Legislator Case Law & Legislation
I Ns 497/22 AI generated

Court dismisses county's claim for vehicle forfeiture due to lack of proof of owner rights and insufficient search efforts.

Case Number I Ns 497/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the county's request to declare a seized vehicle forfeited to the state. The plaintiff failed to prove the driver held legal title or that the owner was properly located, despite notifying the driver. Consequently, the court found the statutory requirements for forfeiture were not met.

Legislator headnote

AI generated

Art. 130a ust. 10 k.k.d.; Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. Forfeiture of a vehicle requires proof of the owner's identity, valid title, and diligent efforts to locate the rightful claimant.

Keywords

AI generated
vehicle forfeiture road traffic law property rights diligent search statutory requirements county authority civil procedure

Cited Legislation

AI generated
Art. 130a ust. 10 k.k.d.
Zgodnie z treścią art. 130a ust.
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I Ns 497/22 POSTANOWIENIE Dnia 4 stycznia 2023 r. Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Janusz Supiński po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2023 r. w Giżycku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Powiatu (...) z udziałem W. N. o przepadek rzeczy p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. Sygn. akt I Ns 497/22

UZASADNIENIE

postanowienia tut. Sądu z dnia 4.01.2023 r. Wnioskodawca wniósł o orzeczenie przepadku na swoją rzecz samochodu osobowego marki V. (...), nr VIN (...), nr rej. (...) usuniętego z drogi w dniu 5.06.2022 r. i umieszczonego na parkingu strzeżonym. Wskazał, że kierujący pojazdem W. N. został powiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi i pouczony o skutkach nieodebrania tegoż pojazdu z parkingu strzeżonego. Dodał, że ostatnim właścicielem pojazdu był E. D., który zmarł w dniu 5.10.2020 r. Jednocześnie wnioskodawca podniósł, że podejmował bezskuteczne próby uzyskania informacji co do podstawy kierowania przez W.

N. spornym pojazdem w dniu jego usunięcia. Zgodnie z treścią art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2022.988) starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Stosownie zaś do treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (Dz.U.2018.2285) o usunięciu pojazdu powiadamia się właściciela oraz osobę, która dysponowała pojazdem na podstawie innego, niż własność tytułu prawnego w chwili jego usunięcia.

W myśl art. 130a ust. 10e w/w ustawy, w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, by W. N. był „osobą uprawnioną” w świetle w/w regulacji.

Sporne także pozostaje kto jest aktualnym właścicielem pojazdu objętego wnioskiem. Z zalegających w aktach dokumentach wynika, że poprzedni właściciel pojazdu, tj. M. B. dokonała zbycia tego pojazdu na rzecz E. D., który zmarł w dniu 5.10.2020 r. W żaden sposób wnioskodawca nie wykazał przy tym, by to uczestnik postępowania w chwili usunięcia posiadał do spornego pojazdu jakikolwiek tytuł prawny. Wnioskodawca nie dołożył w ocenie Sądu należytej staranności w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu. Powiadomienie zatem W.

N. o usunięciu pojazdu z drogi i skutkach jego nieodebrania w ocenie Sądu nie jest wystarczające do orzeczenia przepadku tego pojazdu. Z uwagi na powyższe wniosek podlegał oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.