Court dismisses request to revoke inheritance rejection due to lack of statutory standing as statutory heir.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the applicant's request to revoke the legal consequences of failing to reject the inheritance within the statutory deadline. The applicant, a daughter, argued she acted under a mistake of law regarding her status as a statutory heir and the value of the gifted property. The court ruled that since the son was the sole testamentary heir and the will remained valid, the applicant never acquired the status of a statutory heir, rendering the deadline for rejection inapplicable to her.
Legislator headnote
AI generatedArt. 926 § 1, 2 kc; Art. 1015 § 1 kc: A request to revoke the consequences of failing to reject an inheritance is inadmissible if the applicant never acquired the status of a statutory heir because a valid testamentary heir exists and accepts the inheritance.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I Ns 347/22
UZASADNIENIE
H. K. wniosła o uchylenie się od skutków prawnych nie złożenia w terminie oświadczenia w przedmiocie odrzucenia spadku po F. B.. W uzasadnieniu wskazała, że F. B. zmarł w dniu 13 kwietnia 2014 r., w chwili śmierci był stanu wolnego, miał troje dzieci: wnioskodawczynie oraz dwóch synów J. B. i Z. B.. Spadkodawca pozostawił testament notarialny z dnia 13 stycznia 1995 r., w którym do całości spadku powołał Z. B.. Spadkodawca w dniu 10 października 2000 r. rozporządził swoim jedynym składnikiem majątku tj. nieruchomością w N. położoną przy ul. (...), darując ją wnioskodawczyni.
W dniu 20 stycznia 2022 r. w Sądzie Rejonowym w Kłodzku zapadł wyrok, w którym Sąd zasądził od wnioskodawczyni na rzecz Z. B. kwotę 48 883,33 zł tytułem zachowku. Wnioskodawczyni stwierdziła, że nie posiadała wiedzy, że darowana jej nieruchomość może zostać doliczona do spadku i od jej wartości zostanie naliczony zachowek i na skutek porady prawnej, uzyskanej po wydaniu wyżej opisanego wyroku, dowiedziała się, że jej sytuacja byłaby korzystniejsza gdyby odrzuciła spadek po ojcu. Podniosła, że nie składając oświadczenia o odrzuceniu spadku po ojcu , działała pod wpływem błędu co do odpowiedzialności za długi spadkowe wynikające z uprawnień do zachowku.
Stwierdziła, że nie złożyła oświadczenia o odrzuceniu spadku w ustawowym terminie, działając w przekonaniu, że w sytuacji sporządzenia testamentu przez ojca, w którym uczynił on jedynym spadkobiercą uczynił Z. B., nie ona statusu spadkobiercy i nie musi zatem składać żadnych oświadczeń, a ponadto że darowizna jaką otrzymała od ojca wyczerpała w całości jego majątek. Uczestnik Z. B. wniósł o oddalenie wniosku w całości. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawczyni nie otworzył się termin do złożenia oświadczenia w przedmiocie przyjęcia bądź odrzucenia spadku, bowiem uczestnik, na podstawie testamentu, jest jedynym spadkobiercą zmarłego F.
B.. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Spadkobiercą testamentowym zmarłego F. B. jest jego syn Z. B.. /bezsporne/ H. K. w dniu 17 marca 2022 r. aktem notarialnym sporządzonym przez notariuszem S. Ł. rep A nr 4005/2022 odrzuciła spadek po swoim ojcu F. B.. Dowód: - kserokopia wypisu aktu notarialnego – k. 14 – 14 odwrót; Sąd zważył: Wniosek podlegał oddaleniu jako bezprzedmiotowy. Zgodnie z przepisem art. 926 § 1 kpc, istnieją dwie możliwości powołania do dziedziczenia – na podstawie ustawy lub testamentu, przy czym dziedziczenie na podstawie testamentu ma pierwszeństwo przed ustawowym.
W myśl bowiem przepisu art. 926 § 2 kpc. dziedziczenie na podstawie ustawy następuje dopiero wtedy, gdy spadkodawca nie powołał spadkobiercy albo gdy żadna z osób, które powołał, nie chce lub nie może być spadkobiercą. Jednocześnie na podstawie art. 1015 § 1 kc oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku może być złożone w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania. Należy wskazać, że spadkodawca ustawowy może złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku, dopiero w sytuacji, gdy zostanie do tego spadku powołany, a zatem w dalszej kolejności niż spadkobierca testamentowy.
Taka okoliczność zaś jest możliwa w trzech sytuacjach :
1) gdy spadkodawca nie pozostawił testamentu;
2) gdy testament okazał się nieważny;
3) gdy spadkodawca testamentowy nie chce bądź nie może dziedziczyć. Należy więc wskazać, że jeśli spadkodawca sporządzi testament, który nie stanie się podstawą dziedziczenia, termin zawity, określony w art. 1015 § 1 kc dla spadkobiercy ustawowego rozpoczyna swój bieg w dniu, w którym spadkobierca ten dowiedział się o tym , że:
1) testament jest nieważny, 2) spadkobierca testamentowy odrzucił spadek, 3) spadkobierca testamentowy został uznany za niegodnego dziedziczenia, 4) spadkobierca powołany do spadku z ustawy w wyższej kolejności nie chce bądź nie może dziedziczyć. Jednocześnie należy wskazać, że złożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 1015 § 1 kc, przed dniem, w którym spadkodawca dowiedział o tytule swojego powołania jest bezskuteczne [por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2018 r., wydana w sprawie o sygn. akt III CZP 36/18, OSNC 2019, nr 7-8, poz. 74].
Wnioskodawczyni opiera swój wniosek na art. 1019 § 2 kc, który stanowi, spadkobierca, który pod wpływem błędu lub groźby nie złożył żadnego oświadczenia w terminie, może w powyższy sposób uchylić się od skutków prawnych niezachowania terminu. W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt, że wnioskodawczyni nie przysługuje status spadkobiercy ustawowego zmarłego F. B., skoro uczestnik Z. B. jest spadkobiercą testamentowym, który chce dziedziczyć, a ważność testamentu nie została zakwestionowana. Z uwagi na powyższe wniosek H.
K. o uchylenie się od skutków prawnych nie złożenia w terminie oświadczenia w przedmiocie odrzucenia spadku po F. B. jest bezprzedmiotowy, a samo oświadczenie o odrzuceniu spadku – bezskuteczne, skoro nie zaczął dla wnioskodawczyni, jako spadkobiercy ustawowemu, biec termin określony w art. 1015 § 1 kc. Mając powyższe na uwadze oczywistym jest brak podstaw do uwzględnienia wniosku wnioskodawczyni, skoro nie uchybiła ona terminowi określonemu w art. 1015 § 1 kc, a zatem Sąd na podstawie art. 514 § 2 kpc, oddalił wniosek bez przeprowadzenia rozprawy.