Legislator Case Law & Legislation
IV U 179/19 AI generated

Social security benefits claimed by an insured person not covered are recoverable due to intentional fraud.

Case Number IV U 179/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's appeal against the Social Insurance Institution's decision to recover overpaid benefits. The plaintiff had not been insured during the relevant period but declared high contribution bases to fraudulently obtain sickness, rehabilitation, and care allowances. The court ruled that these benefits were unearned and their recovery was justified because the payments resulted from the plaintiff's intentional deception of the social security authority.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 84 ust. 1 pkt 2; Art. 477 § 14 ust. 1 k.p.c.: Benefits paid to a person not covered by social insurance are considered unearned if obtained through intentional deception, mandating their return with interest.

Keywords

AI generated
social security fraud unearned benefits recovery intentional deception insured status requirement civil liability for fraud

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
Ustawa z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych
art. 365 k.p.c.
Związanie stron (oraz wyjątkowo innych osób), o którym mowa w art. 365 k.p.c. oznacza, że inne sądy są związane prejudycjalnie, czyli nie mogą dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia, niż zawarta w prejudykacie, ale także nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych.
art. 477 § 14 ust. 1 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd -uznając, iż powódka pobrała świadczenia nienależnie, a wypłata świadczeń następowała na skutek świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c.
Na podstawie art. 98 § 1 kpc Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki D.
§ 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku
art. 365 k.p.c
Związanie stron (oraz wyjątkowo innych osób), o którym mowa w art. 365 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
Sąd Okręgowy w (...)
Sąd Apelacyjny we (...)
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt IV U 179/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 5 sierpnia 2022 r. Sąd Rejonowy w Świdnicy , IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w osobie SSR Magdaleny Piątkowskiej po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania M. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 22 marca 2019 r. roku, (...) o zobowiązanie do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku opiekuńczego I oddala odwołanie, II zasądza od powódki M. C. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. kwotę 180 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.

UZASADNIENIE

Powódka M. C. wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 22 marca 2018r. którą organ rentowy uznał wypłacone powódce świadczenia za nienależne i zobowiązał powódkę do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku opiekuńczego za okres wskazany w decyzji wobec ustalenia, iż powódka nie podlegała ubezpieczeniom społecznym. W uzasadnieniu powódka wskazała, iż zaskarżoną decyzję ZUS oparł na nieprawomocnej decyzji dotyczącej wyłączenia powódki z ubezpieczeń społecznych.

Ponadto podniesiono, iż powódce nie można przypisać złej wiary, świadomości nienależności świadczenia, a zatem nie można było na nią nałożyć obowiązku zwrotu pobranych świadczeń. W odpowiedzi Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, iż decyzją z dnia11.02.2019r. wyłączono skarżącą z ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji odmówiono prawa do świadczeń z ubezpieczenia społecznego w postaci zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku opiekuńczego.

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2019r. zawieszono niniejsze postępowanie do czasu rozpoznania odwołania powódki od decyzji o wyłączeniu z ubezpieczeń społecznych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Od dnia 1.09.2014r. powódka M. C. nie podlegała ubezpieczeniom społecznym- działalność powódki nie była praktycznie w ogóle prowadzona, została zgłoszona dla pozoru z intencją uzyskania wysokich świadczeń z ubezpieczeń społecznych wobec pogarszającego się stanu zdrowia. Zadeklarowanie maksymalnej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe za miesiąc 09-11/2014 r. zagwarantowało powódce prawo do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego od podstawy (...) zł za okresy niezdolności do pracy od 03-12-2014r. do 02-06-2015r., od 12-08-2015r. do 09-02-2016r., od 04-05-2016r. do 27-10-2017r.

Następnie za miesiące 11-12/2017 powódka zadeklarowała podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe w wysokości (...) zł. i za 01/2018 r. w wysokości (...) zł. Podstawę wymiaru zasiłków za kolejne okresy tj. od 07-02-2018r. do 23-02-2018r. i od 01-03-2018r. do 21-08-2018r. stanowiła kwota (...)zł. W sytuacji powódki zadeklarowanie od 1.09.2014r. do 11.2014r. ww. podstawy wymiaru składek było nieracjonalne i nie uzasadnione ekonomicznie. Świadczenia z ubezpieczenia chorobowego za ww. okresy zostały powódce wypłacone w łącznej wysokości (...) zł. w postaci : - zasiłku chorobowego za okresy od 22-08-2015r. do 09-02-2016r., od 04-05-2016r. do 01-11-2016r., od 07-02-2018r. do 14-02-2018r. , od 01-03-2018r. do 21-08-2018r., - świadczenia rehabilitacyjnego za okresy od 02-11-2016r. do 27-10-2017r. - zasiłku opiekuńczego za okres od 15-02-2018r. do 23-02-2018r.

Dowód: akta ZUS w załączeniu, wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia 4.12.2019r. wydany w sprawie VII U 315/2019 wraz z uzasadnieniem, wyrok Sądu Apelacyjnego we (...) z dnia 1.10.2020r. w sprawie III AUa 293 /20 wraz z uzasadnieniem k.91-99 Przy tak ustalonym stanie faktycznym sąd zważył: Odwołanie podlegało oddaleniu. Ustaleń stanu faktycznego sąd dokonał w oparciu o załączone akta ZUS oraz wskazane wyżej wyroki z uzasadnieniami wydane w sprawie o wyłączeniu powódki z ubezpieczeń społecznych. Wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) i Apelacyjnego we W. sąd jest związany.

Jak trafnie ujęto to w wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) wydanym dnia 8.08.2019r. w sprawie IAGa (...), związanie wyrokiem w myśl powołanego przepisu oznacza dla sądu „brak możliwości zignorowania zarówno ustaleń faktycznych stanowiących bezpośrednio podstawę rozstrzygnięcia, jak i podstawy prawnej. Nie jest dopuszczalne odmienne ustalenie zaistnienia, przebiegu i oceny istotnych dla danego stosunku prawnego zdarzeń faktycznych w kolejnych procesach sądowych, chociażby przedmiot tych spraw się różnił. Mocą wiążącą objęte jest to, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.

Moc wiążącą uzyskuje bowiem rozstrzygnięcie o żądaniu w powiązaniu z jego podstawą faktyczną i w kolejnym postępowaniu sąd ma obowiązek przyjąć, że istotna z punktu widzenia zasadności żądania kwestia kształtowała się tak, jak to zostało ustalone w prawomocnym wyroku. Związanie stron (oraz wyjątkowo innych osób), o którym mowa w art. 365 k.p.c. oznacza, że inne sądy są związane prejudycjalnie, czyli nie mogą dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia, niż zawarta w prejudykacie, ale także nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych.

Jest to tzw. pozytywny aspekt prawomocności materialnej. W rezultacie uprawomocnienia się takiego orzeczenia nikt nie może kwestionować nie tylko faktu jego istnienia, lecz także jego treści i to nawet bez względu na to, czy był, czy też nie był stroną postępowania zakończonego tym orzeczeniem” Skoro zaś powódka nie podlegała ubezpieczeniom społecznym w spornym okresie pobrane przez nią świadczenia z ubezpieczenia społecznego były nienależne. Zgodnie bowiem z art. 6 ust.1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

To samo( status ubezpieczonego ) dotyczy świadczenia rehabilitacyjnego ( art.

18. pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.) i zasiłku opiekuńczego ( art. 32 pkt1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.) Zgodnie natomiast z art. 84 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych, jest obowiązana do jego zwrotu, wraz z odsetkami, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego, z uwzględnieniem ust.

11. Punkt 2 powołanego artykułu precyzuje pojęcie nienależnie pobranych świadczeń stanowiąc, iż za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się: 1) świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania; 2) świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia przez osobę pobierającą świadczenia.

Jak wynika z ustaleń Sądu Okręgowego w (...) i Sądu Apelacyjnego we (...) wypłata świadczeń nastąpiła na skutek świadomego, celowego działania powódki i konsekwentnie przygotowywanego przez nią planu stworzenia pozorów prowadzenia działalności gospodarczej o wysokich dochodach w celu osiągnięcia wysokich świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Stworzoną fikcją powódka wprowadziła w błąd organ rentowy, który dokonywał wypłat spornych świadczeń. Z powyższych względów Sąd -uznając, iż powódka pobrała świadczenia nienależnie, a wypłata świadczeń następowała na skutek świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. -oddalił odwołanie.

Na podstawie art. 98 § 1 kpc Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki D. T. koszty zastępstwa procesowego w stawce minimalnej wynikającej jednoznacznie z § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą 180 zł w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego oraz w sprawach dotyczących podlegania ubezpieczeniom społecznym.