Criminal appeal court corrects first instance for missing statutory citation in theft of electricity charge.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court partially reversed the first-instance judgment regarding the legal qualification of the defendant's theft of electricity. While the factual findings and conditional dismissal of proceedings were upheld, the court found the lower court erred by failing to explicitly cite Article 278, Section 5 of the Criminal Code. The appellate court ruled that this omission constituted an offense of the substantive law, necessitating a change in the legal characterization of the act.
Legislator headnote
AI generatedArt. 278 § 1, 3, 5 k.k.; The failure to cite a mandatory provision of substantive law in the reasoning of a judgment constitutes an offense of the substantive law, requiring the appellate court to correct the legal qualification of the act.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ka 87/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 marca 2014r. Sąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział IV Karny- Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Winkler-Galicka (spr) Sędziowie: SO Hanna Bartkowiak SO Dariusz Śliwiński Protokolant: aplikant radcowski M. P. przy udziale A. H. Prokuratora Prokuratury Okręgowej Prokuratora Prokuratury Wojskowej del. do Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2014r. sprawy E. K. oskarżonej o popełnienie czynu opisanego w art.278§1 i 3 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w P. z dnia 9 sierpnia 2013r. sygn. akt.VIII K 443/12 1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmuje, że czyn przypisany oskarżonej wyczerpuje znamiona art. 278§5 k.k. w zw z art. 278§1 i 3 k.k., 2.w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, 3zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.
Z. S. zwrot kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Sądem II instancji w kwocie 516,60zł, 3.zwalnia oskarżoną od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów za postępowanie odwoławcze i nie wymierza jej opłaty za II instancję. D. M. W. H. B.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w P. z dnia 9 sierpnia 2013r. uznano oskarżoną E. K. za winną tego, że dopuściła się czynu polegającego na dokonaniu kradzieży energii elektrycznej, w okresie od 21 lipca 2011r. do 20 września 2011r., w mieszkaniu przy ul.(...) bramką 6/9 w P., przy wykorzystaniu drutu włożonego do otworu w obudowie licznika, który zablokował tarczę licznika, wskutek czego pobierana energia nie była rejestrowana i uznając, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. występku z art. 278§1 i 3 k.k. Jednocześnie na podstawie art. 66§1 i 2 k.k. i art. 67§1 k.k. postępowanie karne warunkowo umorzono ustalając okres próby na 2 lata.
Sąd I instancji orzekł także o kosztach należnych obrońcy oraz o kosztach postępowania zwalniając oskarżoną z obowiązku ich ponoszenia. Apelację od powyższego złożył prokurator zarzucając wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego poprzez nie wskazane prawidłowej kwalifikacji przypisanego czynu. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wskazanie, że swoim zachowanie oskarżona wyczerpała znamiona czynu opisanego w art. 278§5 i 1 i 3 k.k. oraz utrzymanie wyroku w pozostałem zakresie.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja prokuratora okazała się w pełni zasadna. Na wstępie należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób prawidłowy i zgodny z zasadami zawartymi w art. 424§1 i 2 k.p.k.. Zawiera ono bowiem zarówno wskazanie jakie fakty Sąd uznał za udowodnione i na jakiej podstawie oparł wnioskowanie w sprawie, jak i wskazanie, którym dowodom Sąd nie dał wiary i dlaczego. Dokonując ich oceny natomiast nie przekroczył ram zakreślonych przez art. 7 k.p.k. Wnioski zaś wyciągnięte na podstawie zebranych dowodów są logiczne i prawidłowe.
Znajdują także odzwierciedlenie w zasadach doświadczenia życiowego. Sąd II instancji stwierdza, że podobnie jak skarżący, nie znajduje postaw do kwestionowania ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji w zakresie dokonania odtworzenia stanu faktycznego oraz warunkowego umorzenia postępowania. Sąd II instancji natomiast w pełni podziela podniesiony przez skarżącego zarzut dopuszczania się przez Sąd I instancji obrazy prawa materialnego. Wskazać należy, że obraza prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni zastosowanego przepisu lub na niezastosowaniu określonego przepisu w sytuacji gdy jego zastosowanie jest obowiązkowe.
Obraza prawa materialnego może polegać na wadliwym zastosowaniu (bądź niezastosowaniu) przepisów prawa materialnego w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Wyżej cytowane stanowisko doktryny potwierdził w szeregu orzeczeń także Sąd Najwyższy podkreślając, że zarzut obrazy prawa materialnego można podnieść jedynie w sytuacji nie kwestionowania ustaleń faktycznych (porównaj: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27.07.1974 sygn. akt V KR 212/74 OSNKW 1974 z. 12 poz. 233; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25.06.1996 V KKN 41/96 OSNKW 1996 z 9-10 poz. 70;
Sądu Najwyższego z dnia 21.05.1984 (...) 72/84 OSNKW 1985 z 3-4 poz. 19). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 278§1 k.k. odpowiedzialność karną ponosi ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. Przepis ten, zgodnie z treścią §5, w przypadku zaboru energii stosuje się odpowiednio. Zatem oczywistym jest, że wskazanie §5 w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu było obowiązkiem orzekającego Sądu, co zostało przez Sąd I instancji przyznane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Wobec powyższego uznać należy, że w pełni zasadnie skarżący podniósł, że nie wskazując cytowanego przepisu Sąd I instancji dopuścił się obraz przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego Sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął, że czyn przypisany oskarżonej wyczerpuje znamiona art. 278§5 k.k. w zw z art. 278§1 i 3 k.k. W pozostałem natomiast zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Zgodnie z treścią §14 ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu , Sąd II instancji zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.
Z. S. kwotę 516, 60 złotych brutto, tytułem nie opłaconych kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Sąd Odwoławczy zwolnił oskarżoną od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów za postępowanie odwoławcze i nie wymierza jej opłaty za II instancję albowiem uznał, że oskarżona w żadnym stopniu nie przyczynili się do ich powstania. D. M. W. H. B.