Legislator Case Law & Legislation
II K 281/22 AI generated

Court convicted defendant of insulting police officers and sentenced him to a fine and compensation.

Case Number II K 281/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court convicted the defendant of insulting police officers under Article 226 § 1 of the Criminal Code and imposed a fine of 120 daily rates. The court also ordered the defendant to pay compensation of 200 PLN to each officer, citing the difficulty in precisely quantifying the harm caused. This decision upholds the conviction based on proven facts and applies civil law principles for damages where specific injury amounts are unclear.

Legislator headnote

AI generated

Art. 226 § 1 k.k.; Art. 46 § 2 k.k.: The court may convict for insulting law enforcement officers and, when specific damages are difficult to quantify, order a fixed compensation sum rather than full civil restitution.

Keywords

AI generated
insulting police officers Criminal Code Article 226 daily fine penalty civil compensation order law enforcement dignity proportionate damages criminal procedure law

Cited Legislation

AI generated
Art. 226 § 1 k.k.
o czyn zabroniony z art. 226 § 1 k.k. orzeka:
Art. 46 § 2 k.k.
na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego obowiązek zapłaty nawiązek na rzecz pokrzywdzonych K.
Art. 45 § 1 kkw
Liczba stawek została skalkulowana tak, żeby oddać wagę czynu, a ponadto ewentualnie zamienić grzywnę na pracę społecznie użyteczną w razie braku możliwości jej zapłaty (art. 45 § 1 kkw).
Art. 626 § 1 k.p.k.
KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art.
Art. 627 k.p.k.
i art. 627 k.p.k. Dlatego Sąd wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 120 zł na podstawie art.
Art. 343 k.p.k.
Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art.
art. 226 § 1 k.k
o czyn zabroniony z art. 226 § 1 k.k.
art. 46 § 2 k.k
na podstawie art. 46 § 2 k.k.
art. 387 k.p.k
art. 115 § 13 pkt 7 k.k
byli funkcjonariuszami publicznymi w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 7 k.k.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 281/22

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16/12/2022 r. Sąd Rejonowy w Chełmnie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący - Sędzia Agata Makowska - Boniecka Protokolant - st.sekr.sądowy B. M. przy udziale Prokuratora - --- po rozpoznaniu w dniu 16/12/2022 r. sprawy: Ł. C. s. L. i F. z domu L. ur. (...) w T. oskarżonego o to, że: w dniu 13 lipca 2022 r. w C. przy ul. (...), w budynku (...) w C., znieważył funkcjonariuszy policji - sierż. szt. K. W. (1) oraz st. sierż. R. S. (1) - podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych w ten sposób, że skierował na ich szkodę słowa powszechnie uznawane za wulgarne i obelżywe, tj. o czyn zabroniony z art. 226 § 1 k.k. orzeka:

I. uznaje oskarżonego Ł. C. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, tj. występku z art. 226 § 1 k.k.. i za to na podstawie art. 226 § 1 k.k. wymierza mu karę 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych grzywny przy przyjęciu jednej stawki na równowartość kwoty 10 (dziesięciu) złotych, II. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego obowiązek zapłaty nawiązek na rzecz pokrzywdzonych K. W. (1) i R. S. (1) w kwotach po 200,- zł (dwieście złotych) na rzecz każdego z nich, III. wymierza oskarżonemu opłatę w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych) i obciąża go wydatkami postępowania w kwocie 70,- (siedemdziesiąt złotych).

Ponieważ wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd ograniczył uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

UZASADNIENIE

Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 281/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I Ł. C. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Zgodnie z art. 226 § 1 k.k. to znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

W sprawie nie ulega wątpliwości, że kierując do funkcjonariuszy Policji w trakcie prowadzonej przez nich interwencji słowa „wy psy jebane, wy kurwy, wy chuje”, Ł. C. znieważył funkcjonariuszy publicznych. K. W. i R. S. byli funkcjonariuszami publicznymi w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 7 k.k. 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania 3.4.

Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1. I I Przepis art. 226 § 1 k.k. przewiduje karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

Sąd wymierzył oskarżonemu Ł. C. karę 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych grzywny przy przyjęciu jednej stawki na równowartość kwoty 10 (dziesięciu) złotych. W punkcie I wyroku w podstawie wymiaru kary błędnie wskazano, że Sąd zastosował art. 37a § 1 k.k. Tymczasem przepis art. 226 § 1 k.k., stanowiący zarówno podstawę skazania, jak i wymiaru kary, przewiduje 3 rodzaje kar: grzywnę, karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Do zastosowania art. 37a § 1 k.k. zatem nie doszło, gdyż Sąd wymierzając oskarżonemu grzywnę uczynił to na podstawie art. 226 § 1 k.k., bez potrzeby sięgania do art. 37a § 1 k.k. Omyłka ta została już sprostowana postanowieniem z dnia 20 grudnia 2022 r.

Sąd wymierzając oskarżonemu karę wziął pod uwagę okoliczności obciążające, jak i okoliczności przemawiające na ich korzyść. Okolicznością łagodzącą było przyznanie się do winy oskarżonego i wyrażony przez niego żal oraz deklarowana chęć przeproszenia pokrzywdzonych. Okolicznością obciążającą oskarżonego była jego wcześniejsza, jednokrotna karalność (wyrok sprzed ponad 5 lat). Niewątpliwie oskarżony za swoje zachowanie powinien ponieść karę, jest ona przewidzianą przez prawo karne konsekwencją popełnienia przestępstwa, która zawiera określoną przez to prawo dolegliwość i w której wyraża się dezaprobata wobec popełnionego czynu i jego sprawcy.

Treścią kary jest pozbawienie lub umniejszenie dóbr osobistych skazanego takich jak wolność, cześć, prawa obywatelskie i inne. Jak słusznie zauważył Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dn. 24.10.2002 r. (II AKa 258/02, KZS 2002/10/52) „wymiar kary kształtowany jest tak, iż górną granicę limituje stopień winy, dolną zaś wyznaczają potrzeby prewencji ogólnej”. Kara, jaką należy wymierzyć oskarżonemu winna być sprawiedliwa. Sprawiedliwość w żadnym razie nie może być utożsamiana z surowością, gdyż zgodnie z aprobowanym stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie (wyrok z dn. 15.01.2003 r. (II AKa 360/02, KZS 2003/3/38) „błędny jest pogląd, że tylko wysokie kary pozbawienia wolności osiągają cele prewencyjne.

Cele te osiąga się karami sprawiedliwymi, bez względu na ich wysokość.” Tak więc kara powinna zawierać w sobie cel sprawiedliwościowy wyrażający się tym, iż powinna być współmierna do ciężkości przestępstwa. Tak ujętego celu nie należy jednak współcześnie rozumieć w kategoriach odwetu czy restytucji moralnej, lecz w kontekście współmierności kary do stopnia winy sprawcy i szkodliwości jego czynu, a więc kategorii określonych i definiowanych przez prawo. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jest znaczny, działał on bowiem umyślnie w zamiarze bezpośrednim popełnienia przestępstwa, będąc w stanie nietrzeźwości.

W przekonaniu Sądu wymierzona Ł. C. kara grzywny spełnia kryteria opisane w art. 53 kk. Sąd wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które powinny być poprzez wymiar kary osiągnięte. Kara finansowa w orzeczonym wymiarze, powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, powinna odstraszyć oskarżonego od ponownego wejścia na drogę przestępstwa i uczynić zadość wymaganiom prewencji indywidualnej. Z drugiej zaś strony orzeczona kara powinna ukształtować postawę oskarżonego i wykształcić u niego aprobowany społecznie system zachowań, jak również spełniać powinna cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Orzeczona kara spełnić powinna również swoje cele jeśli chodzi o jej społeczny odbiór. Podkreślić należy, że społeczność lokalna, wśród której orzeczenia sądu rejonowego kształtują politykę karną, musi mieć świadomość tego, że przestępstwa spotkają się z represją ze strony organów wymiaru sprawiedliwości, a z drugiej strony wymiar kary ma kształtować postawy społecznie akceptowane. Chodzi więc o utwierdzenie społeczeństwa w przekonaniu, że prawo karne zabezpiecza dobro wszystkich obywateli, będzie w każdym wypadku egzekwowane i że każdy poniesie odpowiedzialność w wypadku jego naruszenia.

Wiąże się to oczywiście z poczuciem sprawiedliwości społecznej, która oczekuje od sądu by kara ze wszech miar była sprawiedliwa. Wysokość stawki dziennej została dostosowana do sytuacji rodzinnej i możliwości zarobkowych oskarżonego. Liczba stawek została skalkulowana tak, żeby oddać wagę czynu, a ponadto ewentualnie zamienić grzywnę na pracę społecznie użyteczną w razie braku możliwości jej zapłaty (art. 45 § 1 kkw). Kara grzywny stanowi w tym wypadku dolegliwość, która w najlepszy sposób zabezpieczy realizację wychowawczych i dyscyplinujących celów kary.

Oskarżony odczuje ją jako realną dolegliwość, akcentującą fakt nieopłacalności popełnienia przestępstw. Orzeczona kara nie razi surowością.

1. II II Zgodnie z art. 46 § 1 k.k. w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. Zgodnie z art. 46 § 2 k.k. zdanie pierwsze, jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego.

Biorąc pod uwagę brak możliwości precyzyjnego ustalenia rozmiaru krzywdy u pokrzywdzonych funkcjonariuszy, Sąd skorzystał z przepisu art. 46 § 2 k.k. i zamiast obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonych K. W. i R. S. nawiązkę w wysokości po 200 zł na rzecz każdego z funkcjonariuszy. W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego odbiło się bezspornie na poczuciu godności funkcjonariuszy Policji. Kwota nawiązek zasądzonych w wyroku nie jest wygórowana i mieści się z całą pewnością w rozsądnych granicach, odpowiadających rozmiarowi doznanych przez pokrzywdzonych upokorzeń.

Kwota nawiązek ustalona została w sposób na tyle wymierny, iż nie zrujnuje finansowo oskarżonego. Możliwości zarobkowe oskarżonego, który jest młodą i zdrową osobą, pozwalają na uiszczenie nawiązek w orzeczonej kwocie. Należy w tym miejscu podkreślić, że oczywiście doceniając walor kompensacyjny nawiązek nie sposób zapominać, że w razie braku usatysfakcjonowania wysokością nawiązki pokrzywdzeni mogą dochodzić dalszych roszczeń na drodze postępowania cywilnego.

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --- 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. Dlatego Sąd wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 120 zł na podstawie art. 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 roku Nr 49 poz. 223 ze zm.) i obciążył go wydatkami postępowania, w kwocie 70 zł. W sprawie nie ustalono żadnych okoliczności, mogących stanowić przesłankę do zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych.

8. PODPIS