Court allows partial appeal regarding mining pension recalculation base amount based on 2017 decision date.
Legislator summary
AI generatedThe court partially allowed the appellant's request to recalculate the mining pension using the base amount from 2019 instead of 2012. The appellant argued that the lower court incorrectly applied a three-year retroactivity limit, ignoring the original 2017 administrative decision which already used a higher base. The court ruled that the appellate court's reliance on the three-year limitation clause did not justify altering the base amount established in the 2017 decision, thereby permitting the recalculation from the 2017 date forward.
Legislator headnote
AI generatedArt. 110 ust. 1 pkt 1; Art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z dnia 17 grudnia 1998 r.: The court must apply the base amount valid at the time of the original request for recalculation, and the three-year retroactivity limit does not permit changing the base amount established in a prior administrative decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III AUa 2494/19
UZASADNIENIE
Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie była decyzja z dnia 17 maja 2019r., w której Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. ponownie ustalił wysokość górniczej emerytury ubezpieczonego J. M., począwszy od 1 stycznia 2014r., poprzez jej obliczenie od podstawy wymiaru wynikającej z podstawy wymiaru składek przypadającej w części po przyznaniu emerytury w 2011r. ze wskaźnikiem wysokości podstawy wymiaru wynoszącym 209,98% i z zastosowaniem kwoty bazowej 2.974,69 zł (obowiązującej w marcu 2012r.). Decyzja została wydana jako realizacja orzeczenia zawartego w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 marca 2019r. (III AUa 773/18).
W odwołaniu od decyzji ubezpieczony wnosił o jej zmianę poprzez zobowiązanie organu rentowego do przeliczenia wysokości emerytury z przyjęciem do wyliczeń kwoty bazowej obowiązującej w marcu 2019r. Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 13 listopada 2019r. oddalił odwołanie od decyzji, a w pkt 2 wyroku przekazał organowi rentowemu wniosek ubezpieczonego o zapłatę odsetek. Sąd nawiązując do stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 marca 2019r. przyjął, że ubezpieczony spełnił warunki wymagane do ponownego ustalenia wysokości świadczenia w oparciu o przepis art. 110 ustawy o emeryturach i rentach z dniem 12 marca 2012r., tj. w dacie złożenia pierwotnego wniosku o przeliczenie wysokości emerytury.
Sąd Okręgowy wywnioskował, że w wyroku Sądu drugiej instancji przyjęto fikcję prawną, że dokumenty dotyczące wysokości wynagrodzenia z lat 2011-2012 były złożone łącznie z wnioskiem z 12 marca 2012r. W praktyce powoduje to przyjęcie, że emerytura ubezpieczonego może być przeliczona przy przyjęciu wyższego wwpw już od marca 2012r. Jedynie ograniczenie wynikające z przepisu art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej ogranicza wypłacenie świadczenia trzy lata wstecz. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że w przypadku świadczenia ubezpieczonego nie można przyjąć, że w lutym 2017r. miało miejsce ponowne przeliczenie wysokości emerytury na podstawie tych samych dokumentów, które miały zostać uwzględnione w 2012r.
Tego rodzaju oceny Sąd dokonał w kontekście art. 109 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach. W apelacji od wyroku ubezpieczony wnosił o „uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 13 listopada 2019r. i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez zmianę decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia 17 maja 2019r., nr (...), zgodnie z żądaniem odwołującego przedstawionym w sprawie, tj. poprzez przyznanie świadczenia emerytalnego odwołującemu zgodnego z wysokością określoną w decyzji z dnia 21 marca 2019r., (...), tj. w wysokości 6.020 zł brutto i 4.907 zł netto oraz ponownego przeliczenia wysokości wyrównania emerytury odwołującego, począwszy od 1 stycznia 2014r. z uwzględnieniem prawidłowych kwot bazowych, począwszy od 2012r., aż do stycznia 2017r.” Apelujący podnosił, że organ rentowy nieprawidłowo wykonał postanowienie wyroku Sądu Apelacyjnego z 6 marca 2019r., w którego treści nie określono wysokości kwoty bazowej mającej zastosowanie przy ponownym przeliczeniu wysokości emerytury, stąd przyjęta przez organ rentowy kwota bazowa z marca 2012r. jest niewłaściwa, albowiem wskazany wyrok kończył postępowanie z odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego o przeliczeniu wysokości emerytury uwzględniającym kwotę bazową obowiązującą w lutym 2017r.
Sąd Apelacyjny uwzględnił częściowo apelację orzekając reformatoryjnie,jak w pkt 1 wyroku (art. 386 § 1 k.p.c.). W rozpoznanej sprawie, w której spór sprowadzał się do określenia kwoty bazowej mającej zastosowanie do obliczenia całości świadczenia w ponownym ustaleniu wysokości emerytury na podstawie art. 110 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS należy wskazać na następujące okoliczności:
1. Z akt rentowych wynika, że ubezpieczony w dniu 14 lutego 2017r. złożył ponowny wniosek o ustalenie wysokości emerytury na podstawie art. 110 ustawy (k. 166 a.r.). Wniosek ten został rozpoznany poprzez wydanie decyzji z dnia 13 marca 2017r. o przeliczeniu wysokości emerytury, począwszy od 1 lutego 2017r., z przyjętym do wyliczeń wwpw 208,98% i z zastosowaniem kwoty bazowej wynoszącej 3.408,62 zł do wyliczenia podstawy wymiaru i tzw. części socjalnej świadczenia.
2. Decyzja z dnia 13 marca 2017r. była przedmiotem odwołania ubezpieczonego w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 marca 2019r. (III AUa 773/18), zgodnie z którym zobowiązano organ rentowy do przeliczenia wysokości emerytury ubezpieczonego, począwszy od 1 stycznia 2014r. Tym samym, Sąd uwzględnił apelację ubezpieczonego, w której kwestionowano stanowisko sądu pierwszej instancji o braku podstaw do przeliczenia emerytury za okres 3 lat poprzedzających złożenie wniosku z lutego 2017r. w oparciu o art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach.
3. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja miała realizować orzeczenie Sądu z 6 marca 2019r. Stwierdzenie powyższe sprawia, że rację ma apelujący, który zwraca uwagę na treść decyzji organu rentowego z dnia 13 marca 2017r. W decyzji tej między innymi określono kwotę bazową (3.408,62 zł). Wyrok Sądu Apelacyjnego z 6 marca 2019r. zmienił powyższą decyzję jedynie w zakresie określenia daty początkowej wypłaty emerytury. Rozstrzygnięcie Sądu z 6 marca 2019r. zostało oparte na przepisie art. 133 § 1 pkt 2 ustawy emerytalno-rentowej określającym ograniczoną prekluzję prawa do realizacji nabytych uprawnień w razie stwierdzenia błędu organu rentowego lub odwoławczego.
Przepis ten jest również swoistą sankcją za nieprawidłowe rozpoznanie żądań ubezpieczonych przez organ rentowy. Zastosowanie przez sąd drugiej instancji w wyroku z 2019r. przepisu art. 133 ustawy oznacza nietrafność oceny Sądu Okręgowego co do charakteru wniosku ubezpieczonego z lutego 2017r. (nie jako wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie świadczenia). Regulacja zawarta w art. 133 ustawy o emeryturach i rentach dotycząca terminu wypłaty świadczeń w razie ponownego ich ustalenia nie daje podstaw dla ingerencji w wysokość kwoty bazowej mającej zastosowanie przy ponownym ustalaniu wysokości świadczenia, która z zasady powinna odpowiadać kwocie obowiązującej w chwili zgłoszenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W konsekwencji zaprezentowanego stanowiska należało uznać żądanie apelującego zastosowania kwoty bazowej z 2019r. za nieuzasadnione, co zostało objęte orzeczeniem w pkt 2 wyroku (art. 385 k.p.c.). O kosztach procesu orzeczono na rzecz strony wygrywającej w kwocie opłaty minimalnej za czynności radców prawnych. /-/ SSA W.Bzibziak /-/ SSA M.Żurecki /-/ SSA A.Kolonko Sędzia Przewodniczący Sędzia