Court dismissed appeal against execution costs as partial execution was valid despite creditor's calculation errors.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Gliwice dismissed the debtor's appeal regarding execution costs, ruling that the creditor's calculation errors did not invalidate the enforcement proceedings. Although the debtor had paid some debts, the court found the enforcement of the remaining claim was intentional and necessary. Consequently, the debtor remained liable for the statutory minimum execution fees and correspondence costs.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o komornikach sądowych i egzekucji, art. 49 ust. 2; ustawa o postępowaniu cywilnym, art. 385, art. 397 § 2, § 13 pkt 2: Execution costs are properly imposed on the debtor even if the creditor miscalculated the remaining debt, provided the enforcement was partially intentional and the debtor ultimately fulfilled the obligation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III Cz 171/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Krystyna Wiśniewska-Drobny Sędzia SO Tomasz Tatarczyk (spr.) Sędzia SR (del.) Agnieszka Monikowska-Biela po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi dłużniczki W. H. na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gliwicach z 13 marca 2013r. w przedmiocie kosztów egzekucji, sygn. akt VI Km 218/13 z udziałem wierzyciela Gminy G. o świadczenia pieniężne na skutek zażalenia dłużniczki na postanowienie Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Co 2275/13 postanawia: oddalić zażalenie. SSR (del.) Agnieszka Monikowska-Biela SSO Krystyna Wiśniewska-Drobny SSO Tomasz Tatarczyk Sygn. akt III Cz 171/14
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 1 sierpnia 2013r. Sąd Rejonowy oddalił skargę dłużniczki na obciążenie jej kosztami egzekucji. Stwierdził, że jakkolwiek wszczęcie egzekucji było w części niecelowe wobec zaspokojenia roszczenia wierzyciela w zakresie należności głównej i odsetek, to do zapłaty przez dłużniczkę pozostawała część objętych tytułem wykonawczym kosztów postępowania, którą dłużniczka uregulowała w toku egzekucji. Błąd wierzyciela przy określeniu rozmiaru świadczeń pozostających do wyegzekwowania nie wpłynął na zakres czynności egzekucyjnych komornika i wysokość opłaty, którą komornik określił w minimalnej wysokości – 1/10 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w oparciu o art. 49 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji ustalając łącznie koszty egzekucji, wraz z wydatkami, na 308,77 złotych.
W zażaleniu dłużniczka w oparciu o zarzut obrazy prawa procesowego domagała się uchylenia tego postanowienia i obciążenia wierzyciela kosztami egzekucji, przywołała dowody wpłaty utrzymując, że przed wszczęciem egzekucji zaspokoiła roszczenie wierzyciela, a następnie po ustaleniu z nim dopłaciła kwotę 6 złotych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Nieskutecznie podważa zażalenie ustalenia Sądu Rejonowego co do zakresu, w jakim roszczenia stwierdzone tytułem wykonawczym zostały przed wszczęciem egzekucji zaspokojone przez dłużniczkę. Do zażalenia załączone zostały pokwitowania wpłaty, które nie dotyczą należności skierowanych do egzekucji w sprawie objętej skargą. Egzekucja wszczęta została w oparciu o nakaz zapłaty stwierdzający zobowiązanie dłużniczki z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości w latach 2011 i 2012. Dłużniczka w zażaleniu powołuje się na dowody wpłaty należności z tytułu opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości w roku 2013 i z tytułu podatku od nieruchomości.
Skoro wszczęcie egzekucji co do części stwierdzonych w tytule wykonawczym roszczeń było celowe, a postępowanie egzekucyjne zostało umorzone na wniosek wierzyciela po spełnieniu przez dłużniczkę pozostałego świadczenia, zachodziły podstawy do obciążenia dłużniczki kosztami egzekucji, tj. opłatą w minimalnej wysokości stosownie do art. 49 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji i wydatkami na doręczenie korespondencji stosownie do art. 39 ust. 2 pkt 8 tej ustawy. Z tych względów orzec należało jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 385 w związku z art. 397 § 2 i 13 § 2 k.p.c. SSR (del.) Agnieszka Monikowska-Biela SSO Krystyna Wiśniewska-Drobny SSO Tomasz Tatarczyk