Court dismissed appeal on consumer loan fee refund, upholding lower court's award of 450 PLN costs.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against the lower court's judgment ordering the plaintiff to receive 450 PLN in legal costs. The defendant argued regarding the enforceability of the fee refund claim but failed to substantiate procedural violations or material law breaches. The court upheld the decision because the statutory right to partial fee refund exists under consumer credit law, and the defendant's arguments were deemed baseless.
Legislator headnote
AI generatedArt. 52 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim; Art. 385 kpc: The court may dismiss an appeal when the appeal is baseless, as the statutory right to refund a portion of the fee is a recognized element of consumer credit settlement.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 782/22
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2023 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Ryszard Małecki Protokolant: p. o. stażysty Julia Starosta po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2023 r. w Poznaniu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w P. przeciwko (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. akt V C 1234/20 1. oddala apelację;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda 450 zł kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Ryszard Małecki
UZASADNIENIE
UZASADNIENIE Apelacja pozwanego nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne, aprobuje także poczynione na ich kanwie rozważania. Apelujący nie kwestionował w apelacji zasadności uwzględnionego roszczenia głównego, jego zarzuty dotyczyły wyłącznie roszczenia odsetkowego, a koncentrowały się na kwestii wymagalności roszczenia o zwrot proporcjonalnej części prowizji. Zarzut naruszenia art. 235 5 § 1 pkt 2 i 5 kpc. nie został rozwinięty w uzasadnieniu apelacji, stąd nie jest możliwe podniesienie się do niego.
Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego były w całości bezzasadne. Nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego, że świadczenie o zwrot części prowizji w związku z przedterminową spłatą kredytu jest objęte dyspozycją art. 52 ustawy o kredycie konsumenckim, zwrot części prowizji jest bowiem elementem rozliczenia kredytu. Okoliczność, że Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/28/WE nie zawiera terminu dokonania takiego rozliczenia jest bez znaczenia, skoro termin ten wynika z przepisu ustawy prawa krajowego.
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Niezrozumiałym dla Sadu był zarzut odwołujący się do kwestii dokonania przez pozwanego częściowego rozliczenia prowizji przed procesem. W tym stanie rzeczy apelacja pozwanego podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 kpc. Koszty procesu obciążały pozwanego na podstawie art. 98 § 1 kpc.
Wynagrodzenie pełnomocnika powoda zostało ustalone na podstawie § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. Ryszard Małecki