Legislator Case Law & Legislation
II AKzw 251/22 AI generated

Appeal court dismissed electronic parole request due to defendant's disregard for legal order and parental neglect.

Case Number II AKzw 251/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal in Krakow dismissed the defendant's appeal against the lower court's refusal to grant permission for electronic community service. The defendant argued that her family situation, including caring for young children and a terminally ill fiancée, justified the request, while the prosecution contended her past behavior demonstrated a disregard for the rule of law. The court rejected these arguments, noting that the defendant's failure to care for her children and her non-working status indicated she was not suitable for electronic monitoring.

Legislator headnote

AI generated

Art. 43la § 1, § 3 k.k.w.; Art. 43lb k.k.w.; Art. 624 § 1 k.p.k.; Art. 1 § 2 k.k.w. The court established that electronic community service is not granted to offenders who demonstrate contempt for legal order, and family hardships do not justify such measures if the offender neglects parental duties.

Keywords

AI generated
electronic community service conditional early release disregard for legal order parental rights restriction appeal against refusal probationary measures costs exemption

Cited Legislation

AI generated
art. 437 § 1 k.p.k.
zezwolenia na wykonywanie pozostałej części kary 4 miesięcy zastępczej kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 484/20 Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim w systemie dozoru elektronicznego, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art.
art. 624 § 1 k.p.k.
i art. 624 § 1 k.p.k. w zw.
art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
art. 1 § 2 k.k.w.
z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1) utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;
art. 43la § 1 k.k.w.
43la § 1 pkt 2 k.k.w., w kontekście zasadności wniosku skazanej, zwłaszcza wobec spełnienia przez skazaną wszystkich pozostałych przesłanek z art. 43la § 1 k.k.w. - jest cel zapobiegawczy i wychowawczy, a więc to, co jest nazywane prewencją szczególną.
art. 43la § 3 k.k.w.
akt IV Kow 2797/21, Sąd Okręgowy w Kielcach odmówił - na podstawie art. 43la § 1 i § 3 k.k.w.
art. 43lb k.k.w.
z art. 43lb k.k.w. udzielenia skazanej M.
art. 118 § 1 k.p.k.
art. 118 § 2 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k
zezwolenia na wykonywanie pozostałej części kary 4 miesięcy zastępczej kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 484/20 Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim w systemie dozoru elektronicznego, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SA w Szczecinie z 10.05.2017., II AKzw 544/17
postanowienie SA w Szczecinie z 10.05.2017., II AKzw 544/17, OSASz 2017/3/19-27).
postanowienie SA w Krakowie z 8.01.2018., II AKzw (...)
postanowienie SA w Krakowie z 8.01.2018., II AKzw (...), LEX 2566965).
postanowienie SA w Krakowie z 8.01.2018., II AKzw (...), LEX 2566597
postanowienie SA w Krakowie z 8.01.2018., II AKzw (...), LEX 2566597).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKzw 251/22 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2022 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSO del. Robert Pelewicz Protokolant: sekr. sąd. Dariusz Kubat przy udziale Prokuratora Prokuratury (...) w K. H. S. po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazaną i obrońcę skazanej adw. M. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcach z 14 lutego 2022 r., sygn. akt IV Kow 2797/21, o odmowie udzielenia skazanej M. K. zezwolenia na wykonywanie pozostałej części kary 4 miesięcy zastępczej kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 484/20 Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim w systemie dozoru elektronicznego, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1) utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2) zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE

Skazana M. K. ubiega się o udzielenie zezwolenia na odbywanie poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego zastępczej kary 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 484/20 Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim. Karę tę wykonuje od 11 stycznia 2022 r. do w Areszcie Śledczym w K.. Postanowieniem z 14 lutego 2022 r., sygn. akt IV Kow 2797/21, Sąd Okręgowy w Kielcach odmówił - na podstawie art. 43la § 1 i § 3 k.k.w. w zw. z art. 43lb k.k.w. udzielenia skazanej M. K. zezwolenia na wykonywanie w systemie dozoru elektronicznego pozostałej części kary 4 miesięcy zastępczej kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 484/20 Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Poprzednio jej wniosek w tym przedmiocie rozpoznany został negatywnie przez Sąd Okręgowy w Kielcach postanowieniem z dnia 25 lutego 2021 r. Na to postanowienie zażalenie wniósł obrońca skazanego adw. M. S., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, że skazana nie zasługuje na dobrodziejstwo odbywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, podczas gdy całokształt okoliczności faktycznych i prawnych, przemawia za udzieleniem skazanej takiej zgody.

W konkluzji zażalenia obrońca M. K. wnosił o zmianę zaskarżonego postanowienia i zezwolenie skazanej na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego. Z postanowieniem Sądu Okręgowego w Kielcach nie zgodziła się też skazana M. K., która w pisemnym zażaleniu kwestionowała stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, co do przesłanek udzielenia jej zezwolenia na wykonywanie pozostałej części kary 4 miesięcy zastępczej kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, zwłaszcza w kontekście nieuwzględnienia sytuacji rodzinnej, polegającej na konieczności opieki nad małoletnimi dziećmi i chorą terminalnie matką jej narzeczonego (argumentum z art. 118 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w.).

Jednocześnie M. K. wnosiła o zmianę zaskarżonego postanowienia i zezwolenie jej na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego.

Sąd Apelacyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zażalenia skazanej i jej obrońcy nie są zasadne. Nie kwestionując okoliczności podniesionych w części motywacyjnej zażaleń w pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że przy ocenie stopnia demoralizacji nie można pomijać okoliczności, jakie podnosi Sąd Okręgowy, a dotyczących sposobu życia skazanej, w tym i po popełnieniu przestępstwa, które w realiach rozpoznawanej sprawy wynikają przede wszystkim z wywiadu środowiskowego kuratora sądowego, a odnoszą się także do karalności za przestępstwa. Zwłaszcza, że zażalenia pomijają, iż samo poprawne zachowanie czy włączenie się w proces resocjalizacji nie stanowi wystarczającej podstawy do udzielenia zezwolenia na odbycie kary poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (zob. postanowienie SA w Krakowie z 10.12.2018., II AKzw (...), LEX 2692651).

Dlatego nie budzi wątpliwości Sądu Apelacyjnego ocena wywiadu środowiskowego i dotychczasowej karalności M. K., dokonana przez Sąd Okręgowy o braku zaangażowaniu skazanej w procesy resocjalizacyjne, która pozostaje w zgodzie z treścią art. 7 k.p.k., bowiem ich wymowę Sąd Okręgowy racjonalizuje poprzez odwoływanie się do zachowania skazanej przed i po popełnieniu przestępstw, wskazując, iż „Wykazuje lekkomyślność i brak samodyscypliny o czym świadczy brak reakcji na wielokrotne przestrogi kuratora dotyczące ewentualnych konsekwencji uchylania się od wykonania kary ograniczenia wolności.

Nie stawiła się dobrowolnie do jednostki penitencjarnej lecz została doprowadzona. Wykonuje karę w systemie programowanego oddziaływania, ale w sposób całkowicie bierny, nie była karana ani nagradzana.” (s. 2 postanowienia). W powyższym kontekście podkreślić należy także, iż przesłanki udzielenia skazanej zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego mają charakter ocenny, a sąd nie może skupiać się tylko na okolicznościach dotyczących czynu i czynić je decydującymi, bowiem w tym postępowaniu sąd penitencjarny ma ustalić czy cechy sprawcy, a więc postawa, właściwości i warunki osobiste, w różnych ich aspektach, pozwolą w sposób niezakłócony osiągnąć cele szczególno-prewencyjne kary odbywanej w tym systemie.

W przeciwieństwie do zażaleń skazanej i jej obrońcy, takiej wszechstronnej analizy w orzeczeniu Sądu Okręgowego nie zabrakło. Dalej Sąd Okręgowy ustalając czy do osiągnięcia celów kary pozbawienia wolności wystarczające będzie odbycie jej w formie dozoru elektronicznego (art. 43la § 1 pkt 2 k.k.w.), miał na uwadze cele tej kary określone w art. 67 k.k.w., który przewiduje znacznie węższy zakres celów wykonywania kary pozbawienia wolności niż dyrektywy wymiaru kary wymienione w art. 53 § 1 k.k., a więc celów, którym ma służyć wymiar kary (zob. postanowienie SA w Szczecinie z 10.05.2017., II AKzw 544/17, OSASz 2017/3/19-27).

W doktrynie podkreśla się, iż podstawowym celem wykonywania kary pozbawienia wolności - co ma kapitalne znaczenie przy ocenie realizacji przesłanki z art. 43la § 1 pkt 2 k.k.w., w kontekście zasadności wniosku skazanej, zwłaszcza wobec spełnienia przez skazaną wszystkich pozostałych przesłanek z art. 43la § 1 k.k.w. - jest cel zapobiegawczy i wychowawczy, a więc to, co jest nazywane prewencją szczególną. Został on jednoznacznie wyartykułowany w art. 67 k.k.w. jako wzbudzanie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego, a zatem powstrzymania się od powrotu do przestępstwa.

Jest to cel niejako perspektywiczny, dalekosiężny, mający szansę realizacji w przyszłości, po odbyciu kary (zob. K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy, LEX el., komentarz do art. 43la). Nie uwzględniając zarzutów zażaleń dodatkowo trzeba skarżącym wskazać, iż „dotychczasowa postawa i zachowanie skazanej” powinny być oceniane przez sąd penitencjarny według kryteriów zbliżonych do tych, które obowiązują w sprawach o warunkowe przedterminowe zwolnienie. Wyniki tej oceny powinny dać odpowiedź na pytanie odnośnie prognozy przestrzegania przez M.

K. porządku prawnego w przypadku uzyskania zezwolenia na odbywanie kary w formie dozoru elektronicznego (zob. postanowienie SA w Szczecinie z 10.05.2017., II AKzw 544/17, OSASz 2017/3/19-27). Formułując zarzuty w zażaleniach skarżący zapominają ponadto, że z odbywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie powinny korzystać osoby, które lekceważą porządek prawny (zob. postanowienie SA w Krakowie z 8.01.2018., II AKzw (...), LEX 2566965). Skoro zaś M. K. była karana, a „Przebywając na wolności skazana prowadziła pasożytniczy tryb życia.

Mimo, że ma dwoje dzieci nie zajmuje się ich wychowywaniem, co skutkowało wszczęciem postępowania w przedmiocie ograniczenia jej praw rodzicielskich.” (s. 2 postanowienia), to słusznie przyjmuje Sąd Okręgowy, że świadczy to o nieskuteczności stosowanych wobec niej środków probacyjnych i kar wolnościowych. Wskazane okoliczności nie pozwalają uwierzyć w deklarowane przez skazaną przewartościowanie postawy i uznania zasadności stanowiska zażaleń, iż M. K. z pewnością respektuje porządek prawny, a ponadto „sama daje gwarancję należytego wykonywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego.” (s. 2 apelacji obrońcy).

Przypomnieć na zakończenie trzeba, odnosząc się przede wszystkim do opisywanej w zażaleniach sytuacji rodzinnej M. K. i uznając niezasadność formułowanych na tym tle zarzutów i wniosków, że Sąd Apelacyjny w Krakowie stale stwierdza w swych orzeczeniach, iż system dozoru elektronicznego nie służy łagodzeniu negatywnych skutków dla zdrowia czy sytuacji rodzinnej osoby skazanej, związanych z osadzeniem w zakładzie karnym. Te sytuacje rozwiązuje się odroczeniem wykonania kary, a po jej rozpoczęciu przerwy w karze, gdyż z odbywania kary pozbawienia wolności w formie dozoru elektronicznego nie powinny korzystać osoby, które swoim zachowaniem wykazują lekceważenie dla podstawowych reguł porządku prawnego (zob. postanowienie SA w Krakowie z 8.01.2018., II AKzw (...), LEX 2566597).

Co prawda nie budzi wątpliwości, że skazana ma dwoje dzieci, ale i nie budzi wątpliwości, że dotychczas nie zajmowała się ich wychowywaniem, co skutkowało wszczęciem postępowania w przedmiocie ograniczenia jej praw rodzicielskich. Wbrew więc zarzutom zażaleń - odłączenie od rodziny, od partnera i dzieci nie jest i nie będzie sporą dolegliwością dla skazanej. Ponieważ M. K. nie pracuje zarobkowo, co uniemożliwia jej uzyskiwanie dochodów i nie ma żadnego majątku, to Sąd Apelacyjny uznał, iż uiszczenie przez nią wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym byłoby zbyt uciążliwe.

Dlatego też, na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zwolnił skazaną od ich zapłaty. W tych warunkach Sąd Apelacyjny orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.