygnięcia zawarte w punktach 2 i 4 postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bytomiu J. T. z dnia 15 maja 2013 r. w sprawie Km 990/13 na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I Co 1271/13 postanawia: oddalić zażalenie. SSR (del.) Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Magdalena Balion – Hajduk Sygn. akt III Cz 186/14
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 11 października 2013 r. Sąd Rejonowy w Zabrzu oddalił skargę dłużnika na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bytomiu J. T. w sprawie Km 990/13). W uzasadnieniu wskazał, że komornik prawidłowo naliczył opłatę egzekucyjną i obciążył nią dłużnika, a egzekucja został wszczęta prawidłowo. Postanowienie to zaskarżył dłużnik w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania (art. 98 § 1 kpc i art. 328 § 2 kpc w związku z art. 361 kpc) poprzez nieprzyjęcie, że to wierzyciel jest zobowiązany do pokrycia kosztów postępowania egzekucyjnego i niezakreślenie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że nie zachodziła niecelowość ani przedwczesność egzekucji i wniosek wierzyciela był uzasadniony zaś postawa dłużnika uzasadniała wszczęcie egzekucji.
Przy tak postawionych zarzutach dłużnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w ten sposób, że kosztami postępowania egzekucyjnego obarczy się w całości wierzyciela ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu dłużnik wskazał, że wierzyciel wszczął postępowanie egzekucyjne pomimo zbiegu egzekucji i złożenia zarzutów od nakazu zapłaty, co skutkowało oddaleniem powództwa ponad kwotę 325 zł z umownymi odsetkami od 15 marca 2012 r., dlatego też to wierzyciel jest stroną przegrywającą, a postępowanie egzekucyjne było przedwczesne i niecelowe, a dłużnik nie przyczynił się to wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
Ponadto sąd pierwszej instancji – zdaniem dłużnika – przyjął nieprawidłowo, że postawa dłużnika uzasadniała wszczęcie postępowania pomimo braku ustaleń faktycznych w tym zakresie, a uzasadnienie w tej części jest lakoniczne i ogólnikowe.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne i dlatego zostało oddalone. Zgodnie z przepisem art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 231, poz. 1376 ze zm.), jeszcze przed zmianą mocą ustawy z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. poz. 1513), w sprawach o świadczenia pieniężne w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 kpc komornik pobiera opłatę stosunkową w wysokości 5% świadczenia pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.
W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela zgłoszony przed zawiadomieniem dłużnika o wszczęciu egzekucji, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 1/10 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. W przypadku niecelowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego opłatę uiszcza wierzyciel, a komornik w celu jej pobrania wydaje postanowienie, w którym wzywa wierzyciela do uiszczenia należności z tego tytułu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, przy czym postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności (art. 49 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji).
Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2013 r. (sygn. akt III CZP 109/12, opublik. w OSNC z 2013, nr 10, poz. 115) art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji ma zastosowanie także w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela w sytuacji, gdy będący podstawą egzekucji nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym utracił moc po wszczęciu egzekucji. Art. 49 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji ma charakter wyjątkowy i należy go interpretować zawężająco (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2010 r., III CZP 93/10, OSNC 2011, nr 7-8, poz. 80 oraz uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., P 13/11, OTK-A Zb.Urz. 2012, nr 6, poz. 67), a chodzi w nim o sytuację, w której w chwili wszczęcia postępowania czynności komornika nie mogły doprowadzić do zrealizowania obowiązku objętego tytułem wykonawczym, wierzyciel zaś jeszcze przed złożeniem wniosku egzekucyjnego mógł się o tym dowiedzieć i nie składać wniosku egzekucyjnego, dlatego ocena niecelowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego w każdym przypadku dokonywana jest na chwilę jego zainicjowania.
W rozpoznawanej sprawie w toku postępowania egzekucyjnego wszczętego 17 kwietnia 2013 r., a prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bytomiu J. T. (Km 990/13) nie doszło do wyegzekwowania od dłużnika żadnej kwoty. Postępowanie to wszczęto na podstawie tytułu wykonawczego, który został oznaczony do wykonania jako prawomocny (obecnie znajduje się on w aktach Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Zabrzu M. G. w sprawie o sygn. akt Km 3748/13). Wykonalność nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym z weksla na kwotę 11 800 zł z ustawowymi odsetkami (I Nc 2784/12) została wstrzymana postanowieniem z dnia 11 maja 2013 r., a dnia 27 maja 2013 r.
Sąd Rejonowy w Bytomiu uchylił nakaz zapłaty ponad kwotę 325 zł z umownymi odsetkami (I C 228/13) wskazując w uzasadnieniu, że dłużnik nie wykazał, iż uiścił kwotę 325 zł, wyrok ten jest już prawomocny. Dlatego też egzekucja został wszczęta prawidłowo i była celowa, gdyż zobowiązanie do zapłaty kwoty 325 zł z umownymi odsetkami istniało w dniu jej wszczęcia, a kwota ta nie została wyegzekwowana. Jednocześnie wierzyciel dnia 14 maja 2013 r., czyli jeszcze przed doręczeniem mu postanowienia o wstrzymaniu wykonalności nakazu zapłaty, które miało miejsce 17 maja 2013 r., wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Komornik zaś postanowieniem z dnia 15 maja 2013 r. umorzył to postępowanie (Km 990/13) i obciążył dłużnika kosztami egzekucyjnymi w całości wskazując, że jest to opłata w wysokości 308,08 zł oraz wydatki w kwocie 28,50 zł i wezwał dłużnika do zapłaty kwoty 308,08 zł. Sąd Rejonowy w Zabrzu dokonał więc prawidłowych ustaleń faktycznych i Sąd Okręgowy te ustalenia uznaje za własne. Odnoście zaś wysokości przeciętnego wynagrodzenia należy zauważyć, iż wynosiło ono 3 080,84 zł w 2012 r. (M. P. Z 2013 r., poz. 107), albowiem przez przeciętne wynagrodzenie miesięczne należy rozumieć przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczpospolitej Polskiej Monitor Polski zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j.
Dz. U. z 2012 r., poz. 592), stosowanego poczynając od drugiego kwartału roku przez okres pełnego roku [art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t. j. Dz. U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1376 ze zm.)]. Z tego powodu minimalna opłata stosunkowa (1/10), jeszcze przed zmianą mocą ustawy z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, wynosi 308,08 zł i komornik prawidłowo wskazał jej wysokość. Dodać należy, że komornika wiąże tytuł wykonawczy i nie ma on możliwości badania jego zasadności oraz wymagalności roszczenia nim objętego (art. 804 kpc).
Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 385 kpc w związku z art. 397 § 2 kpc i art. 49 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji w brzmieniu jeszcze przed zmianą mocą ustawy z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji należało skargę oddalić jako bezzasadną, albowiem nie zachodziła w sprawie niecelowość ani przedwczesność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ponieważ w chwili wszczęcia postępowania dłużnik nie uiścił należności (325 zł wraz z umownymi odsetkami), a ustalenie przez komornika wysokości opłaty jako minimalnej jest prawidłowe, biorąc pod uwagę dokonane czynności i okres trwania postępowania egzekucyjnego.
SSR (del.) Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Magdalena Balion - Hajduk