Court allows claim for multiple 40 EUR recovery costs per late payment under EU Directive 2011/7/EU.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the defendant's objection to the plaintiff's claim for recovery costs exceeding 2,667.78 PLN and ordered full payment of the remaining debt. The defendant argued that the claim was satisfied by bank transfers made after the lawsuit was filed, but the court found the plaintiff had not fulfilled their obligations in time for those transfers to extinguish the debt. Consequently, the court ruled that the plaintiff was entitled to a fixed 40 EUR recovery cost for each late payment under the relevant EU Directive, resulting in a partial dismissal of the defendant's appeal and a full award of costs to the plaintiff.
Legislator headnote
AI generatedArtykuł 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE; Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2011/7/UE: w ramach jednej umowy przy kolejnych dostawach towarów lub usług, minimalna stała kwota 40 EUR stanowi rekompensatę za koszty odzyskiwania należną z tytułu każdego opóźnienia w płatności.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt XI GC 461/22
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 15 marca 2022 r. (data nadania na poczcie) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Wojewódzkiemu Szpitalowi (...) w S. o zapłatę kwoty 10 067,63 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot cząstkowych oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Powódka dochodziła od pozwanego zapłaty ceny z tytułu sprzedanych towarów medycznych. Pismem z dnia 24 marca 202 r. powódka ograniczyła żądanie pozwu do kwoty 2667,78 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi do kwot cząstkowych i rekompensaty, wobec zapłaty przez pozwanego dnia 15 marca 2022 r. kwoty 6.480 zł, już po wytoczeniu powództwa.
Postanowieniem z dnia 23 maja 2022 r. Sąd umorzył postępowanie w części, to jest ponad kwotę 2 667,78 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot: - 3 589,92 zł od dnia 17 stycznia 2022 roku do dnia 15 marca 2022 r., - 2 890,08 zł od dnia 19 stycznia 2022 roku do dnia 15 marca 2022 roku, - 1 062,72 zł od dnia 1 lutego 2022 roku do dnia zapłaty, - 1 568,16 zł od dnia 7 marca 2022 roku do dnia zapłaty, - 36,90 zł od dnia 29 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 919,85 zł (dziewięćset dziewiętnaście złotych) tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności.
Nakazem zapłaty z dnia 23 maja 2022 r. w postępowaniu upominawczym Sąd orzekł zgodnie z ograniczonym powództwem. Pozwana wniosła sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając nakaz w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwana podniosła zarzut spełnienia roszczenia w drodze przelewów bankowych wykonanych dnia 15, 29 i 30 marca 2022 r. Nadto pozwana zakwestionowała dochodzone roszczenie dotyczące wielokrotności rekompensaty za koszty odzyskiwania należności. Pismem z dnia 1 sierpnia 2022 r. powódka cofnęła pozew co do należności głównej, wobec spełnienia całości świadczenia po wytoczeniu powództwa, podtrzymując żądanie w zakresie odsetek, rekompensaty za koszty odzyskiwania należności oraz zwrotu kosztów procesu.
Postanowieniem z dnia 9 września 2022 r. Sąd umorzył postępowanie w części, to jest ponad odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwot: - 3 589,92 zł od dnia 17 stycznia 2022 roku do dnia 15 marca 2022 r., - 2 890,08 zł od dnia 19 stycznia 2022 roku do dnia 15 marca 2022 roku, - 1 062,72 zł od dnia 1 lutego 2022 roku do dnia 29 marca 2022 roku, - 1 568,16 zł od dnia 7 marca 2022 roku do dnia 30 marca 2022 roku, - 36,90 zł od dnia 29 stycznia 2022 roku do dnia 30 marca 2022 roku, oraz ponad kwotę 919,85 zł (dziewięćset dziewiętnaście złotych) tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności.
W toku procesu strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwany (...) Wojewódzki Szpital (...) w S. dokonał u powódki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zamówienia na towary medyczne. W związku ze złożonym zamówieniem powódka sprzedała i dostarczyła pozwanemu zamówione towary, na okoliczność czego wystawiła na rzecz pozwanego szereg faktur VAT, płatnych drogą przelewu bankowego w terminie 60 dni, tj. : - dnia 16 listopada 2021 r. fakturę VAT nr (...) na kwotę 3589,92 zł, z terminem płatności do dnia 15 stycznia 2022 r.; - dnia 16 listopada 2021 r. fakturę VAT nr (...) na kwotę 2890,08 zł, z terminem płatności do dnia 18 stycznia 2022 r.; - dnia 2 grudnia 2021 r. fakturę VAT nr (...) na kwotę 1062,72 zł, z terminem płatności do dnia 31 stycznia 2022 r.; - dnia 4 stycznia 2022 r. fakturę VAT nr (...) na kwotę 1568,16 zł, z terminem płatności do dnia 5 marca 2022 r.
Pozwany odebrał faktury wraz z zakupionymi towarami medycznym. Nadto dnia 5 stycznia 2022 r. powódka wystawiła na pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 36,90 zł, tytułem dzierżawy klipsownicy, z 14-dniowym terminem płatności do dnia 28 stycznia 2022 r. Pozwany zaksięgował ww. faktury VAT. Bezsporne, a nadto dowód: - faktury VAT k. 12-16. Wobec braku zapłaty m.in. ww. faktur we wskazanym terminie pismem z dnia 8 marca 2022 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty łącznej kwoty 21 446,34 zł, w tym odsetki, w terminie 1 dnia od otrzymania wezwania, w którym wskazano również termin wymagalności faktur.
Bezsporne, a nadto dowód: - pismo z dnia 8 marca 2022 r. k. 17-18; - dowód nadania k.
19. Dnia 15 marca 2022 r., po wytoczeniu powództwa, pozwany dokonał wpłaty na rzecz powódki drogą przelewu bankowego wykonanego o godz. 14:45 łącznej kwoty 18 286,56 zł, w tym tytułem faktur VAT nr (...) w łącznej kwocie 6.480 zł. Następnie, pozwany dokonał dalszych wpłat na rzecz powódki: - przelewem z dnia 29 marca 2022 r. kwoty (...),72 tytułem faktury VAT nr (...); - przelewem z dnia 30 marca 2022 r. kwoty 1568,16 zł tytułem faktury VAT nr (...); - przelewem z dnia 30 marca 2022 r. kwoty 36,90 zł tytułem faktury VAT nr (...). Pozwany nie uiścił odsetek od zaległych faktur. Bezsporne, nadto dowód: - potwierdzenie przelewu k. 43; - potwierdzenia przelewów k. 44-46. Stan faktyczny w spornym zakresie sąd ustalił na podstawie przywołanych dokumentów, których autentyczności strony nie kwestionowały, częściowo wyprowadzając odmienne wnioski.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo – ograniczone co do żądania zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie, rekompensaty tytułem kosztów odzyskiwania należności i kosztów procesu, a więc w zakresie w jakim postępowanie nie zostało umorzone co do należności głównej ze spornych faktur, zasługiwało na uwzględnienie w całości. Podstawą roszczenia odsetkowego był przepis art. 481 § 1 k.c. Wprawdzie pozwany podnosił, iż spełnił należności z faktur dochodzonych pozwem w terminie umownym, to jednak nie naprowadził żadnych dowodów na tę okoliczność.
Pozwany przyznał, że zaksięgował sporne faktury, które to faktury były dostarczane wraz z zamówionymi towarami medycznymi. Relatywnie długi, bo 60-dniowy, termin zapłaty zakupionych towarów wynikał przede wszystkim z treści faktur. Pozwany nie wykazał w niniejszym procesie, że towary nie zostały mu dostarczone, ani że kwestionował terminy do zapłaty określone w doręczonych mu wraz z towarami fakturach. Z tytułu sprzedanych towarów i innych wcześniejszych należności nieobjętych pozwem pozwany zapłacił kwotę 18 286,56 zł dopiero dnia 15 marca 2022 r., co zgodnie z oświadczeniem powoda nastąpiło już po wytoczeniu w tym samym dniu powództwa (a co uwiarygadnia przelew bankowy pozwanego z dnia 15 marca 2022 r., który pozwany wykonał o godz. 14:45).
Z czego tytułem pierwszych dwóch spornych faktur z dnia 16 listopada 2021 r. pozwany uiścił łączną kwotę 6.480 zł. Podobnie pozostałe objęte sporem faktury VAT pozwany zapłacił z opóźnieniem, tj. w dniach 29 marca 2022 r (21- (...)) i 30 marca 2022 r. (22 - (...)/001). Uwzględnieniu w zakresie odsetek za opóźnienie podlegała należność z tytułu dzierżawy urządzenia, opłacona z opóźnieniem – bezspornie bowiem pozwany kwotę 36,90 zł z tego tytułu uiścił w dniu 30 marca 2022 r., po 14 – dniowym terminie umownym, ujętym również w fakturze.
Jeszcze raz należy podkreślić, że pozwany nie wykazał, iż odmienne były ustalenia co do terminów zapłaty wynikających z dostarczonych pozwanemu faktur, które to faktury pozwany zaksięgował. Powódka ostatecznie cofnęła pozew co do należności głównej, wobec czego na podstawie art. 355k.p.c. w zw. z art. 203§1 k.p.c. umorzono postępowanie w tym zakresie. Dlatego zasądzeniu podległy odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od należności głównych wynikających ze spornych faktur do dnia ich zapłaty, tj. od kwot 3 589,92 zł od dnia 17 stycznia 2022 roku do dnia 15 marca 2022 r., 2 890,08 zł od dnia 19 stycznia 2022 roku do dnia 15 marca 2022 roku, 1 062,72 zł od dnia 1 lutego 2022 roku do dnia 29 marca 2022 roku, 1 568,16 zł od dnia 7 marca 2022 roku do dnia 30 marca 2022 roku, 36,90 zł od dnia 29 stycznia 2022 roku do dnia 30 marca 2022 roku.
Z kolei podstawy prawnej powództwa w zakresie rekompensaty w łącznej kwocie 919,85 zł upatrywać należało w treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Zgodnie z przywołanym przepisem wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, bez wezwania, przysługuje od dłużnika z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności równowartość kwoty 40 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne.
Jak zauważono w judykaturze rekompensata za koszty odzyskiwania przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę w wysokości 40 euro powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 wskazanej ustawy (vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt III CZP 94/15). W sprawie okoliczność opóźnienia w zapłacie spornych faktur została wykazana, co oznacza, że powódka mogła domagać się wskazanej rekompensaty i Sąd to żądanie uwzględnił, zasądzając równowartość kwoty 40 euro od każdej zapłaconej z opóźnieniem faktury.
Nie zasługiwała na uwzględnienie przedstawiona przez stronę pozwaną argumentacja naruszenia art. 5 k.c. i braku podstaw do zasądzenia wielokrotności rekompensat, tj. od każdej z faktur. W tym zakresie sąd odsyła do jakże trafnej argumentacji Trybunału Sprawiedliwości UE zaprezentowanej w najnowszym wyroku z 1 grudnia 2022 r. w sprawie C-419/21, dotyczącej wykładni przepisów dyrektywy (...) w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, implementowanej do polskiego porządku prawnego w postaci wspomnianej ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.
W wydanym wyroku Trybunał przypomniał, że transakcja handlowa w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy (...) jest pojęciem prawa Unii, wymagającym autonomicznej i jednolitej wykładni. Dyrektywa (...) definiuje je szeroko. Aby transakcję można było zakwalifikować jako handlową, powinna ona spełniać dwie przesłanki. Po pierwsze, powinna zostać dokonana między przedsiębiorstwami lub między przedsiębiorstwami a organami publicznymi. Po drugie, transakcja handlowa musi prowadzić do dostawy towarów lub świadczenia usług za wynagrodzeniem.
Wynika stąd, że prawodawca unijny nie zamierzał, aby pojęcie transakcji handlowej pokrywało się z pojęciem umowy. Taka zawężająca wykładnia byłaby sprzeczna z samą definicją zakresu przedmiotowego dyrektywy (...). W konsekwencji Trybunał orzekł, że transakcją handlową jest każda z kolejnych dostaw towarów lub usług dokonywanych w wykonaniu jednej i tej samej umowy. Następnie Trybunał przypomniał, że prawo do żądania odsetek ustawowych za opóźnienia w płatnościach oraz prawo do minimalnej stałej kwoty powstają w wyniku opóźnień w płatnościach w rozumieniu art. 2 ust. 4 dyrektywy (...), a zatem dotyczą transakcji handlowych rozpatrywanych indywidualnie.
W konsekwencji minimalna stała kwota w wysokości 40 EUR, tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, jest należna wierzycielowi, który wypełnił swoje zobowiązania w odniesieniu do każdej płatności, która nie została dokonana w terminie w ramach wynagrodzenia za transakcję handlową, w tym w przypadku zaległości w kilku płatnościach za kolejne dostawy towarów lub usług w ramach jednej i tej samej umowy, chyba że dłużnik nie jest odpowiedzialny za opóźnienie. Taka wykładnia dyrektywy (...) znajduje potwierdzenie w jej celu, tj. zwalczaniu opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, zniechęcaniu do opóźnień oraz zapewnieniu skutecznej ochrony wierzyciela przed opóźnieniami przez zapewnienie mu możliwie najpełniejszej rekompensaty za poniesione przez niego koszty odzyskiwania należności.
Z powyższych względów Trybunał orzekł, że artykuł 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „transakcji handlowych” obejmuje każdą kolejną dostawę towarów lub każde kolejne świadczenie usług w wykonaniu jednej i tej samej umowy. Zaś Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy (...) w związku z art. 4 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy w jednej i tej samej umowie przewidziano kolejne dostawy towarów lub kolejne świadczenia usług, przy czym zapłata za każdą z tych dostaw lub za każde z tych świadczeń powinna nastąpić w określonym terminie, minimalna stała kwota 40 EUR stanowiąca przysługującą wierzycielowi rekompensatę za koszty odzyskiwania należności jest należna z tytułu każdego opóźnienia w płatności (wyrok publikowany na stronie (...) Dlatego argumentacja pozwanego za oddaleniem powództwa co do kwoty 919,85 zł i braku wezwania pozwanego ponad kwotę 180 zł z tego tytułu jest chybiona i nie ma znaczenia dla uwzględnienia całości żądania w tym zakresie.
Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Konsekwencją rozstrzygnięcia w pkt I było rozstrzygnięcie o kosztach procesu oparte o treść art. 98 k.p.c. Powód wygrał sprawę w całości, stąd należał się mu zwrot całych poniesionych kosztów. O wygraniu sprawy w całości, pomimo że w zakresie roszczenia głównego postępowanie zostało umorzone, przesądza okoliczność że w tym zakresie zapłata należności głównej nastąpiła po wytoczeniu powództwa. Skoro powództwo wytoczone zostało w dniu 15 marca 2022 r., a zapłata nastąpiła w dniach 15 marca 2022 r. (po jego wniesieniu), 29marca 2022 r. i 30 marca 2022 r., to oznacza, że w chwili wytoczenia było ono uzasadnione i pozwany dał powód do jego wytoczenia, przez co jest traktowany jako przegrywający sprawę Na zasądzoną w pkt.
II wyroku kwotę kosztów procesu składa się część opłaty od pozwu w kwocie 200 zł (pozostała kwota 550 zł została powódce zwrócona), opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa 17 zł oraz wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika w kwocie 3600 zł, zgodnie z § 2 pkt 5 w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804 z 2015 r.) ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) (...) (...) opieka (...) 3. (...) (...) 4. (...)