Court dismisses wife's appeal, upholding creditor's right to seize joint marital assets for debt incurred by husband.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the wife's appeal against the lower court's decision to grant enforceability to a payment order against her husband's joint marital assets. The husband incurred a loan without his wife's knowledge, while she relied solely on a small pension and domestic work. The court ruled that the creditor's right to seize joint property is a general rule unless specific exceptions are proven, which the wife failed to demonstrate.
Legislator headnote
AI generatedArt. 41 k.r.o.; Art. 36 § 2 k.r.o.; Art. 6 k.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c. - A creditor may generally seek satisfaction from joint marital assets when only one spouse is the debtor, and the burden of proving that seizure would violate social norms lies with the debtor's spouse.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygnatura akt II Cz 230/14 POSTANOWIENIE K., dnia 6 maja 2014 r. . Sąd Okręgowy w Kaliszu, Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO. Janusz Roszewski Sędziowie: SSO. Barbara Mokras SSO. Wojciech Vogt – spr. po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Banku (...) Spółka Akcyjna z siedziba w W. z udziałem dłużnikowi B. C. o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonce dłużnika - A. C. na skutek zażalenia małżonki dłużnika A. C. od postanowienia Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I Co 4125/13 postanawia: oddalić zażalenie
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Kaliszu nadał klauzule wykonalności tytułowi wykonawczemu – nakazowi zapłaty Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie I Nc 716/05 zaopatrzonemu w klauzulę wykonalności w dniu 27 lutego 2006 r./ przeciwko dłużnikowi B. C. także przeciwko małżonce dłużnika - A. C. z ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością ustawową małżeńską i orzekł o kosztach postępowania. Rozstrzygnięcie swoje oparł na następujących ustaleniach: B.i A. C.pozostają małżeństwem od (...)r.
Nie zawierali umów majątkowych małżeńskich, co oznacza, że panuje w małżeństwie ustrój wspólności majątkowej. B. C.pracował zawodowo do 2004 r., obecnie jest na rencie. A. C.jest rencistką od (...)r. , nie pracowała zawodowo pozostając na utrzymaniu męża. Dłużnik zatrudniony w spółce prawa handlowego jakio prezes zarządu decydował o finansach rodziny. Podejmował samodzielnie decyzję w tym zakresie bez sprzeciwu ze strony małżonki, która nie interesowała się stanem rachunku bankowego męża. Dłużnik wielokrotnie zaciągał zobowiązania kredytowe nie informując o tym żony.
W dniu 4 lutego (...)r. zawarł umowę pożyczki w E.zmienioną następnie aneksem z dnia 4 października (...)r. Na skutek niedopuszczalnego salda debetowego Bank (...) SAwypowiedział umowę rachunku pismem z dnia 13 września 2004 r. uzyskując następnie tytuł egzekucyjny w postaci nakazu zapłaty. A. C.nie miała wiedzy na ten temat. O sprawie dowiedziała się z wniosku o nadanie klauzuli wykonalności. Zobowiązanie dłużnika powstało przed nowelizacją art. 787 k.p.c. i dlatego w niniejszej sprawie stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 20 stycznia 2005 r.
Sąd ustalił, że małżonek dłużnika nie wykazał żadnej z przesłanek uwalniających od odpowiedzialności. Nadanie klauzuli nie jest również niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Zażalenie od tego rozstrzygnięcia złożył małżonek dłużnika zarzucając sprzeczność ustaleń Sądu treścią zebranego materiału w sprawie poprzez przyjęcie, że A. C. nie pracowała, pozostawała na utrzymaniu męża a tym samym błędne uznanie, że nie przyczyniła się do powstania majątku wspólnego. Zarzuciła także naruszenie art. 41 § 3 k.r.o. poprzez jego niezastosowanie i nie zbadanie przez Sąd okoliczności czy zaistniały warunki umożliwiające wyłączenie możliwości zaspokojenia z majątku. wspólnego.
Również zarzuciła błędne ustalenie, że zawarcie przez dłużnika umowy pożyczki nie stanowiło czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu (art. 36 § 2 k.r.o. ).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 41 k.r.o. sprzed nowelizacji zaspokojenia z majątku wspólnego może żądać także wierzyciel, którego dłużnikiem jest tylko jeden z małżonków. Jest to norma stanowiąca zasadę. Jeżeli jednak wierzytelność powstała przed powstaniem wspólności ustawowej albo jeżeli dotyczy ona odrębnego majątku jednego z małżonków, wierzyciel może żądać zaspokojenia tylko z majątku odrębnego dłużnika lub z wynagrodzenia za pracę lub za inne usługi świadczone osobiście rpzez dłużnika, jak również z korzyści uzyskanych przez dłużnika z jego praw autorskich twórcy, praw twórcy wynalazku, wzoru lub projektu racjonalizatorskiego.
Sąd może również ograniczyć lub wyłączyć możliwość zaspokojenia się z majątku wspólnego przez wierzyciela, którego dłużnikiem jest tylko jeden z małżonków, jeżeli ze względu na charakter wierzytelności albo stopień przyczynienia się małżonka będącego dłużnikiem do powstania majątku wspólnego – zaspokojenie z majątku wspólnego byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W niniejszej sprawie małżonek dłużnika nie udowodnił, że charakter wierzytelności albo stopień przyczynienia się małżonka będącego dłużnikiem do powstania majątku wspólnego może spowodować, że zaspokojenie się wierzyciela z majątku wspólnego byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Przeciwnie z wyjaśnień małżonka dłużnika wyraźnie wynika, że osiągała ona jedynie skromny dochód z renty w wysokości 400 zł miesięcznie i osiągała niewielkie dochody bawiąc dzieci sąsiadów i pomagając osobom starszym. Natomiast małżonek dłużnika nie przedstawił już żadnych dowodów na okoliczność, że umowa pożyczki stanowiła czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu i że była zaciągnięta bez zgody małżonka dłużnika. Gdyby nawet zgodzić się, że okoliczności te bada sąd w postępowaniu klauzulowym – jak to przyjął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 31 stycznia 1996 r., III CZP 198/95 – to zgodnie z art. 6 k.c. obowiązek udowodnienia faktów spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne.
Natomiast małżonek dłużnika żadnych dowodów w tym zakresie nie zaoferował. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało zgodnie z art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., orzec jak w sentencji.