Court partially allows prosecutor's appeal to add mandatory curator supervision for a minor drunk driving offender.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appellate court partially upheld the prosecutor's appeal against a first-instance judgment for a minor convicted of drunk driving. While the court confirmed the factual findings and the base sentence of suspended imprisonment, it ruled that the lower court erroneously omitted a mandatory provision for judicial supervision under Article 73(2) of the Criminal Code. Consequently, the court ordered the addition of this supervision measure to the original verdict while leaving the rest of the judgment in force.
Legislator headnote
AI generatedArt. 73 § 2 kk; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 440 § 1 k.p.k.; Art. 635 § 1 k.p.k.; Art. 624 § 1 k.p.k.: When a minor offender is sentenced to a suspended penalty, the court must additionally order judicial supervision; failure to include this mandatory provision constitutes a defect requiring correction on appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
IX Ka 451/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Toruniu w Wydziale IX Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – S.S.O. Aleksandra Nowicka (spr.) Sędziowie: S.O. Marzena Polak S.O. Barbara Plewińska Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Maćkiewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Barbary Dryzner po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013r. sprawy P. M. oskarżonego z art. 178a§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 14 czerwca 2013r., sygn. akt VIII K 647/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na mocy art. 73§2 kk oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora;
II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, a wydatkami powstałymi w tym postępowaniu obciąża Skarb Państwa. IX Ka 451/13 UZASADNIENIENIE P. M. został oskarżony o to, ze w dniu 3 maja 2013r. w T. o godz. 22:50 przy ul. (...) kierował pojazdem marki B. o nr rej. (...) po drodze publicznej znajdując się w stanie nietrzeźwości ( badanie 0,63 mg/l, II badanie 0,64 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) tj. o czyn z art. 178a§ 1 kk.
Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013r. uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego jemu czynu stanowiącego występek z art. 178a§ 1 kk i za to na mocy tego przepisu wymierzył jemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres lat 3, wymierzył karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł a, zasądziło do oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 200 zł oraz orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku, zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy, i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
Od powyższego wyroku apelację złożył Prokurator zaskarżając powyższe orzeczenie na niekorzyść oskarżonego w całości, podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego art. 73 §2 kk poprzez nie orzeczenie na jego podstawie obligatoryjnego dozoru kuratora bowiem oskarżony jest sprawcą młodocianym. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uzupełnienie o oddanie oskarżonego na podstawie art. 73 §2 kk pod dozór kuratora, a w pozostałej części o utrzymanie wyroku w mocy.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie należało stwierdzić, Sąd Rejonowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy pozwalając na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji nie wykraczają poza granice swobodnej oceny dowodów, poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, ocena których nie wykazała błędów natury logicznej i faktycznej, była zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, znajdując swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu Sąd wskazał jakie fakty uznał za ustalone, na czym opierał poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a następnie wskazał prawidłowe wnioski jakie wyprowadził z dokonanych ustaleń. Kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu nie budzi wątpliwości. Kara pozbawienia wolności, została orzeczona w dolnych granicach ustawowego zagrożenia z uwzględnieniem zasad wymiaru kary. Nie ulega kwestii i nie wymaga szerszych wywodów, ze Sąd I Instancji istotnie przeoczył umieszczenie postanowienia o oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora sądowego (choć napisał o tym rozstrzygnięciu w uzasadnieniu wyroku) co w tym przypadku jest postanowieniem obligatoryjnym.
Kwestia ta nie była w żaden sporna, wątpliwa i nie wymaga jakiejkolwiek wykładni ze strony sądu odwoławczego. Stąd tez decyzja Sądu o konieczności uzupełnienia zaskarżonego orzeczenia o dodanie stosownego postanowienia na podstawie art. 73 §2 kk. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek z art. 439kpk i art. 440 kpk. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 635 kpk w zw. z art. 624 §1 kpk.