Social court allows bridge pension compensation by adding disputed ambulance driver period to special work tenure.
Legislator summary
AI generatedThe social court reversed the Social Insurance Office's decision to deny bridge pension compensation to the insured. The insured argued that his three-year tenure as an ambulance driver should count toward the required 15 years of special work conditions, which the office had rejected due to a mismatch between job titles in different certificates. The court found that the insured actually performed privileged traffic duties as an ambulance driver, making the disputed period valid and granting the compensation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych; Art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS: When an insured fails to meet the 15-year special work requirement for bridge pension compensation, the court may add disputed employment periods if evidence proves the work corresponded to privileged traffic duties or other special conditions defined by law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 1057/21
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2022 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący sędzia Jolanta Łanowy - Klimek Protokolant Ewa Grychtoł po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2022 r. w Gliwicach sprawy E. K. (K.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do rekompensaty na skutek odwołania E. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 30 lipca 2021 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje odwołującemu prawo do rekompensaty do emerytury. (-) sędzia Jolanta Łanowy - Klimek Sygn. akt VIII U 1057/21
UZASADNIENIE
Decyzją z 30 lipca 2021r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu E. K. prawa do emerytury z rekompensatą, ponieważ ubezpieczony nie udowodnił 15-letniego okresu pracyw szczególnych warunkach wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednocześnie organ rentowy wskazał, że do pracy w warunkach szczególnych nie uwzględnił okresu zatrudnienia ubezpieczonego w Wojewódzkiej Kolumnie (...) (...) w C. od 1 kwietnia 1986r. do 30 kwietnia 1989r., ponieważ zajmowane przez ubezpieczonego stanowisko „ kierowca ” wykazane w świadectwie pracy z 28 kwietnia 1989r. nie jest zgodne ze stanowiskiem podanym w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach z 14 maja 2013r.
„ kierowca karetki pogotowia ratunkowego ” oraz wymienionym w powołanym zarządzeniu resortowym, to jest „ Kierowca samochodu uprzywilejowanego w ruchu ” ( wykaz A, dział VIII, poz.2, pkt 1 ). W odwołaniu od decyzji ubezpieczony zarzucił, że organ rentowy błędnie nie uwzględnił mu do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu pracy w pogotowiu ratunkowym przez okres trzech lat. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ rentowy dodał, że do pracy w warunkach szczególnych uwzględnił na dzień 1 stycznia 2009r. zatrudnienie ubezpieczonego w łącznym wymiarze 14 lat, 9 miesięcy i 5 dni, to jest zatrudnienie w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Szpital nr (...) w G. od 1 maja 1993r. do 31 grudnia 2008r., po wyłączeniu okresów nieskładkowych.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją z 21 lipca 2021r. organ rentowy przyznał ubezpieczonemu E. K. ( ur. (...). ) prawo do emerytury z powszechnego wieku emerytalnego od 1 lipca 2021r. Wcześniej, prawomocną decyzją z 29 października 2019r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury pomostowej, ponieważ ubezpieczony: nie udowodnił co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a jedynie 14 lat, 9 miesięcy i 5 dni ( organ rentowy do stażu pracy w warunkach szczególnych nie zaliczył okresu od 1 kwietnia 1986r. do 30 kwietnia 1989r. ); po dniu 31 grudnia 2008r. nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art.3 ust.1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych; nie udowodnił rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą.
Ubezpieczony w okresie od 14 marca 1978r. do 30 kwietnia 1989r. był zatrudniony w Wojewódzkiej Kolumnie (...) (...) w C. – Rejon M. na stanowisku kierowcy ( świadectwo pracy z 28 kwietnia 1989r., akta ZUS ). Zakład pracy wystawił ubezpieczonemu w dniu 14 maja 2013r. świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, w którym zawarto adnotację, że ubezpieczony w okresie od 1 kwietnia 1986r. do 30 kwietnia 1989r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę kierowcy samochodu uprzywilejowanego w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych Wykaz A dział VIII poz.2 na stanowisku kierowcy karetki pogotowia ratunkowego odpowiadającemu pod względem rodzaju wykonywanej pracy i zakresu obowiązków stanowisku kierowcy samochodu uprzywilejowanego w ruchu wymienionym w wykazie A dział VIII poz.2 pkt 1 wykazu stanowiącego załącznik do Zarządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 lipca 1983r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu służby zdrowia i opieki społecznej.
Ubezpieczony pracował w Rejonowej (...) w M., która podlegała pod Wojewódzką Kolumną (...) (...) w C.. (...) mieściła się przy Miejskim Szpitalu. Początkowo ubezpieczony pracował jako kierowca samochodu osobowego marki F. (...), którym przewoził dyrektora i pielęgniarki. Potem prowadził samochód marki Ż. i pracował w zaopatrzeniu. Natomiast w latach spornych, to jest od 1 kwietnia 1986r. do 30 kwietnia 1989r. pracował wyłącznie jako kierowca karetki pogotowia ratunkowego. W tym celu ubezpieczony musiał uzyskać prawo jazdy kat.C.
Ubezpieczony najpierw kierował samochodem typu N., a potem F. (...). Pracę wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy. W tym okresie było 16 kierowców karetek. W aktach osobowych ubezpieczonego dotyczących zatrudnienia w okresie spornym znajduje się: wniosek ubezpieczonego z 18 marca 1986r. o powierzenie mu obowiązków kierowcy karetki Pogotowia Ratunkowego, angaż z 1 kwietnia 1986r. na stanowisko kierowcy z określeniem stawki zasadniczej 55 zł/godz. + dodatek szkodliwy i dodatek za pracę w godzinach nocnych. Ubezpieczony od 1 maja 1993r. do 31 marca 2011r. był zatrudniony w Szpitalu (...) Spółce z o.o. w G. jako preparator.
Do pracy w warunkach szczególnych organ rentowy zaliczył mu okres tego zatrudnienia przypadający do 31 grudnia 2008r. – praca wymieniona w wykazie A dziale XII poz.3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. Powyższe Sąd ustalił na podstawie dokumentacji akt organu rentowego, akt osobowych ubezpieczonego dotyczących zatrudnienia w okresie spornym, zeznań ubezpieczonego ( protokół elektroniczny z rozprawy: z 11 stycznia 2022r. czas 00:06:54 - 00:23:17 ). Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego, gdyż były one rzeczowe, logiczne, przekonujące, korespondujące ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, w tym zawartą w aktach osobowych ubezpieczonego ze spornego okresu jego zatrudnienia.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie E. K. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o emeryturach pomostowych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1924 ze zm.), rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. W myśl ust. 2 ustawy rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do do wcześniejszej emerytury. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 grudnia 2015r. ( sygn. akt III AUa 717/15 ), celem rekompensaty jest złagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na wcześniejszą emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach.
Nie polega ona jednak na stworzeniu możliwości wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, ale na odpowiednim zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z FUS, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego ( w myśl art.23 ustawy rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ). Jedynie nabycie prawa do wcześniejszej emerytury stanowi przesłankę negatywną przyznania prawa do rekompensaty, natomiast nabycie prawa do emerytury na zasadach ogólnych nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia do rekompensaty.
Ubezpieczony E. K. jest uprawniony do emerytury z powszechnego wieku emerytalnego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2021r. poz. 291 ze zm.). Jednocześnie ubezpieczony nie spełnia warunków prawa do emerytury pomostowej, co wynika z prawomocnej decyzji organu rentowego z 29 października 2019r. W takiej sytuacji możliwe było przyznanie mu prawa do rekompensaty na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych pod warunkiem, iż legitymowałby się on co najmniej 15 – letnim okresem pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS ( art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS - art. 21 ust. 1 ustawy ) na dzień 31 grudnia 2008r.
Organ rentowy uznał za udowodniony staż pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych w wymiarze 14 lat, 9 miesięcy i 5 dni. W sprawie spornym pozostawało czy ubezpieczony w okresie zatrudnienia w Wojewódzkiej Kolumnie (...) (...) w C. – Rejon M. od 1 kwietnia 1986r. do 30 kwietnia 1989r. wykonywał pracę w warunkach szczególnych. W wykazie A dziale VIII poz.2 wymienione zostały: „ Prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych ( specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów ”.
Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że ubezpieczony w okresie objętym sporem faktycznie w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę kierowcy pogotowia ratunkowego, a więc samochodu uprzywilejowanego w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, która to praca została wymieniona w powołanym uregulowaniu. Potwierdzają to wiarygodne zeznania ubezpieczonego oraz dokumentacja zgromadzona w sprawie, w szczególności dokumenty znajdujące się w aktach osobowych ubezpieczonego, a to jego wniosek z 18 marca 1986r. o powierzenie mu stanowiska kierowcy karetki pogotowia ratunkowego oraz angaż z 1 marca 1986r.
Potwierdza to także świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z 14 maja 2013r., które jak wykazały wyniki postępowania dowodowego, zawiera adekwatne stanowisko pracy ubezpieczonego, to jest zgodne z rzeczywiście wykonywaną przez niego pracą. Po zaliczeniu do pracy w warunkach szczególnych uznanej przez organ rentowy w wymiarze 14 lat, 9 miesięcy i 5 dni, okresu spornego od 1 kwietnia 1986r. do 30 kwietnia 1989r., ubezpieczony legitymuje się wymaganym 15 – letnim okresem takiej pracy. Zatem spełnia wszystkie konieczne warunki do ustalenia uprawnień do rekompensaty.
W takiej sytuacji Sąd z mocy art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonemu prawo do rekompensaty do emerytury. (-) Sędzia Jolanta Łanowy-Klimek