Court grants bridge pension compensation for 15 years of radiation work despite missing official certificates due to employer liquidation.
Legislator summary
AI generatedThe court granted the applicant a bridge pension compensation after finding she worked 15 years in special conditions involving ionizing radiation. Although the Social Insurance Institution denied the claim due to missing employment certificates, the court ruled that the lack of documentation resulted from the objective liquidation of the first employer. The court validated witness testimony and personal records to establish the work periods, overriding the strict documentary requirement.
Legislator headnote
AI generatedArt. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych; Art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Rekompensata przysługuje przy braku formalnych dowodów, gdy brak ten wynika z przyczyn obiektywnych, takich jak likwidacja pracodawcy, a inne dowody wskazują na spełnienie warunków.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III U 588/22
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2023r. Sąd Okręgowy w S. III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Danuta Poniatowska Protokolant: Marta Majewska-Wronowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2023r. w S. sprawy B. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o prawo do rekompensaty w związku z odwołaniem B. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 27 października 2022 r. znak (...) zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje B. M. prawo do rekompensaty.
UZASADNIENIE
Decyzją z 27.10.2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O., powołując się na przepisy ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 504 ze zm.) oraz art. 21 ustawy z dnia 19.12.2008 r. o emeryturach pomostowych (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1924 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr. 8, poz. 43 ze zm.) odmówił B.
M. przyznania rekompensaty ponieważ nie udokumentowała 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Organ rentowy wskazywał na brak świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wystawionego według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7.021983 r. W odwołaniu od tej decyzji B. M. wniosła o jej zmianę i przyznanie rekompensaty. Wskazała, że z przedstawionych organowi rentowemu dokumentów wynika, że cały okres zatrudnienia od 2.09.1985 r. do 31.12.2008 r. pracowała w szczególnych warunkach.
Świadectwo pracy za okres od 2.09.1985 r. do 31.10.2000 r., wystawione przez (...)w E. w likwidacji jest obciążone wadą prawną, natomiast podmiot ten uległ likwidacji, bez ustanowienia następcy prawnego i w związku z tym nie może przedłożyć prawidłowego dokumentu. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. Podtrzymał podstawy skarżonej decyzji i dodatkowo wskazał, iż do pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie uwzględniono okresu od 2.09.1985 r. do 2.07.2000 r. w (...) w E. oraz od 1.11.2000 r. do 31.12.2008 r. w (...) w E. z uwagi na brak świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Sąd ustalił, co następuje: B. M. (ur. (...), nazwisko rodowe K.) w dniu 19.08.2022 r. wystąpiła z wnioskiem o emeryturę. Decyzją z 13.09.2022 r. organ rentowy przyznał jej od 31.08.2022 r. emeryturę w kwocie zaliczkowej. Wypłata świadczenia podlegała zawieszeniu z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia przez uprawnioną. W dniu 29.09.2022r. odwołująca wystąpiła z wnioskiem o wypłatę świadczenia w związku z rozwiązaniem umowy o pracę oraz o przyznanie rekompensaty w związku z pracą w warunkach szczególnych. Jako okresy pracy w warunkach szczególnych odwołująca wskazała dwa okresy zatrudnienia.
Organ renty nie uwzględnił żadnego z nich. Pierwszy sporny okres dotyczył zatrudnienia odwołującej w (...) w E. od 2.09.1985 r. do 31.10.2000 r. Pracę w tym zakładzie podjęła po ukończeniu dwuletniego (...) w B. i uzyskaniu tytułu technika(...). Początkowo została zatrudniona na staż (od 2.09.1985 r. do 30.11.1985 r.), a następnie na czas nieokreślny, jako technik (...) Od początku zatrudnienia do 31.12.1999 r. pracowała również dodatkowo na tym stanowisku w wymiarze 60 godzin w miesiącu (0,54 etatu) w ramach dodatkowego zatrudnienia.
W 2000 r. doszło do załamania sytuacji finansowej (...) w E. i od dnia 3.07.2000r. odwołująca została przeniesiona do Działu (...) w E.. Działalność tej jednostki zakończyła się jej likwidacją. Po likwidacji (...) odwołująca podjęła zatrudnienie w (...) Sp. z o.o. w E., gdzie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy od 1.11.2000 r. do 28.09.2022 r. wykonywała obowiązki starszego (...). W tym zakładzie pracowała do czasu przejścia na emeryturę. Powyższe ustalano na podstawie akt osobowych odwołującej (koperta k. 17). B. M. nie uzyskała świadectw pracy w warunkach szczególnych za żaden z powyższych okresów.
W „standardowych” świadectwach pracy obaj pracodawcy wskazali jednak, że: - od 2.09.1985 r. do 2.07.2000 r. pracowała w warunkach szczególnych na podstawie Dz. Urz. MZiOS z 1989 r. Wykaz A 14041901 (pkt 8 świadectwa pracy z(...) k. 8 akt rentowych); - od 1.11.2000 r. do 31.12.2008 r. wykonywała prace w warunkach szczególnych jako (...) Wykaz A Dział XIV poz.4 (pkt 11 świadectwa pracy z (...) k. 9 akt rentowych). Przesłuchane w charakterze świadków: Z. B. i E. K., to byłe współpracownice odwołującej, których ścieżka zawodowa była praktycznie identyczna ze ścieżką zatrudnienia odwołującej.
Należy zaznaczyć, że świadek Z. B. jest już uprawniona do emerytury i organ rentowy odmówił jej prawa do rekompensaty, wskakując na identyczną argumentację, co w przypadku odwołującej. Świadek odwołała się od negatywnej decyzji do tut Sądu – sprawa sygn. akt III U 144/22 i wyrokiem z 8.06.2022 r. przyznano jej prawdo do rekompensaty. Organ rentowy nie składał od tego orzeczenia apelacji i wyrok stał się prawomocny z dniem 14.07.2022 r. Odwołująca w sprawie III U 144/22 była słuchana w charakterze świadka. Na podstawie zeznań świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie, potwierdzono okoliczności związane z przebiegiem zatrudnienia odwołującej i rodzajem prac przez nią wykonywanych w trakcie obu spornych kresów.
Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z pisemnymi zakresami obowiązków, które znajdują się w aktach osobowych odwołującej, jako (...) i starszy (...)osobiście wykonywała zdjęcia rtg, tomografii i mammografii. Wszystkie te czynności były wykonywane w środowisku o wysokim stopniu promieniowa jonizującego. Zmiana pracodawcy, która wynikła po likwidacji (...) w E., wiązała się jedynie ze zmianą nazwy jednostki zatrudniającej. Czynności przy robieniu zdjęć rtg nadal wykonywała w tym samym budynku i gabinecie. Pod tym względem nic się nie zmieniło.
Do stażu pracy w warunkach szczególnych uwzględniono zatem okresy od 2.09.1985 r. do 2.07.2000 r. i od 1.11.2000r. do 31.12.2008 r.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 19.12.2008 r. o emeryturach pomostowych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 164) rekompensata przysługuje ubezpieczonemu urodzonemu po 31.12.1948 r., jeżeli przed dniem 1.01.2009 r. wykonywał przez co najmniej 15 lat prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów art. 32 i 33 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a nie ma prawa do emerytury określonej: - w art. 46 w związku z art. 29, 32 i 33 lub art. 39, art. 50, art. 50a lub art. 50e albo art. 184 ustawy emerytalnej, - art. 34 i 48 w związku z art. 49 ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2006 r. albo: - art. 3 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 27.07.2005 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z DFUS oraz ustawy Karta Nauczyciela, - art. 88 ustawy z dnia 26.01.1982 r.
Karta Nauczyciela oraz nie ma prawa do emerytury pomostowej. Bezspornym w sprawie było, że B. M. urodziła się po dniu 31.12.1948 r. i nie posiada prawa do emerytury ustalonej na podstawie powołanych powyżej przepisów. Natomiast spór sprowadzał się do ustalenia, czy spełnia warunek dotyczący posiadania na dzień 1.01.2009 r. co najmniej 15- letniego okresu pracy w warunkach szczególnych. W ocenie Sądu, odwołująca spełnia powyższy warunek, gdyż w okresach 2.09.1985 r. do 2.07.2000 r. i od 1.11.2000 r. do 31.12.2008 r. wykonywała stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace w szczególnych warunkach wymienione w Dziale XIV poz. 4 Wykazu A, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, tj. prace narażające na działanie promieniowania jonizującego.
Ustalając powyższe Sąd oparł się na zgromadzonych w sprawie dowodach, w szczególności dokumentacji znajdującej się w aktach organu rentowego, aktach osobowych i zeznaniach świadków. Zeznania świadków Sąd uznał za wiarygodne, gdyż były rzeczowe, logiczne, zasadniczo ze sobą zgodne oraz korespondujące z treścią zgromadzonej w aktach osobowych dokumentacji. Podkreślenia wymaga, iż odwołująca praktycznie przez całe życie zawodowe pracowała w warunkach szczególnych jako (...) do tej pracy też posiadała przygotowanie merytoryczne i tytuł technika(...).
Brak świadectw pracy w warunkach szczególnych wynikał z przyczyn obiektywnych, gdyż pierwszy zakład pracy uległ likwidacji i aktualnie odwołująca nie byłaby w stanie uzyskać takiego dokumentu. Odnośnie drugiego okresu zatrudnienia tj. w (...), uzyskanie świadectwa pracy w warunkach szczególnych nadal narażałoby ją na decyzje odmowną z uwagi na brak 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Analiza akt osobowych, które zdaniem Sądu należy ocenić jako kompletne i wiarygodne pod względem zgormadzonej w nich dokumentacji i sposobu ich prowadzenia, dawała podstawę do uwzględnienia spornych okresów zatrudnienia za wykonywane w warunkach szczególnych i uznanie, że odwołująca spełniła wszystkie warunki do uzyskania prawa do rekompensaty.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji. mt