Court acquits defendant on false medical declaration charge but convicts on fraudulently obtaining driving license exemption.
Legislator summary
AI generatedThe court acquitted the defendant of falsely declaring good health in a medical questionnaire but convicted him of fraudulently obtaining a driving license exemption. The prosecution argued the defendant lied about not needing treatment for alcohol addiction to secure a medical certificate. The court found the first charge proven due to the discrepancy between the questionnaire and psychiatric findings, while the second charge was dismissed because the defendant did not act with the intent to illegally obtain a license, as the medical certificate was merely a prerequisite for the license application process.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (art. 233 § 6 kk, art. 233 § 1 kk); Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (art. 272 k.p.k.): The court distinguishes between a criminal offense of false declaration regarding health status and the crime of fraudulently obtaining a driving license, requiring proof of specific intent to illegally acquire the license for the latter.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II K 440/18
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lipca 2021 r. Sąd Rejonowy w Kielcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Treszczotko Protokolant: Sekretarz sądowy Sylwia Migas w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej K.-Wschód w K.- J. S. po rozpoznaniu w dniach 28.01.2021r., 25.02.2021r., 15.07.2021r. na rozprawie sprawy E. T. s. A. i B. zd. M. ur. (...) w K. oskarżonego o to, że:
1. w dniu 20 marca 2017 roku w K., w toku postępowania prowadzonego w oparciu o ustawę z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami ( Dz. U. z 2015 roku, poz. 155, z póź zm.) pod rygorem odpowiedzialności karnej złożył fałszywe oświadczenie w formie ankiety, dotyczące stanu zdrowia przed uprawnionym lekarzem, co do okoliczności, iż nie potrzebuje pomocy lub wsparcia z powodu nadużycia alkoholu lub środków działających podobnie do alkoholu oraz nie używa narkotyków lub innych środków psychoaktywnych, w sytuacji gdy na podstawie przeprowadzonego w dniu 21 czerwca 2016 roku badania sądowo – psychiatrycznego przez biegłych lekarzy psychiatrów w sprawie PR 3 Ds. 96.2016 Prokuratury rejonowej K.
– Zachód w K. stwierdzono , iż zażywanie przez niego środków odurzających nosi cechy uzależnienia oraz wymaga on ambulatoryjnego leczenia odwykowego, - tj. o przestępstwo z art. 233 § 6 kk w zw. z art. 233 § 1 kk 2. W dniu 20 marca 2017 roku w K. w toku postępowania prowadzonego w oparciu o ustawę z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami, składając oświadczenie w formie ankiety wyłudził poświadczenie nieprawdy, podstępnie wprowadzając w błąd uprawnionego lekarza co do stanu swojego zdrowia i tym samym uzyskał orzeczenie lekarskie nr 26/ 2017 rok stwierdzające brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami; - tj. o przestępstwo z art. 272 kpk orzeka:
I. uniewinnia oskarżonego E. T. od popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia a opisanego w pkt II ( drugim) części wstępnej wyroku i w tym zakresie na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k koszty procesu ponosi Skarb Państwa II. uznaje oskarżonego E. T. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia a opisanego mu w pkt I (pierwszym) części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 233 § 6 kk w zw. z art. 233 § 1 kk i za to na podstawie art. 233 § 1 kk przy zastosowaniu art. 37a kk w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 34 § 1 i § 1a pkt 1kk i art. 35 § 1 kk wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu ) godzin w stosunku miesięcznym;
III. na podstawie art. 44 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego E. T. przepadek dowodu rzeczowego stanowiącego oryginał orzeczenia lekarskiego nr (...) z dnia 20 marca 2017 roku wydanego przez (...) sp z o.o. w K. na nazwisko E. T. ( k. 42 akt sprawy), IV. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz.U.2014.635. j.t. ze zm.) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 roku Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t. ze zm.) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.
M. K. kwotę 1239,84zł (jeden tysiąc dwieście trzydzieści dziewięć 84/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu E. T. z urzędu, V. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego E. T. od ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych Sędzia Agnieszka Treszczotko