Legislator Case Law & Legislation
II Ca 310/22 AI generated

Court partially allowed appeal to reduce compensation amount but dismissed appeal regarding property usage division method.

Case Number II Ca 310/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court modified the lower court's decision by reducing the awarded compensation amount while dismissing the appeal regarding the method of property usage division. The appellant argued for a specific adjustment to the usage rights, but the court found that the original division method was legally sound and binding. Consequently, the court ruled that compensation claims were only permissible upon a formal partition of ownership, not merely an adjustment of usage rights.

Legislator headnote

AI generated

Art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 520 § 1 k.p.c.: A decision establishing the manner of using common property (quoad usum) is formative and does not constitute a final asset transfer; therefore, ordering compensation between co-owners based solely on usage adjustments is inadmissible, and appeals limited to specific compensation amounts cannot challenge the underlying usage division.

Keywords

AI generated
quoad usum division common property usage compensation inadmissibility partition of ownership appellate procedure costs co-owners rights property adjustment

Cited Legislation

AI generated
Art. 386 § 1 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy zmienił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 386 § 1 kpc.
Art. 13 § 2 k.p.c.
316 § 1 oraz art. 13 § 2 k.p.c. poprzez nie odniesienie się do wniosków E.
Art. 520 § 1 k.p.c.
Niewątpliwie między wnioskodawczynią i uczestnikami istniał spór co do zasadności wniosku, jednak nie w każdym wypadku istnienia sporu, sąd zobowiązany jest zastosować przepisy art. 520 § 2 albo 3 kpc.
Art. 520 § 2 k.p.c.
Niewątpliwie między wnioskodawczynią i uczestnikami istniał spór co do zasadności wniosku, jednak nie w każdym wypadku istnienia sporu, sąd zobowiązany jest zastosować przepisy art. 520 § 2 albo 3 kpc.
Art. 520 § 3 k.p.c.
Niewątpliwie między wnioskodawczynią i uczestnikami istniał spór co do zasadności wniosku, jednak nie w każdym wypadku istnienia sporu, sąd zobowiązany jest zastosować przepisy art. 520 § 2 albo 3 kpc.
Art. 385 k.p.c.
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie w zakresie kosztów postępowania (art. 385 kpc.
art. 13 § 2 k.p.c
316 § 1 oraz art. 13 § 2 k.p.c.
art. 520 § 3 k.p.c
Niewątpliwie między wnioskodawczynią i uczestnikami istniał spór co do zasadności wniosku, jednak nie w każdym wypadku istnienia sporu, sąd zobowiązany jest zastosować przepisy art. 520 § 2 albo 3 kpc.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Ryszard Małecki po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. S. przy uczestnictwie M. M. (1) i M. M. (2) o ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości na skutek apelacji wniesionej przez wnioskodawczynię od postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2021 r. sygn. akt V Ns 1392/15 postanawia: I. zmienić zaskarżone postanowienie w puncie 2. w ten sposób, że zasądzoną kwotę obniżyć do 28.445,10 zł (dwadzieścia osiem tysięcy czterysta czterdzieści pięć złotych i dziesięć groszy); II. oddalić apelację w pozostałym zakresie; III. kosztami postępowania apelacyjnego obciążyć wnioskodawczynię i uczestników w zakresie przez nich poniesionym. Ryszard Małecki

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu:

1. zmienił pkt. 1 b postanowienia Sądu Rejonowego w Poznaniu, Wydział III Cywilny, z dnia 11 maja 1984 r. wydanego w sprawie o sygn. III Ns 765/83 w ten sposób, że ustalił sposób korzystania z nieruchomości położonej w P., dla której Sąd Rejonowy P.prowadzi księgę wieczystą o nr KW (...), oznaczonej jako działka (...), arkusz (...), obręb D., o powierzchni 0,0745 ha - w części wspólnej tej nieruchomości, w ten sposób że: a. każdoczesny właściciel lokalu nr (...), o powierzchni 81,28 m 2, znajdującego się na parterze budynku będzie miał prawo do wyłącznego korzystania z: - pomieszczeń znajdujących się na terenie piwnic – oznaczonych jako -1/1, - 1/2, -1/3 oraz pomieszczenia garażowego oznaczonego jako 0/1Z, a także pomieszczenia gospodarczego -1/8 (dawniej oznaczonego jako 16B) – o łącznej powierzchni użytkowej 32,74 m 2 - wg oznaczeń przyjętych przez biegłego z zakresu (...) w opinii z dnia 8 sierpnia 2017 r. jak na k. 286 i na k. 287 oraz k. 291, która to opinia wraz z w/w kartami (rzuty poszczególnych pięter) stanowią integralną część niniejszego postanowienia; - niezabudowanej części działki o powierzchni 329 m 2 oznaczonej kolorem pomarańczowym, na mapie sporządzonej przez biegłego geodetę J.

W. w dniu 1 sierpnia 2020 r., (oznaczonej jako „wersja 1”), znajdującej się na k. 655 akt niniejszej sprawy, która to mapa, wraz z w/w opinią biegłego, stanowi integralną część niniejszego postanowienia; b. każdoczesny właściciel lokalu nr (...), o powierzchni 75,08 m 2, znajdującego się na piętrze budynku, będzie miał prawo do wyłącznego korzystania z: - klatki schodowej od poziomu piwnic do poziomu piętra – oznaczonej jako -1/4; 0,9; 0/8 i 1/1 oraz wiatrołapu oznaczonego jako 0/10 - wg oznaczeń przyjętych przez biegłego z zakresu wyceny nieruchomości M.

S. w opinii z dnia 8 sierpnia 2017 r. jak na k. 287 oraz k. 295, która to opinia wraz z w/w kartami (rzuty poszczególnych pięter) stanowią integralną część niniejszego postanowienia; - pomieszczeń znajdujących się na poziomie piwnic budynku frontowego – oznaczonych jako -1/4; -1/5; -1/6 oraz -1/7 – o łącznej powierzchni użytkowej 24,35 m ( 2) - wg oznaczeń przyjętych przez biegłego z zakresu wyceny nieruchomości M. S. w opinii z dnia 8 sierpnia 2017 r. jak na k. 286 oraz k. 295, która to opinia wraz z w/w kartami (rzuty poszczególnych pięter) stanowią integralną część niniejszego postanowienia - niezabudowanej części działki o powierzchni 330 m 2 oznaczonej kolorem zielonym, na mapie sporządzonej przez biegłego geodetę J.

W. w dniu 1 sierpnia 2020 r. (oznaczonej jako” wersja 1), znajdującej się na k. 655 akt niniejszej sprawy, która to mapa, wraz z w/w opinią biegłego, stanowi integralną część niniejszego postanowienia;

2. zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestników kwotę 40.129 zł (słownie: czterdzieści tysięcy sto dwadzieścia dziewięć złotych 00/100) tytułem spłaty połowy wartości klatki schodowej oraz podestu oznaczonych jako -1/4, 1/1; 0/9 i 0/8 (wg oznaczeń przyjętych przez biegłego z zakresu wyceny nieruchomościM. S.w opinii z dnia 8 sierpnia 2017 r. na k. 295);

3. oddalił wnioski w pozostałym zakresie;

4. kosztami postępowania związanymi z wykonaniem opinii biegłych obciążył wnioskodawczynię w ½ części oraz uczestników postępowania w ½ części, a pozostałymi kosztami procesu obciążył wnioskodawczynię i uczestników postępowania w zakresie poniesionym, 5. szczegółowe rozliczenie kosztów procesu pozostawił referendarzowi sądowemu po uprawomocnieniu się orzeczenia. Z powyższym orzeczeniem w zakresie punktu 2 nie zgodziła się wnioskodawczyni, wnosząc apelację, zarzucając zaskarżonemu w tym zakresie orzeczeniu:

1. naruszenie prawa procesowego, tj.: - art. 232 zdanie pierwsze w zw. z art. 316 § 1 oraz art. 13 § 2 k.p.c. poprzez nie odniesienie się do wniosków E. S. dotyczących ustalenia wysokości spłaty, co skutkowało nierozpoznaniem istoty sprawy w tym zakresie, - art. 327 1 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia oraz dowodów, na których Sąd się oparł, w odniesieniu do ustalenia wysokości należności zasądzonej w punkcie 2 postanowienia, co uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej wyroku w tym zakresie, - art. 520 § 3 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy uczestnicy postępowania sprzeciwiali się zmianie sposobu korzystania z części wspólnych nieruchomości położonej w P., objętej księgą wieczystą (...).

Mając powyższe na uwadze apelująca wniosła o zmianę postanowienia w zaskarżonej części poprzez: a. zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestników kwoty 28.445,10 zł tytułem spłaty połowy klatki schodowej oznaczonej jako -1/4, 1/1, 0/9 i 0/8 (wg oznaczeń przyjętych przez biegłego z zakresu wyceny nieruchomości M. S.w opinii z dnia 8 sierpnia 2017 r. na k. 295), (pkt 2 postanowienia) i oddalenie roszczenia w pozostałej części, b. obciążenie uczestników postępowania kosztami postępowania w całości oraz zasądzenie od uczestników postępowania na rzecz wnioskodawczyni zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (pkt 4 postanowienia).

Nadto wnioskodawczyni wniosła o zasądzenie od uczestników postępowania na rzecz wnioskodawczyni, a ewentualnie o uchylenie postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w tym zakresie. W odpowiedzi na apelacje uczestnicy postępowania wnieśli o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej oraz zasądzenie od wnioskodawczyni na ich rzecz solidarnie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazał się zasadna co do istoty sprawy, jednak z innych względów niż objęte jej zarzutami. Sąd Okręgowy podkreśla, że przedmiotem zaskarżenia było wyłącznie rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego o zasądzeniu od wnioskodawczyni na rzecz uczestników spłaty w związku z uregulowaniem sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej. Sąd Okręgowy był związany zakresem zaskarżenia. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego. Przedmiotem wniosku i rozstrzygnięcia Sądu była zmiana sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej uregulowanego w postanowieniu Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 11 maja 1984 r. (III Ns 765/83) (punkt I. 1.B) polegająca na podziale części wspólnych nieruchomości do wyłącznego korzystania między właścicielami lokali (...) stanowiącmi odrębną własność Orzeczenie sądu określające sposób korzystania z rzeczy wspólnej ma charakter prawokształtujący.

Dokonanie podziału quoad usum oznacza jednak wyłącznie wewnętrzne zorganizowanie sposobu korzystania z rzeczy wspólnej. Uregulowanie sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej przez jej podział quoad usum nie wiąże się z definitywnym przysporzeniem majątkowym, stąd nie może być mowy o „wyrównywaniu” udziałów w częściach wspólnych przez zasądzanie spłat między współwłaścicielami stosownie do stopnia, w jakim na skutek podziału quad usum korzystają z części wspólnych. Orzekanie o spłacie jest możliwe wyłącznie w razie dokonywania podziału nieruchomości wspólnej (podziału majątku wspólnego, działu spadku, zniesienia współwłasności).

Orzekanie o spłacie w sprawie o dokonanie podziału nieruchomości do wyłącznego korzystania jest niedopuszczalne. Granice zaskarżenia wyznaczone apelacją nie pozwalały na głębszą ingerencję w zaskarżone orzeczenie, skoro wnioskodawczyni zaskarżyła jedynie część zasądzonej spłaty, akceptując jej niższą wartość, w szczególności nie było możliwości ingerencji w sam sposób podziału quad usum i związany z nim obowiązek spłaty w części niezaskarżonej. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy zmienił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 386 § 1 kpc. w zw. z art. 13 § 2 kpc. przez wyeliminowanie tej części spłaty, która została zaskarżona apelacją.

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie w zakresie kosztów postępowania (art. 385 kpc. w zw. z art. 13 § 2 kpc.). Niewątpliwie między wnioskodawczynią i uczestnikami istniał spór co do zasadności wniosku, jednak nie w każdym wypadku istnienia sporu, sąd zobowiązany jest zastosować przepisy art. 520 § 2 albo 3 kpc. – rezygnacja z dominującej w postępowaniu nieprocesowym regulacji z art. 520 § 1 kpc. jest prerogatywą, a nie obowiązkiem sądu, która tylko w sytuacji wystąpienia ewidentnej sprzeczności interesów przyjmuje postać powinności.

Niewątpliwie stan faktyczny zaistniały po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 11 maja 1984 r. polegający na faktycznej zmianie sposobu korzystania z nieruchomości wymagał uregulowania prawnego w interesie wszystkich współwłaścicieli. Sposób korekty dotychczasowego podziału quad usum został poddany pod osąd i podlegał rozważeniu przez sąd przy uwzględnieniu opinii biegłych, jednak potrzeba nowej regulacji niewątpliwie istniała. Ostateczne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie realizuje tę potrzebę w sposób akceptowalny dla wnioskodawczyni i uczestników, stąd zastosowanie art. 520 § 1 kpc. było prawidłowe i skutkowało obciążeniem we własnym zakresie kosztami poniesionymi oraz w częściach równych (po połowie) kosztami opinii biegłych, O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono również na podstawie art. 520 § 1 kpc.

– wynik postępowania w zakresie spłaty nie pozostawał w związku z istotą sporu i pozostawał bez wpływu na ocenę kwestii sprzeczności interesów. Ryszard Małecki