Legislator Case Law & Legislation
IX Nc 2491/19 AI generated

Court dismissed late objection to payment order due to defendant's failure to monitor registered office address.

Case Number IX Nc 2491/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the defendant's request to restore the deadline for filing an objection to a payment order. The defendant argued that the plaintiff failed to notify them of a different correspondence address than the one listed in the court register, claiming this was intentional to delay service. The court ruled that the plaintiff fulfilled its duty by using the registered address, and the defendant's failure to monitor or update this address constituted their own fault, precluding any extension of the procedural deadline.

Legislator headnote

AI generated

Art. 480 2 § 1, § 2 pkt 1, § 3, 3 § 3 k.p.c.; Art. 168 § 1, § 2 k.p.c.; Art. 126 § 2 k.p.c.; Art. 133 § 2 2 k.p.c.; Art. 136 § 1 k.p.c.; Art. 139 § 1 k.p.c.: A party cannot request restoration of a procedural deadline if the delay was caused by their own fault, such as failing to monitor the registered office address for service.

Keywords

AI generated
payment order procedure objection deadline restoration of term service of process registered office address procedural fault civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 480 2 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 480 2 § 1 i § 2 pkt 1 k.p.c.
Art. 480 2 § 2 pkt 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 480 2 § 1 i § 2 pkt 1 k.p.c.
Art. 480 3 § 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 480 3 § 3 k.p.c. sąd odrzuca środek zaskarżenia niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami, których nie usunięto pomimo wezwania.
Art. 168 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 168 § 1 k.p.c. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Art. 168 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 168 § 1 k.p.c.
Art. 126 § 2 k.p.c.
Tom I, Warszawa 2019) Stosownie do art. 126 § 2 k.p.c. w pierwszym piśmie procesowym w danej sprawie należy oznaczyć siedzibę strony.
Art. 133 § 2 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 133 § 2 2 k.p.c. pisma procesowe lub orzeczenia dla przedsiębiorcy wpisanego do rejestru sądowego doręcza się na adres udostępniony w tym rejestrze, chyba że przedsiębiorca wskazał inny adres do doręczeń.
Art. 136 § 1 k.p.c.
akt I PKN 22/98, jeżeli adres przedsiębiorcy przed wszczęciem procesu jest inny niż wskazany w rejestrze sądowym jako jego siedziba i w toku procesu nie wskazuje zmiany adresu dla doręczeń pism sądowych, to nie może skutecznie zarzucać naruszenia art. 136 § 1 k.p.c.
Art. 139 § 1 k.p.c.
Korespondencja została uznana za doręczoną w trybie art. 139 § 1 k.p.c. 14 lipca 2020 roku.
art. 139 § 1 k.p.c
Korespondencja została uznana za doręczoną w trybie art. 139 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
II CKN 1152/99
I PKN 22/98
Cassation dismissed; pre-trial address change notification does not apply to service of default judgments.
II CRN 448/71
akt II CRN 448/71; orzeczenie Sądu Najwyższego z 19 czerwca 1962 roku w sprawie o sygn.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

sygn. akt IX Nc 2491/19

UZASADNIENIE

postanowienia z 3 lutego 2022 roku w zakresie pkt 2 Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 8 maja 2020 roku w sprawie o sygn. akt IX Nc 2491/19 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Gdańsk-Południe w Gdańsku uwzględnił żądanie Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. (...) w T. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. (uprzednio w G.). 17 grudnia 2021 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty i wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwany wskazał, że podał powódce adres do korespondencji inny niż adres podany w KRS, co oznacza, że powódka znając adres do korespondencji nie podała tego adresu w pozwie celowo aby uniemożliwić pozwanemu odbiór pism sądowych. Zgodnie z art. 480 2 § 1 i § 2 pkt 1 k.p.c. w nakazie zapłaty sąd nakazuje pozwanemu, aby w terminie oznaczonym w nakazie zaspokoił roszczenie w całości wraz z kosztami albo wniósł środek zaskarżenia. Termin, o którym mowa w § 1, wynosi dwa tygodnie od dnia doręczenia nakazu w przypadku nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, gdy doręczenie nakazu pozwanemu ma mieć miejsce w kraju.

Zgodnie z art. 480 3 § 3 k.p.c. sąd odrzuca środek zaskarżenia niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami, których nie usunięto pomimo wezwania. Odpis nakazu zapłaty został skierowany do pozwanego na adres siedziby pozwanego wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym – w dacie doręczania korespondencji. Korespondencja została uznana za doręczoną w trybie art. 139 § 1 k.p.c. 14 lipca 2020 roku. Sprzeciw od nakazu zapłaty pozwany wniósł 20 grudnia 2021 roku. Sprzeciw ten był więc spóźniony. W ocenie sądu nieterminowego wystąpienia przez pozwanego ze sprzeciwem od nakazu zapłaty nie mógł sanować wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wystąpienia ze sprzeciwem od nakazu zapłaty.

Zgodnie z art. 168 § 1 k.p.c. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie pociąga za sobą ujemnych dla strony skutków procesowych. (§ 2 art. 168 k.p.c.) Zasadniczymi warunkami przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej są zatem: brak winy w uchybieniu terminu czynności procesowej oraz powstanie ujemnych skutków procesowych dla strony. Przepis art. 168 § 1 k.p.c. nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż jest zasadą, że czynności procesowe powinny być dokonywane w terminie.

O braku winy strony można zatem mówić tylko wtedy, gdy istniała jakaś przyczyna, która spowodowała uchybienie terminowi. Przyczyna taka zachodzi wówczas, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2012 roku w sprawie o sygn. akt II UZ 46/11). Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że winą strony (jej przedstawiciela lub pełnomocnika procesowego) w znaczeniu procesowym jest nieprzykładanie staranności i troskliwości w tym wysokim stopniu, jakiego wymaga z natury rzeczy prowadzenie procesu, nieprzestrzeganie wszelkich potrzebnych i możliwych środków ostrożności dla dopełnienia w terminie czynności procesowej, jeżeli wskutek tego czynności procesowej nie dokonano w terminie, a z okoliczności przypadku wynika, że przy zachowaniu tej staranności i ostrożności strona dopełniłaby tej czynności w terminie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 maja 2012 roku w sprawie o sygn. akt II UZ 14/12).

Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swe własne życiowo ważne sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1972 roku w sprawie o sygn. akt II CRN 448/71; orzeczenie Sądu Najwyższego z 19 czerwca 1962 roku w sprawie o sygn. akt IV CZ 36/62; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 lutego 1999 roku w sprawie o sygn. akt II UKN 667/98; postanowienie Sądu Najwyższego z 7 sierpnia 2014 roku w sprawie o sygn. akt II CZ 35/14; postanowienie Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2013 roku w sprawie o sygn. akt I CZ 92/13; postanowienie Sądu Najwyższego z 6 lutego 2014 roku w sprawie o sygn. akt I UZ 47/13).

Pozwany swój brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty upatruje w fakcie, że powódka została poinformowana, że adres pozwanego do korespondencji jest odmienny niż adres siedziby podany w Krajowym Rejestrze Sądowym. Tymczasem w pozwie oznaczyła adres siedziby pozwanego. Zgodnie z art. 133 § 2 2 k.p.c. pisma procesowe lub orzeczenia dla przedsiębiorcy wpisanego do rejestru sądowego doręcza się na adres udostępniony w tym rejestrze, chyba że przedsiębiorca wskazał inny adres do doręczeń. Jeżeli ostatni udostępniony adres został wykreślony jako niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy i nie zgłoszono wniosku o wpis nowego adresu, który podlegałby udostępnieniu, adres wykreślony jest uważany za adres udostępniony w rejestrze.

Pozwany we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty przedstawia wykładnię przepisu art. 133 § 2 2 k.p.c., w szczególności w zakresie przesłanki „chyba że przedsiębiorca wskazał inny adres do doręczeń”. Wykładni tej nie można uznać za prawidłową. Przepis art. 133 § 2 2 k.p.c. ma charakter szczególny w stosunku do art. 133 § 1 i § 2 k.p.c., gdyż wyodrębnia spośród wymienionych w nich osób fizycznych i prawnych przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego lub (...), wskazując, że ich adresem, pod który należy kierować doręczenia, jest co do zasady adres wynikający z tego rejestru lub (...). (por.

T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Komentarz. Art. 1–505 39. Tom I, Warszawa 2019) Stosownie do art. 126 § 2 k.p.c. w pierwszym piśmie procesowym w danej sprawie należy oznaczyć siedzibę strony. Obowiązek ten – w odniesieniu do przedsiębiorców wpisanych do rejestru sądowego na podstawie odrębnych przepisów – oznacza powinność wskazania adresu podanego w rejestrze (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lutego 2000 roku w sprawie o sygn. akt II CKN 1152/99). Odnosząc ostatnią z uwag wprost do zarzutu podniesionego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty jakoby powódka działała w sprawie nielojalnie wobec pozwanego – trzeba wskazać, że obowiązkiem powódki było oznaczenie w pozwie adresu pozwanego udostępnionego w rejestrze sądowym.

Oznaczenie w pozwie adresu do korespondencji pozwanego nie byłoby wykonaniem przez powódkę powinności z art. 126 § 2 k.p.c. Natomiast niestosowanie w obrocie do korespondencji adresu siedziby przez pozwanego może obciążać wyłącznie jego samego. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 18 marca 1998 roku w sprawie o sygn. akt I PKN 22/98, jeżeli adres przedsiębiorcy przed wszczęciem procesu jest inny niż wskazany w rejestrze sądowym jako jego siedziba i w toku procesu nie wskazuje zmiany adresu dla doręczeń pism sądowych, to nie może skutecznie zarzucać naruszenia art. 136 § 1 k.p.c. Odwołanie się do faktu wskazania w toku procesu adresu do doręczeń wynika zaś z tego, że termin „adres dla doręczeń”, użyty w art. 133 § 2 2 k.p.c., oznacza adres przedsiębiorcy podany w rejestrze sądowym lub inny adres, ale wskazany przez stronę będącą zarazem przedsiębiorcą wpisanym do rejestru sądowego.

Przesłankę z art. 133 § 2 2 k.p.c. „chyba że przedsiębiorca wskazał inny adres do doręczeń” należy bowiem rozumieć w ten sposób, że inny adres do doręczeń niż adres siedziby lub adres do doręczeń podane w KRS może wskazać jedynie podmiot gospodarczy po doręczeniu mu pierwszego pisma w sprawie jako adres własny, nie zaś strona przeciwna w stosunku do tej, której adres jest podawany. W świetle powyższego – to, że na etapie przedsądowym pozwany poinformował powódkę, że jego adres do korespondencji jest odmienny od adresu siedziby podanego w KRS, pozostaje dla skuteczności doręczenia odpisu nakazu zapłaty nieistotne.

Obowiązkiem powódki było oznaczenie w pozwie adresu siedziby pozwanego, zaś obowiązkiem pozwanego – związanym w ogólności z prowadzeniem działalności gospodarczej –dochowanie staranności by adres siedziby podany w KRS był adresem, pod którym pozwany kontroluje wpływ korespondencji. Brak takiej kontroli i w konsekwencji upływ terminu do podjęcia czynności procesowej, który rozpoczął się wraz z doręczeniem mu korespondencji pod adres siedziby, stanowi jedynie o jego winie. Reasumując powyższe trzeba stwierdzić, że wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty nie mógł być skuteczny.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, sąd, działając na podstawie art. 480 3 § 3 k.p.c., postanowił jak w pkt 2 sentencji.