Legislator Case Law & Legislation
VIII U 6/21 AI generated

Social security court dismisses appeal on insurance coverage but exempts parties from litigation costs due to pandemic hardship.

Case Number VIII U 6/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the appellants' appeal regarding their social security coverage status but exempted both parties from litigation costs. The appellants argued they had consistently provided employment documents, while the Social Security Institution maintained a gap in voluntary sickness insurance coverage. The court ruled that despite the legal loss, the extreme financial hardship caused by the pandemic and the low income of both parties justified an exception under the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 11 ust. 2, art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 102 k.p.c.: The court may exempt a losing party from litigation costs if the circumstances, including pandemic-induced financial hardship, justify a deviation from the general rule of cost liability.

Keywords

AI generated
social security coverage voluntary sickness insurance litigation costs exemption pandemic hardship civil procedure code social justice principles contractor liability

Cited Legislation

AI generated
art. 11 ust. 2 ustawy z 13 grudnia 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych
W konsekwencji na podstawie art. 11 ust.
art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z 13 grudnia 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych
art. 102 k.p.c.
W punkcie drugim wyroku, Sąd orzekł o kosztach zastępstwa procesowego - na podstawie art. 102 k.p.c. odstępując od obciążania odwołujących kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego.
art. 102 k.p.c
W punkcie drugim wyroku, Sąd orzekł o kosztach zastępstwa procesowego - na podstawie art. 102 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1974r., sygn. akt II CZ 223/73
postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1974r., sygn. akt II CZ 223/73, nie publ.).
postanowienie Sądu Najwyższego z 28 czerwca 2011r., II UZ 19/11
postanowienie Sądu Najwyższego z 28 czerwca 2011r., II UZ 19/11, LEX nr 1068050 i uzasadnienie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 17 października 2007r., P 29/07, OTK-A 2007, Nr 9, poz.
postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 17 października 2007r., P 29/07

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 6/21

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na posiedzeniu niejawnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Jolanta Łanowy - Klimek po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. w Gliwicach sprawy W. C. i A. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o podleganie ubezpieczeniom społecznym na skutek odwołania W. C. i A. L. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 18 listopada 2020 r. nr (...) 1. oddala odwołania, 2. odstępuje od obciążenia odwołujących W. C. i A. L. od ponoszenia kosztów procesu. (-) Sędzia Jolanta Łanowy-Klimek Sygn. akt VIII U 6/21

UZASADNIENIE

do orzeczenia o kosztach zawartego w pkt 2 wyroku z 29 czerwca 2022r. Decyzją z 18 listopada 2020r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. stwierdził, że W. C., jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia u płatnika składek A. L. podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresie od 21 sierpnia 2015r. do 2 grudnia 2016r., od 2 grudnia 2017r. do 2 kwietnia 2019r. i od 1 kwietnia 2020r. oraz dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu w okresie od 21 sierpnia 2015r. do 2 grudnia 2016r. i od 2 grudnia 2017r. do 2 kwietnia 2019r.

W uzasadnieniu ZUS podał, że W. C. po zakończeniu pobierania zasiłku opiekuńczego od 1 kwietnia 2020r., nie została zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych przez ww. płatnika składek. Następnie dopiero 1 lipca 2020r., płatnik składek zwrócił się do organu rentowego o sporządzenie dokumentów zgłoszeniowych z urzędu, od 1 kwietnia 2020r. W konsekwencji na podstawie art. 11 ust. 2 i art. 14, ust. 1 i 2 ustawy z 13 grudnia 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych dochodzi do przerwania ciągłości dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego.

Odwołujące W. C. i A. L. wniosły o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez objęcie W. C., jako osoby wykonującej pracę na podstawie umowy zlecenia u płatnika składek A. L. dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym w okresie od 1 kwietnia 2020r. do nadal. Wskazały, że ubezpieczona od 21 sierpnia 2015r. jest zatrudniona na podstawie umowy zlecenia u ww. płatnika składek i zawsze składała swojemu zleceniodawcy odpowiednie dokumenty w terminie. Z kolei płatnik składek dokonywał w terminie opłaty należnych składek. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. w odpowiedzi na odwołanie wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wyrokiem z 29 czerwca 2022r. odwołanie zostało, w punkcie pierwszym sentencji oddalone. W punkcie drugim wyroku, Sąd orzekł o kosztach zastępstwa procesowego - na podstawie art. 102 k.p.c. odstępując od obciążania odwołujących kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego. Zgodnie z powołanym przepisem art. 102 k.p.c. wyrażającym zasadę słuszności w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów, albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.

Skorzystanie z art. 102 k.p.c. jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym sądu orzekającego. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwaliła się wykładnia, zgodnie z którą zastosowanie przez sąd art. 102 k.p.c. powinno być oceniane z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego w całokształcie okoliczności, które uzasadniają odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu. Do kręgu tych okoliczności należy zaliczyć zarówno fakty związane, jak również niezwiązane z przebiegiem procesu, (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1974r., sygn. akt II CZ 223/73, nie publ.).

Do pierwszych zaliczane są między innymi: podstawa oddalenia żądania, zgodność zamiarów stron w sprawach dotyczących stosunku prawnego, który może być ukształtowany tylko wyrokiem, szczególna zawiłość lub precedensowy charakter sprawy albo subiektywne przekonanie powoda co do zasadności zgłoszonego roszczenia - trudne do zweryfikowania a limine, a ponadto sposób prowadzenia procesu przez stronę przegrywającą albo niesumienne lub oczywiście niewłaściwe postępowanie strony wygrywającej, która w ten sposób wywołała proces i koszty połączone z jego prowadzeniem.

Zalicza się do nich także okoliczność, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na podstawie faktów ustalonych na podstawie dowodów dopuszczonych przez sąd z urzędu, jak również niewspółmierność wysokości kosztów pomocy prawnej poniesionych przez stronę wygrywającą proces do stopnia zawiłości sprawy i nakładu pracy pełnomocnika. Drugą grupę okoliczności wyznacza sytuacja majątkowa i życiowa strony (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 czerwca 2011r., II UZ 19/11, LEX nr 1068050 i uzasadnienie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 17 października 2007r., P 29/07, OTK-A 2007, Nr 9, poz. 116 oraz powołane tam orzecznictwo).

Zasadą jest uiszczanie kosztów związanych z toczącym się sporem. Zwolnienie od tego obowiązku może mieć miejsce wyjątkowo. Mając na uwadze powyższe, nadto nadzwyczajną sytuację prawną i faktyczną przedsiębiorców i zatrudnianych przez nich zleceniobiorców, wywołaną epidemią koronawirusa, utrudnienia zawiązane z kolejnymi obostrzeniami pandemicznymi, Sąd uznał, że w sprawie zachodzi określony w art. 102 k.p.c. wypadek szczególnie uzasadniający odstąpienie od obciążenia ubezpieczonej kosztami postępowania w niniejszej sprawie.

Ponoszenie bowiem kosztów przez odwołującą, która ze względu na nieobjęcie jej dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym, pozbawiona zostanie prawa do zasiłków z tego ubezpieczenia i pozostaje na utrzymaniu męża którego miesięczna pensja brutto wynosi 3.000 zł, w opisanej sytuacji pozostawałoby w sprzeczności z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. Podobnie ponoszenie kosztów przez płatnika składek, którego jedynym dochodem jest renta rodzinna w kwocie 3.000 zł brutto, również pozostawałoby w sprzeczności z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. (-) sędzia Jolanta Łanowy – Klimek