Civil appeal dismissed; court remands case for retrial due to procedural error in evidence handling.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court overturned the first-instance judgment and remanded the case for a retrial. The defendant argued that the lower court improperly relied on witness testimony without verifying specific electronic loan records. The court found the lower court violated procedural rules by failing to order the plaintiff to submit certified copies of these documents before evidence collection. Consequently, the appeal was upheld, and the case was sent back to the district court for proper evidence verification.
Legislator headnote
AI generatedArt. 126 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 187 § 1 k.p.c.; Art. 208 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 505 § 12 § 1 k.p.c.: The court must order the submission of original or certified copies of documentary evidence before conducting proof proceedings; failure to do so constitutes a procedural violation warranting the remittal of the case for a new trial.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III Ca 199/22
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2023 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Leszek Dąbek po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2023 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko T. B. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II C 1051/21 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego. SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Ca 199/22
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gliwicach w wyroku z dnia11 01 2022r. uwzględnił powództwo (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. i zasądził na jej rzecz od pozwanego T. B. kwotę 3.774,65zł, odsetki umowne w wy-sokości dwukrotności odsetek za opóźnienie, liczonymi od kwoty 3.672,3zł ustawo-wymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21 08 2018r. w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 16 10 2019r. do dnia zapłaty oraz orzekł o kosztach procesu. W ustalonym stanie faktycznym w motywach wyroku stwierdził, że w sprawie „do zawartej przez pozwanego umowy pożyczki z 10 01 2018r.” miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 05 2011r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. 2018 poz. 993).
Następnie dokonała oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego i w jej konkluzji uznał, że „zarzuty pozwanego kwestionujące zawarcie umowy pożyczki wskazane w pozwie, a także istnienie i wysokość wierzytelności pozwanego względem powódki uznać należało za chybione”. Ponadto wyjaśnił, że ustalając wysokość należności pozwanego na rzecz powódki uwzględnił wyliczenia przedstawione w pozwie i w piśmie procesowym powódki z 25 11 2021r. O należnych powódce odsetkach za opóźnienie się pozwanego w zapłacie zasądzonej należności głównej orzekał stosując regulacje art. 481 § 1 i 2 oraz 2 1 k.c. a o kosztach procesu przy zastosowaniu regulacji art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Orzeczenie zaskarżył pozwany T.
B., która wnosiła o jego zmianę przez oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jego rzecz od powódki zwrotu kosztów procesu za obie instancje, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucał, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo procesowe i materialne w sposób wskazany w apelacji. W toku postępowania odwoławczego w dniu 30 03 2022r. zarządzono o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu procesowym uproszczonym.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia powódki przyjmując, że mają one źródło w zawartej przez strony umowie pożyczki, lecz wadliwie rozpoznał sprawę a w konsekwencji tego, skonstruował wadliwą podstawę faktyczną orzeczenia. Przy rozpoznaniu sprawy umknęło bowiem jego uwadze, że powód konsekwentnie w toku postępowania kwestionował podstawę faktyczną powództwa, wobec czego wskazane w niej fakty były pomiędzy stronami sporne i jako takie – stosownie do regulacji art. 6 k.c. – wymagały one udowodnienia.
Konstruując podstawę faktyczną orzeczenia oparł się on na informacjach zawartych w dołączonych przez powodów do pozwu wydrukach z systemu informatycznego pożyczkodawcy. Nie zostały one jednak w żaden sposób uwierzytelnione, przez co jakkolwiek stanowią one „inny środek dowodowy” w rozumieniu art. 309 k.p.c. to ich moc dowodowa jest znikoma i w kontekście zajętego przez pozwanego stanowiska w sprawie, bez ich prawidłowego uwierzytelnienia, bądź potwierdzenia przez informacje zawarte w innych środkach dowodowych (np. dokumentach czy też zeznaniach świadków, a ostatecznie w zeznaniach stron) nie mogą być podstawą do poczynienia przez sąd na ich podstawie pozytywnych ustaleń faktycznych.
Równocześnie przy rozpoznaniu tego zagadnienia umknęło jego uwadze – co należy podkreślić - że stosownie do regulacji art. 126 § 1 pkt 5 k.p.c. w związku z art. 187 § 1 k.p.c. pozew powinien jedynie zawierać „wskazanie dowodu na wykazanie każdego z tych faktów”, co jednak nie jest równoznaczne z obowiązkiem dołączenia do niego oryginałów dokumentów stanowiących źródła dowodowe, bądź ich odpowiedników w postaci prawidłowo poświadczonych ich odpisów przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (art. 129 § 2 k.p.c.).
Konieczność ich przedłożenia jest bowiem uzależniona od tego, czy zachodzi potrzeba przeprowadzenia z nich dowodu (nie zachodzi ona w przypadkach przewidzianych w art. 227 - 230 k.p.c.), czy ich przedłożenia zażądał przeciwnik strony (art. 129 § 1 k.p.c.), czy też, kiedy sąd w okolicznościach sprawy uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, np. poweźmie wątpliwości co do jego sporządzenia lub treści (art. 250 § 2 k.p.c.) W każdym z tych przypadków przyjąć jednak należy, że przed przystąpieniem do przeprowadzania postępowania dowodowego sąd rozpoznający sprawy (faktycznie przewodniczący składu orzekającego) zażąda ich przedstawienia (art. 208 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Sąd Rejonowy rozpoznając niniejszą sprawę nie wywiązał się z tego obowiązku (nie zażądał od powódki przedłożenia uwierzytelnionych wydruków z systemu informatycznego pożyczkodawcy). Tym samym naruszył on wskazaną regulację prawną, co w świetle motywów zaskarżonego orzeczenia doprowadziło w konsekwencji do naruszenia prawa materialnego, a to czyni apelację uzasadnioną. Równocześnie zgromadzony przez Sąd Rejonowy dowody nie dają wystarczających podstaw do zmiany wyroku, a to w świetle regulacji art. 505 12 § 1 k.p.c. obligowało Sąd odwoławczy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Reasumując zaskarżony wyrok jest wadliwy i dlatego apelację pozwanego jako uzasadnioną uwzględniono, orzekając jak w sentencji w oparciu o regulację art. 505 12 § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy rozpoznając ponownie sprawę uwzględni zawartą powyżej ocenę prawną i jeżeli powtórnie uzna za konieczne przeprowadzenie w sprawie postępowania dowodowego z zaoferowanych mu w pozwie dowodów z wydruków z systemów informatycznych, to w oparciu o regulację art. 208 § 1 pkt 5 k.p.c. zobowiąże powodów - w zakreślonym mu terminie - do ich przedłożenia wraz z ich prawidłowym uwierzytelnieniem (np. przez reprezentującego powoda radcę prawnego, który potwierdzi ich zgodność z ich obrazem widzianym przez niego na monitorze), albo do udostępnienia mu „linku” do nich w systemie informatycznym pożyczkodawcy, czy też udostępnienia mu urządzenia, w którego pamięci się one znajdują, a następnie samodzielnie, naocznie, zweryfikuje zgodność przedłożonych mu wydruków z ich obrazem wyświetlonym na monitorze, czy też w wyświetlaczu udostępnionego mu przez powoda urządzenia (przez ich „oglądnięcie” ).
SSO Leszek Dąbek